::: Μετα τις τσιχλοφουσκες

Αυτη ειναι μια παλια δημοσιευση, στην αρχη της ελληνικης κρισης χρεους.

Νομιζω οτι εχει ενδιαφερον η τοτε οπτικη σε σχεση με το τι ακολουθησε...

2017: Χρονιά διάλυσης της ευρωζώνης (?) *

Η Ελλάδα εκτός ευρώ με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα

Όλοι στην Ευρώπη αλλά και οι σοβαροί αναλυτές στην Ελλάδα, πλην του αφόρητα ευρώπληκτου και ξενόπληκτου ελληνικού κατεστημένου, αισθάνονται την ευρωζώνη αλλά και την ΕΕ, να κλονίζονται συθέμελα.

Είναι πολύ αμφίβολο αν το ευρώ, ίσως και η ΕΕ, αντέξουν στις διαφαινόμενες οικονομικές και πολιτικές δοκιμασίες του 2017.

Ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης και της ΕΕ δεν υπάρχει, πλέον, κανένα ίχνος αλληλεγγύης και το μόνο που κυριαρχεί είναι ένας αδυσώπητος αγώνας αλληλοεξόντωσης, περίπου όλων εναντίον όλων. Οι όποιες συμμαχίες προκαλούνται στο εσωτερικό του ευρώ και της ΕΕ είναι απολύτως εφήμερες και ευκαιριακές και έχουν στόχο την επίθεση στους υπόλοιπους ή την άμυνα έναντι των υπολοίπων.

[συνεχεια]

«Μετα-δημοκρατία»: Η ανθρωπομάζα και οι επικυρίαρχοι της *

Ενα εξαιρετικα ενδιαφερον κειμενο για τον Νεο Μεσαιωνα!

Ευρώπη ή ευρωζώνη; *

Άρθρο του Θέμη Τζήμα στο TVXS 13.4.2014:

Ένα βασικό επιχείρημα όσων υπερασπίζονται την ανάγκη διατήρησης της ευρωζώνης και κυρίως τη μη ρήξη με αυτήν- ούτε καν ως ενδεχόμενο ενώπιον του οποίου κανείς πρέπει να προετοιμαστεί- συνίσταται στην έμμεση αλλά σαφή ταύτιση της πορείας του ευρωπαϊκού περιφερισμού με την αποτροπή της επιστροφής σε ενδοευρωπαϊκές, εθνικές και εθνικιστικές αντιθέσεις.

Έτσι, η ιστορική εξέλιξη θεωρείται από τους υπερασπιστές αυτής της επιχειρηματολογίας γραμμικά: από τους ευρωπαϊκούς «εμφυλίους» του πρώτου μισού του 20ου αιώνα- υπονοούμενη και όχι σαφώς εκπεφρασμένη από τους περισσοτέρους αντίληψη- στην ΕΚΑΧ, στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Άρα η διάλυση της ΟΝΕ ή τα ρήγματα σε αυτήν θα οδηγήσουν στην ανάστροφη πορεία, στη διάλυση της ΕΕ, στις εθνικές περιχαρακώσεις, στον εθνικισμό και ίσως στον πόλεμο.

Εξ ου και όσοι εκφράζουμε ενστάσεις για τη βιωσιμότητα της ΟΝΕ και για την παραμονή μιας σειράς οικονομιών εντός ΟΝΕ τσουβαλιαζόμαστε ως ευρωσκεπτικιστές, δηλαδή με έναν όρο που βασίζεται σε πολλαπλές αυθαιρεσίες και ακροβασίες ιστορικού και επιστημονικού χαρακτήρα.

Τολμηρή και ρηξικέλευθη *

Του Γιάννη Ιωάννου

Απόσπασμα από το άρθρο "Τότε και τώρα" του Νίκου Ξυδάκη στη Καθημερινή 18.1.2024:

...
Με ασπιρίνες, όσο καλοπροαίρετος και να είναι ο γιατρός, δεν θεραπεύεται η νόσος της βαριάς ύφεσης. Ούτε με την επιφοίτηση της Google, του free wi-fi και του σκι θα γεννηθούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εργασίας. Τα συμβατικά μαντζούνια, με την είσοδο βραχυπρόθεσμων κεφαλαίων και την ευχετήρια επίκληση του trickle down effect, δεν μπορούν να αναστήσουν μια βομβαρδισμένη οικονομία σε διαρκή αποστράγγιση από πάγια επενδυμένα κεφάλαια, με εφιαλτική ανεργία και με τσακισμένο φρόνημα.

Μετά το τετραετές σοκ, η χώρα χρειάζεται να εισέλθει σε φάση οικονομίας πολέμου για να αναθερμανθεί, με ό,τι αυτό μπορεί να απαιτεί από εξωτερική βοήθεια και εσωτερική πολιτική οργάνωση. Γι’ αυτό το τιτάνιο έργο απαιτούνται εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις, εντελώς άλλη σκέψη, τολμηρή και ρηξικέλευθη. Με αλήθεια και δικαιοσύνη. Με πολλές μικρές πρωτοβουλίες ασφαλώς, αλλά κυρίως με ένα συνεκτικό κεντρικό όραμα για το ποια Ελλάδα θέλουμε και αντέχουμε, στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στην παγκοσμιοποίηση.

Περί καταναλωτικής εθελοδουλείας *

Πολιτικός του μέλλοντος [Κωνσταντίνος Μητσοτάκης  Δ' ] ???

Απόσπασμα του άρθρου "Γεωπολιτική της δουλοκτησίας" του Χρήστου Γιανναρά στη Καθημερινή 7.7.2013:

...

Eχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που ενδεικτικά θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε καινούργιο Mεσαίωνα, τρομακτικό, ζοφερό, αν και κανένας παραλληλισμός δεν μπορεί να καταδείξει την απανθρωπία του επικαιρικού εφιάλτη. Tο ξεχωριστό και μοναδικό σήμερα είναι ο ηδονικός χαρακτήρας της καταναλωτικής εθελοδουλείας, η τέλεια απουσία εναλλακτικού «νοήματος» της ύπαρξης, άλλου «τρόπου» χαράς της ζωής. O βίαιος περιορισμός της καταναλωτικής ευχέρειας προκαλεί στερητικό σύνδρομο, το οποίο με τη σειρά του επιτείνει ραγδαία την εξηλιθίωση της κρίσιμης μάζας των ψηφοφόρων πολιτών, τους τρέπει σε επιλογές οργής, εκδίκησης του «συστήματος». O νομοτελειακός δωσιλογισμός που συνοδεύει τη διαχείριση της εξουσίας αποτρέπει την είσοδο στην πολιτική υγιών κοινωνικών δυνάμεων, ο πολιτικός στίβος, σε διεθνές επίπεδο, κατακλύζεται από συμπλεγματικές μετριότητες ή αρρωστημένους ψυχικά ανθρώπους: εξουσιολάγνους, λαμόγια, επιδειξίες.

Oπως και στον μεταρωμαϊκό, βαρβαρικό Mεσαίωνα του πρωτόγονου ατομοκεντρισμού (κυρίως θρησκευτικού: της ατομικής σωτηρίας) έτσι και σήμερα, η ανθρωπιά του ανθρώπου θα σωθεί κρυμμένη σε περιθωριακούς πυρήνες κοινωνίας σχέσεων, θυσιαστικής αυταπάρνησης, έρωτα που κατορθώνει την ελευθερία από το εγώ. Πυρήνες ταλαντούχων της κοινωνούμενης Tέχνης και της μεθεκτής τίμιας γλώσσας.

Tην ποιότητα δεν τη νικάει κανένας ολοκληρωτισμός. Oύτε ο θηριωδέστερος: του καταναλωτισμού.