Πώς να διεξάγεις εκλογές - η ευρωπαϊκή συνταγή

Απαγόρευση κόμματος, φυλάκιση κυβερνήτη, αποκλεισμός παρατηρητών

Από δικαστικές απαγορεύσεις μέχρι αποκλεισμένους παρατηρητές, το «δημοκρατικό ορόσημο» της Μολδαβίας φαίνεται προδιαγεγραμμένο πριν καν ριχτεί μία ψήφος.

---

Η Μολδαβία προσέρχεται στις κάλπες αυτή την Κυριακή σε μια διαδικασία που αξιωματούχοι στην Κισινάου και στις Βρυξέλλες έχουν χαρακτηρίσει «ορόσημο στην ευρωπαϊκή πορεία». Ωστόσο, με κόμματα της αντιπολίτευσης να έχουν απαγορευτεί, παρατηρητές να έχουν αποκλειστεί και ψηφοφόρους σε βασικές περιοχές να έχουν παραγκωνιστεί, οι εκλογές μοιάζουν λιγότερο με δημοκρατικό ανταγωνισμό και περισσότερο με ένα επιβεβλημένο φιλο-ΕΕ αποτέλεσμα.

---

Οι επόπτες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν

Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (ΚΕΕ) της Μολδαβίας αρνήθηκε αυτή την εβδομάδα τη διαπίστευση σε περισσότερες από 30 διεθνείς οργανώσεις και 120 παρατηρητές από πάνω από 50 χώρες. Μεταξύ αυτών που αποκλείστηκαν ήταν Ρώσοι εμπειρογνώμονες που είχαν οριστεί στην επίσημη αποστολή του ΟΑΣΕ – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή εκλογική πρακτική.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Μολδαβίας ισχυρίστηκε ότι η απόφαση λήφθηκε «σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία». Το Πατριωτικό Μπλοκ, μια συμμαχία της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε τις αρχές ότι δημιούργησαν εσκεμμένα ένα «μπλακάουτ» παρατηρητών. Οι δικηγόροι του παρέθεσαν αιτήσεις από έγκριτες ΜΚΟ της Ιταλίας, Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και ΗΠΑ που αγνοήθηκαν ή απορρίφθηκαν.

Η Μόσχα χαρακτήρισε την κίνηση «κατάφωρη παραβίαση» των δεσμεύσεων του ΟΑΣΕ και κάλεσε τον πρέσβη της Μολδαβίας. Η ΕΕ, συνήθως επικριτική και με έντονη φωνή για τα δημοκρατικά πρότυπα στην περιοχή, παρέμεινε εντυπωσιακά σιωπηλή.

---

Κόμματα που εξαφανίζονται με διάταγμα

Οι εκλογές έχουν σκοπό να επιτρέπουν στους πολίτες να αποφασίζουν για τους υποψηφίους. Αλλά στη Μολδαβία, βασικοί παίκτες απλώς αφαιρέθηκαν από το ψηφοδέλτιο.

• Στις 26 Σεπτεμβρίου, δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, το κόμμα «Καρδιά της Μολδαβίας» τέθηκε σε αναστολή για 12 μήνες με δικαστική εντολή, κατηγορούμενο για ξέπλυμα χρήματος και παράνομη χρηματοδότηση εκλογικής εκστρατείας. Η ΚΕΕ διέγραψε όλους τους υποψηφίους του από τη λίστα του Πατριωτικού Μπλοκ, συνασπισμού της αντιπολίτευσης. Η επικεφαλής του, η πρώην κυβερνήτης της Γκαγκαουζίας, Ιρίνα Βλαχ, το χαρακτήρισε «πολιτικό θέαμα».

• Την ίδια ημέρα, η ΚΕΕ απέκλεισε το κόμμα «Μεγάλη Μολδαβία», με επικεφαλής τη Βικτόρια Φουρτούνα, επικαλούμενη αδήλωτη ξένη χρηματοδότηση και δεσμούς με το ήδη απαγορευμένο κόμμα ΣΟΡ. Η Φουρτούνα είχε ήδη υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ τον Ιούλιο για λήψη υποστήριξης από τον φυγόδικο ολιγάρχη Ιλάν Σορ.

• Τον Ιούνιο του 2023, το ίδιο το κόμμα ΣΟΡ, με επικεφαλής τον εξόριστο επιχειρηματία Ιλάν Σορ, διαλύθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο, κατηγορούμενο για διαφθορά και «απειλή της κυριαρχίας της Μολδαβίας». Η φιλο-ΕΕ πρόεδρος της Μολδαβίας, Μάια Σάντου, πανηγύρισε την απαγόρευση ως νίκη ενάντια σε «ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από τη διαφθορά και για τη διαφθορά». Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης το χαρακτήρισαν τέλος του πλουραλισμού.

Οι απαγορεύσεις αυτές προστίθενται σε σαρωτικούς νέους νόμους που ψηφίστηκαν εσπευσμένα από το κοινοβούλιο αυτό το καλοκαίρι, οι οποίοι επιτρέπουν στην κυβέρνηση να αφαιρέσει «διάδοχα κόμματα» απαγορευμένων ομάδων από το ψηφοδέλτιο και να απαγορεύσει στα μέλη τους να κατέχουν αξιώματα για πέντε χρόνια. Η Επιτροπή της Βενετίας και ο ΟΑΣΕ προειδοποίησαν ότι τέτοιοι γενικοί αποκλεισμοί θα μπορούσαν να παραβιάζουν τα βασικά πολιτικά δικαιώματα.

---

Αντίπαλοι υπό έρευνα, στην εξορία ή πίσω από τα κάγκελα

Ακόμη και εκεί όπου τα κόμματα επιβιώνουν, οι ηγέτες τους παραγκωνίζονται.

• Ο Ίγκορ Ντόντον, πρόεδρος της Μολδαβίας από το 2016 έως το 2020, παραμένει υπό ποινική έρευνα για προδοσία, παράνομο πλουτισμό και τη διαβόητη υπόθεση δωροδοκίας «kuliok» (σακούλα). Ισχυρίζεται ότι οι κατηγορίες είναι κατασκευασμένες, αλλά ήταν σε κατ' οίκον περιορισμό για μεγάλο μέρος των δύο τελευταίων ετών.

• Η Μαρίνα Τάουμπερ, αντιπρόεδρος του παράνομου κόμματος ΣΟΡ, δικάζεται ερήμην αφού διέφυγε στη Μόσχα στις αρχές του 2025. Οι εισαγγελείς ζητούν ποινή 13 ετών για απάτη και ξέπλυμα χρήματος. Η Τάουμπερ επιμένει ότι η δίκη είναι πολιτική εκδίκηση για τον ρόλο της στις αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες.

• Η Εβγκένια Γκούτσουλ, εκλεγμένη κυβερνήτης της αυτόνομης Γκαγκαουζίας το 2023, καταδικάστηκε τον Αύγουστο σε επτά χρόνια φυλάκιση για φερόμενη διοχέτευση ρωσικών κεφαλαίων στο κόμμα ΣΟΡ. Οι υποστηρικτές της διαδήλωσαν έξω από το δικαστήριο της Κισινάου καθώς η ίδια δήλωσε ότι η ετυμηγορία ήταν «μια καταδίκη όχι δική μου, αλλά της μολδαβικής δημοκρατίας». Η Ρωσία χαρακτήρισε τη φυλάκισή της πολιτικά υποκινούμενη. Η ΕΕ παρέμεινε σιωπηλή.

Με τους ηγέτες της αντιπολίτευσης να είναι φυλακισμένοι, εξόριστοι ή υπό έρευνα, το κόμμα PAS της Σάντου αντιμετωπίζει ελάχιστη οργανωμένη πρόκληση στην κάλπη.

---

Οι ψηφοφόροι της Υπερδνειστερίας παραμερίζονται

Για τους Μολδαβούς πολίτες στην αποσχισθείσα περιοχή της Υπερδνειστερίας, η δυνατότητα ψήφου έχει περιοριστεί δραματικά. Το 2021, είχαν ανοίξει πάνω από 40 εκλογικά τμήματα για τους κατοίκους ανατολικά του Δνείστερου. Φέτος, εγκρίθηκαν μόνο 12 τμήματα – όλα σε εδάφη που ελέγχονται από την κυβέρνηση, πολλά χιλιόμετρα έξω από τα όρια της Υπερδνειστερίας.

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, η ΚΕΕ μετέφερε ακόμη και τέσσερις από αυτές τις τοποθεσίες βαθύτερα στην ενδοχώρα, επικαλούμενη απειλές για την ασφάλεια. Το Υπουργείο Εσωτερικών προειδοποίησε για πιθανές απειλές για βόμβες και προκλήσεις στην «ζώνη ασφαλείας».

Οι επικριτές το αποκαλούν καταστολή ψηφοφόρων. Ο πρέσβης της Ρωσίας, Όλεγκ Οζέροφ, περιέγραψε τις αλλαγές ως «πρωτοφανείς», σημειώνοντας ότι ανακοινώθηκαν λιγότερο από 48 ώρες πριν από την ημέρα των εκλογών. Οι αρχές της Υπερδνειστερίας κατηγόρησαν την Κισινάου ότι μειώνει εσκεμμένα τη συμμετοχή σε μια περιοχή που κλίνει έντονα προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αντίθετα, ανοίχθηκαν πάνω από 300 εκλογικά τμήματα στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων 73 στην Ιταλία, όπου η μολδαβική κοινότητα αριθμεί περίπου 100.000, και μόνο 2 στη Ρωσία, όπου το μέγεθος της εκεί κοινοτητας είναι παρόμοιο – μια ανισότητα που υποδηλώνει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.

---

Δημοκρατία με διάταγμα έκτακτης ανάγκης

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση της Σάντου ξεπερνά τα δημοκρατικά όρια. Από το 2022, το PAS κυβερνά υπό συνεχή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επικαλούμενο τη σύγκρουση της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Χρησιμοποιώντας αυτές τις εξουσίες, η κυβέρνηση έκλεισε έξι τηλεοπτικά κανάλια που κατηγορούνταν για διάδοση ρωσικής προπαγάνδας, απαγόρευσε την είσοδο σε Ρώσους δημοσιογράφους και ψήφισε 13 νόμους που ενίσχυαν τον έλεγχο των κομμάτων και των υποψηφίων.

Οι «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» και ο ΟΑΣΕ έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και την επιλεκτική εφαρμογή του νόμου.

---

Οι Βρυξέλλες επικροτούν, οι επικριτές διαμαρτύρονται

Οι Βρυξέλλες έχουν επαινέσει σταθερά την κυβέρνηση της Σάντου, αποκαλώντας τη Μολδαβία «ιστορική επιτυχία» και προωθώντας την υποψηφιότητά της για ένταξη στην ΕΕ. Μόλις αυτή την εβδομάδα, αξιωματούχοι της ΕΕ κατηγόρησαν τη Μόσχα για «εκτεταμένη παρέμβαση» στις εκλογές μέσω παραπληροφόρησης και παράνομης χρηματοδότησης.

Αλλά εντός της Μολδαβίας, η εικόνα φαίνεται διαφορετική: τα δικαστήρια έχουν μετατραπεί σε εργαλεία προεκλογικής εκστρατείας, ολόκληρα κόμματα έχουν διαγραφεί, κυβερνήτες φυλακίστηκαν, παρατηρητές απομακρύνθηκαν. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ζήτησε μια «συμπεριληπτική και δίκαιη» διαδικασία για όλους τους πολίτες – διπλωματική γλώσσα για το «μην γέρνετε το τραπέζι». Η Επιτροπή της Βενετίας προειδοποίησε κατά των γενικών απαγορεύσεων που υπονομεύουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.

---

Η ουσία

Η ψηφοφορία υποτίθεται ότι αφορά το μέλλον της Μολδαβίας, ωστόσο μεγάλο μέρος του παρόντος έχει αθόρυβα διαγραφεί. Οι αντίπαλοι που θα μπορούσαν να είχαν αμφισβητήσει το PAS έχουν φύγει, κάποιοι πίσω από τα κάγκελα, κάποιοι στην εξορία. Οι ψηφοφόροι στην Υπερδνειστερία που θα μπορούσαν να είχαν μετατοπίσει την ισορροπία έχουν στη διάθεσή τους λιγότερα εκλογικά τμήματα από ποτέ. Ακόμη και οι εκλογικοί παρατηρητές, των οποίων η δουλειά είναι να ελέγχουν, έχουν απομακρυνθεί. Η ΕΕ θα το περιγράψει ως πρόοδο, ένα σημάδι ότι ένα υποψήφιο κράτος βρίσκει τα δημοκρατικά του πόδια.

Εντός της Μολδαβίας, πολλοί βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια τυπική στέψη μεταμφιεσμένη σε εκλογική διαδικασία, η τελευταία πράξη σε μια ιστορία όπου το σενάριο γράφτηκε πολύ πριν από την ημέρα των εκλογών.

[μετάφραση απο το αγγλικό κείμενο στην ιστοσελίδα του RT, η οποία ειναι ακατάλληλη για ενηλίκους στη ελεύθερη ΕΕ]

Οι Δέκα Εντολές συν πέντε νέες *

Υπόμνηση των κανόνων για τη δημόσια συζήτηση των πολέμων του Ισραήλ: *

Κανόνας 1: Το Ισραήλ δεν είναι ποτέ ο επιτιθέμενος. Αν το Ισραήλ επιτεθεί σε κάποιον, είναι είτε απάντηση σε μια επίθεση που συνέβη στο παρελθόν, είτε προληπτική επίθεση για να αποτρέψει μια επικείμενη επίθεση στο μέλλον.

Κανόνας 2: Η ιστορία ξεκινά αυτόματα ξανά από την ημερομηνία της τελευταίας πράξης επιθετικότητας εναντίον του Ισραήλ. Αν κάποιος επιτεθεί στο Ισραήλ, ήταν εντελώς αδικαιολόγητο, γιατί δεν συνέβη τίποτα πριν την επίθεση στο Ισραήλ.

Κανόνας 3: Οτιδήποτε κακό κάνει το Ισραήλ δικαιολογείται από τον Κανόνα 2. Αυτό ισχύει ακόμα και αν κάνει πράγματα που θα θεωρούνταν εντελώς απαράδεκτα αν τα έκανε ένα έθνος όπως η Ρωσία ή η Κίνα.

Κανόνας 4: Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να αμυνθεί, αλλά κανείς άλλος δεν έχει.

Κανόνας 5: Το Ισραήλ δεν βομβαρδίζει ποτέ αμάχους, βομβαρδίζει Κακούς. Αν πεθάνουν σοκαριστικοί αριθμοί αμάχων, είναι γιατί στην πραγματικότητα ήταν Κακοί, ή γιατί οι Κακοί τους σκότωσαν, ή γιατί ένας Κακός στάθηκε πολύ κοντά τους. Αν κανένας από αυτούς τους λόγους δεν ισχύει, τότε είναι για κάποιο άλλο μυστηριώδη λόγο που ακόμα περιμένουμε να ερευνήσει ο Ισραηλινός Στρατός.

Κανόνας 6: Η κριτική σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ σημαίνει ότι μισείς τους Εβραίους. Δεν υπάρχει άλλος λόγος για να αντιταχθεί κάποιος σε πράξεις μαζικής στρατιωτικής σφαγής εκτός από ένα φλογερό, εμμονικό μίσος για μια μικρή Αβρααμική θρησκεία.

Κανόνας 7: Τίποτα από όσα κάνει το Ισραήλ δεν είναι ποτέ τόσο κακό όσο οι μισαλλόδοξες κριτικές που περιγράφονται στον Κανόνα 6. Οι κριτικές για τις ενέργειες του Ισραήλ είναι πάντα χειρότερες από τις ίδιες τις ενέργειες, γιατί αυτοί που κριτικάρουν μισούν τους Εβραίους και επιθυμούν να διαπράξουν άλλο ένα Ολοκαύτωμα. Η αποτροπή αυτού πρέπει να καταναλώνει το 100% της πολιτικής μας ενέργειας και προσοχής.

Κανόνας 8: Οι Ισραηλινοί είναι πάντα τα θύματα και ποτέ οι θύτες. Αν οι Ισραηλινοί σκοτώνουν Ιρανούς, είναι γιατί οι Ιρανοί μισούν τους Εβραίους. Αν οι Ιρανοί σκοτώνουν Ισραηλινούς, είναι γιατί οι Ιρανοί μισούν τους Εβραίους. Το Ισραήλ είναι ένα αθώο μικρό αρνάκι που απλώς θέλει να ασχολείται ειρηνικά με τις δικές του υποθέσεις.

Κανόνας 9: Το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι μόνιμα σε κατάσταση πολέμου με τους γείτονές του και με εκτοπισμένους αυτόχθονες πληθυσμούς πρέπει να ερμηνευτεί ως απόδειξη ότι ο Κανόνας 8 είναι αληθινός και όχι ως απόδειξη ότι ο Κανόνας 8 είναι γελοία ανοησία.

Κανόνας 10: Οι ζωές των Μουσουλμάνων είναι πολύ, πολύ λιγότερο σημαντικές για εμάς από τις ζωές των Δυτικών ή των Ισραηλινών. Κανείς δεν επιτρέπεται να αναρωτηθεί γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό.

Κανόνας 11: Τα μέσα ενημέρωσης πάντα λένε την αλήθεια για το Ισραήλ και τις διάφορες συγκρούσεις του. Αν αμφιβάλλεις γι’ αυτό, τότε πιθανότατα παραβιάζεις τον Κανόνα 6.

Κανόνας 12: Ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί που παρουσιάζουν τους εχθρούς του Ισραήλ αρνητικά μπορεί να αναφέρονται ως πραγματικά ειδησεογραφικά γεγονότα χωρίς καμία επαλήθευση ή επιφυλάξεις, ενώ εκτενώς τεκμηριωμένα αρχεία ισραηλινής εγκληματικότητας πρέπει να αναφέρονται με ακραίο σκεπτικισμό και αμφίβολες επισημάνσεις όπως «λέει η Χεζμπολάχ» ή «σύμφωνα με το υπουργείο υγείας που ελέγχεται από τη Χαμάς». Αυτό είναι σημαντικό να γίνεται γιατί αλλιώς μπορεί να κατηγορηθείς για αντισημιτική προπαγάνδα.

Κανόνας 13: Το Ισραήλ πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει στην τωρινή του μορφή ανεξάρτητα από το κόστος ή πόσοι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν. Δεν χρειάζεται να παρουσιαστούν λογικοί ή ηθικοί λόγοι για αυτό. Αν αμφισβητείς αυτό, τότε πιθανότατα παραβιάζεις τον Κανόνα 6.

Κανόνας 14: Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει ποτέ πει ψέματα για οτιδήποτε και είναι πάντα με το σωστό μέρος σε κάθε σύγκρουση.

Κανόνας 15: Το Ισραήλ είναι το τελευταίο προπύργιο της ελευθερίας και της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή και γι’ αυτό πρέπει να υπερασπιστεί, ανεξάρτητα από το πόσους δημοσιογράφους πρέπει να δολοφονήσει, πόσους φορείς τύπου πρέπει να κλείσει, πόσες διαδηλώσεις πρέπει να διαλύσουν οι υποστηρικτές του, πόση ελευθερία λόγου πρέπει να καταργήσει, πόσα πολιτικά δικαιώματα των Δυτικών υποστηρικτών του πρέπει να σβήσει και πόσες εκλογές πρέπει να αγοράσουν οι λομπίστες του.

[* Μετάφραση του αγγλικού πρωτότυπου της Caitlin Johnstone]

Το θαύμα της πίστης *

Σχόλιο του αναγνώστη Hubert Marcks στο άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη Greek Finance Minister Confesses: “I turned down the IMF’s offer of an alliance in favour of a debt restructure”  11.1.2014:

Ίσως να επαναλαμβάνομαι, αλλά πρέπει να παρατηρήσω ότι η γερμανική θέση μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Απλά πείθοντας όλους ότι ποτέ δεν θα συμφωνήσει σε οτιδήποτε παρά μόνο στη συνέχιση της τρέχουσας πολιτικής λιτότητας, η γερμανική κυβέρνηση διασφαλίζει ότι κανείς άλλος δεν θα προτείνει μια διαφορετική λύση.

Είναι το ίδιο κυκλικό επιχείρημα που κρύβεται πίσω από την όλη ιδέα της ευρωζώνης: Από τη στιγμή που εμείς, οι Γερμανοί, πιστεύουμε ότι μόνο η Αγορά στην απέραντη σοφία Της μπορεί να δημιουργήσει ένα βιώσιμο μηχανισμό τιμολόγησης για τα δημόσια χρέη των χωρών μελών, θεωρούμε αδιανόητο να είναι εφικτή οποιαδήποτε άλλη λύση. Και δεδομένου ότι η θέση μας βασίζεται στην απόλυτη, θεόσταλτη αλήθεια, όλοι οι άλλοι είτε πρέπει να πιστεύουν σε αυτή, ή είναι καταδικασμένοι στη κόλαση της αέναης υπερχρέωσης.

Πώς να διαλύσεις τα πανεπιστήμια *

Μεταφορά ενός άρθρου του Steven Ward, από το Chronicle of Higher Education 2.10.2013.
Παραλείπεται εδώ ένα απόσπασμα από τον "Ηγεμόνα" του Νικολό Μακιαβέλι.

Ένας μακιαβελικός οδηγός για τη καταστροφή των δημοσίων πανεπιστημίων σε 12 απλά βήματα

Προκειμένου να καταστρέψετε τα δημόσια πανεπιστήμια, πρέπει να:

( 1 ) Διασύρετε τη δημόσια εκπαίδευση -και γενικότερα τα δημόσια ιδρύματα- ότι επιβαρύνουν τους φορολογούμενους με άχρηστες θέσεις εργασίας σε βαθμό που κανείς δεν θα τολμούσε να τα υπερασπιστεί. Αυτό θα εξασφαλίσει ότι τα δημόσια πανεπιστήμια θα υποβιβαστούν στη δεύτερη κατηγορία με κατώτερες εγκαταστάσεις και στρατιές διδασκόντων μερικής απασχόλησης, αποκτώντας ένα μόνιμο αρνητικό στίγμα σε σχέση με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Χωρίς μάσκες *

Η τελευταία παράγραφος άρθρου της Wall Street Journal σε μετάφραση Καθημερινής:

Η τραγωδία συνίσταται στο ότι οι πολιτικοί της Ευρώπης προτιμούν την αέναη παροχή κυλιόμενων δανείων, διότι αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Στην ουσία, δεν υποχρεούνται ποτέ να παρουσιάσουν στους φορολογούμενους τους στοιχεία για την ελληνική διάσωση. Και ενώ η ελληνική οικονομία ποτέ δεν ανακάμπτει επί της ουσίας, είναι πολύ πιθανό να αποφύγει μια εκ νέου κρίση. Το πολιτικό στοίχημα είναι να ξεχαστούν οι απερισκεψίες των τελευταίων πέντε ετών.

Αν υποθέσουμε ότι δεν θα υπάρξει μια νέα ύφεση, όλο αυτό θα μπορούσε να δουλέψει για όλους, εκτός ίσως από τους νέους της Ελλάδας που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον.



[The tragedy is that Europe's politicians prefer the status quo of eternal, rolling bailouts because it serves their purposes. They never have to present their taxpayers with a bill for the Greek rescue. And while Greece's economy never really recovers, it might avoid any new crisis. The political bet is that the follies of the last five years will slowly be forgotten.

It could even work, assuming there's no new recession—and unless you're a Greek young person looking for a better economic future.]

Η άνοδος των μηχανών *

[μετάφραση ΘΝΣ]

Η άνοδος των μηχανών ευθύνεται εν μέρει για την αυξανόμενη ανισότητα εισοδήματος, σύμφωνα με τον Paul Krugman.

Ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος και αρθρογράφος των New York Times, δήλωσε σε συνέντευξή του στο Business Insider ότι η προτίμηση που δείχνουν οι εταιρίες για επενδύσεις σε μηχανές αντί σε εργαζόμενους είναι εν μέρει υπεύθυνη για την εισοδηματική ανισότητα στον 21ο αιώνα. Αυτό είναι μια αλλαγή από τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν η αιτία αυτής της ανισότητας ήταν κυρίως οι διαφορές μεταξύ υψηλής και χαμηλής ειδίκευσης των εργαζομένων.

"Η τεχνολογία έχει αλλάξει με τρόπο που να ευνοεί το κεφάλαιο αντί της εργασίας", δήλωσε ο Krugman. "Αυτό καθιστά εφικτή την αντικατάσταση των ανθρώπων με μηχανές."

Από το 1960, η εισοδηματική ανισότητα έχει ανέβει στις ΗΠΑ περισσότερο από ό, τι σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα, σύμφωνα με μια οικονομική έρευνα του περασμένου Νοεμβρίου.

Καθώς η εισοδηματική ανισότητα πετά στα ύψη, οι εργαζόμενοι δεν έχουν κάποιο όφελος. Από την αρχή της οικονομικής ανάκαμψης μέχρι τον Ιούνιο του 2011, οι δαπάνες των επιχειρήσεων σε εξοπλισμό και λογισμικό αυξήθηκαν 26 τοις εκατό, ενώ οι δαπάνες για εργασία αυξήθηκαν κατά 2 τοις εκατό, σύμφωνα με τους New York Times. Στις ανεπτυγμένες χώρες όλου του κόσμου, εκατομμύρια θέσεις εργασίας της μεσαίας τάξης έχουν χαθεί λόγω της τεχνολογίας, σύμφωνα με το Associated Press.

Και καθώς οι εταιρείες προσλαμβάνουν λιγότερους εργαζόμενους και αγοράζουν περισσότερες μηχανές, στύβουν περισσότερο τους εργαζόμενους που βρίσκουν δουλειά. Οι εταιρίες του δείκτη Standard & Poor's 500 έβγαλαν 420,000 δολάρια ανά εργαζόμενο το 2011, δηλαδή 11% περισσότερο από ό, τι το 2007.

[Το δημοσίευμα της Huffington Post συνοδεύεται από μερικά ενδιαφέροντα σχόλια αναγνωστών]

Γιατί δεν αξίζει να σωθεί το ευρώ *

Άρθρο του Mark Weisbrot στη Guardian 11.7.2011:

Γιατί δεν αξίζει να σωθεί το ευρώ
Η κρίση αποκάλυψε ότι -αντίθετα με την ίδια την ΕΕ- η Ευρωζώνη ήταν ανέκαθεν ένα δεξιό κατασκεύασμα
[Μετάφραση ΘΝΣ]

...Ακούμε συχνά το επιχείρημα ότι η νομισματική ένωση της Ευρώπης, η οποία περιλαμβάνει πλέον 17 χώρες, πρέπει να διατηρηθεί για το καλό της ευρωπαϊκής ιδέας. Παράλληλα ακούμε για πολύτιμα ιδανικά όπως την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, τη δημιουργία κοινών κανόνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη κοινωνική ένταξη, τον περιορισμό του δεξιού εθνικισμού, και φυσικά την οικονομική και πολιτική ενοποίηση ως επιστέγασμα αυτής της προόδου.

Αλλά αυτό συγχέει τη νομισματική ένωση, δηλαδή την Ευρωζώνη, με την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Δανία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, είναι μεν μέλη της ΕΕ, αλλά δεν αποτελούν μέρος της νομισματικής ένωσης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο η ευρωπαϊκή ιδέα και η ευημερία της ΕΕ να δυσχεραίνονται χωρίς το ευρώ.

Συνταγή πλουτισμού *

Yeah, let them eat cake.

Άρθρο του David Lazarus στη Chicago Tribune 30.8.2012:
[Μετάφραση ΘΝΣ]

Η πλουσιότερη γυναίκα του κόσμου λέει ότι οι φτωχοί πρέπει να διασκεδάζουν λιγότερο και να δουλεύουν περισσότερο

Αν τυχόν έχετε αρχίσει να σκέφτεστε ότι οι πλούσιοι είναι βαθιά παρεξηγημένοι και ότι νοιώθουν τον πόνο εκείνων που είναι λιγότερο τυχεροί, να η πλουσιότερη γυναίκα στον κόσμο, η Αυστραλή μεγιστάνας των ορυχείων Gina Rinehart, με κάποιες χρήσιμες συμβουλές.

Πάπαλα η θεωρία *

Άρθρο του George Monbiot -δημοσιεύθηκε και στη Guardian 15.1. 2013.
Μετάφραση ΘΝΣ


Bang Goes the Theory
Πώς ο νεοφιλελευθερισμός διέλυσε τη ζωή μας, αλλά έκανε τους υπερ-πλούσιους ακόμη πλουσιότερους.


Πόσο θα συμπάσχουν μαζί μας! Το 2012, οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έγιναν 241 δισεκατομμύρια δολάρια πλουσιότεροι [1]. Ο πλούτος τους τώρα αγγίζει τα 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια: σχεδόν όσο το ΑΕΠ της Βρετανίας.

Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της τύχης. Η άνοδος του πλούτου των υπερ-πλουσίων είναι το άμεσο αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων. Για παράδειγμα: Η μείωση των φορολογικών συντελεστών και της επιβολής τους, η άρνηση των κυβερνήσεων να εισπράξουν ένα ουσιαστικό μερίδιο των έγγειων προσόδων, η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η δημιουργία μιας οικονομίας με ποικιλόμορφα ‘διόδια’, η απελευθέρωση των μισθών με παραμερισμό των συλλογικών συμβάσεων.

Πορτογαλική άμυνα *

Ένα κείμενο διαμαρτυρίας από στρατιωτική οργάνωση της Πορτογαλίας.
Αναδημοσίευση από το Defence.net 21.9.2012. Το πρωτότυπο κείμενο είναι εδώ.


ΑΠΑΤΗ

Η Ένωση Στρατιωτικών στοχεύει να απομυθοποιήσει την τρέχουσα κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει το Πορτογαλικό Έθνος!

Παρά την αναβολή της επίλυσης των ζητημάτων που εκκρεμούν για πάνω από 15 έτη σχετικά με την επαγγελματική τους κατάσταση, με τεράστιες απώλειες για τους στρατιωτικούς και τις οικογένειές τους, η Διοίκηση της Ενωσης Στρατιωτικών συνήλθε για να αναλύσει τα νέα μέτρα λιτότητας που παρουσιάστηκαν από το Πρωθυπουργό και επιβεβαιώθηκαν από τον Υπουργό Οικονομικών.

Τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν θέλουν να παραμείνουν συνδεδεμένα με αυτή την άθλια επίθεση που διαπράττεται στους συμπολίτες μας! Μας παρακινεί η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ και των ΠΟΡΤΟΓΑΛΩΝ.

Αύξηση και ανάπτυξη *

Απόσπασμα από το βιβλίο του Russell L. Ackoff, (1986). Management in Small Doses, Wiley, NY.


Η αύξηση και η ανάπτυξη δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ούτε και η μία είναι απαραίτητο για την άλλη. Ένας σωρός σκουπιδιών μπορεί να αυξηθεί, αλλά όχι να αναπτυχθεί. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς να αυξηθεί. Παρ 'όλα αυτά, είναι πολλοί αυτοί που ταυτίζουν την ανάπτυξη με την αύξηση. Οι περισσότερες προσπάθειες με στόχο την ανάπτυξη, στην πραγματικότητα επιδιώκουν την αύξηση.

‘Αύξηση’ σημαίνει μεγαλύτερο μέγεθος ή πλήθος. ‘Ανάπτυξη’ είναι η μεγαλύτερη ικανότητα και επιθυμία κάποιου να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τις αποδεκτές επιθυμίες του, όπως και των άλλων. Μια αποδεκτή επιθυμία είναι αυτή που η ικανοποίησή της δεν εμποδίζει την ανάπτυξη οποιουδήποτε άλλου.

Η ανάπτυξη σε άτομα και επιχειρήσεις είναι περισσότερο θέμα μάθησης παρά κέρδους [learning than earning]. Αφορά λιγότερο το πόσα έχει κανείς, και περισσότερο το τι μπορεί να κάνει με όσα έχει.

Η ανάπτυξη αντικατοπτρίζεται καλύτερα στην ποιότητα ζωής παρά στο βιοτικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, το επίπεδο ανάπτυξης μιας εταιρίας ανακλάται καλύτερα στην ποιότητα της εργασιακής ζωής που παρέχει στους υπαλλήλους της αντί στα κέρδη και τις ζημιές του ισολογισμού της.

Αν μια υπανάπτυκτη χώρα ή εταιρία πλημμύριζε με χρήμα θα ήταν βέβαια πλουσιότερη, όχι όμως και πιο ανεπτυγμένη. Από την άλλη πλευρά, εάν μια ανεπτυγμένη χώρα ή εταιρία ξαφνικά έχανε τον πλούτο της, δεν θα γινόταν λιγότερο ανεπτυγμένη.

Μια καλά ανεπτυγμένη χώρα ή εταιρία μπορεί να πετύχει περισσότερο με τους πόρους της από μια λιγότερο ανεπτυγμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει σημασία το μέγεθος των διαθέσιμων πόρων. Οι πόροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επιτάχυνση της ανάπτυξης και την βελτίωση της ποιότητας της ζωής, όμως μπορούν να χρησιμοποιηθούν καλύτερα για αυτούς τους σκοπούς στα χέρια εκείνων που είναι ήδη ανεπτυγμένοι.

Η αύξηση και η ανάπτυξη δεν είναι αντίπαλοι, αλλά μπορούν να αλληλοενισχύονται. Η καλύτερη απόδειξη ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι μια ταυτόχρονη αύξηση του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής. Ωστόσο, υπάρχει σήμερα μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η ποιότητα ζωής μπορεί να θυσιάζεται για χάρη της αύξησης του βιοτικού επιπέδου. Η πεποίθηση αυτή συνοδεύεται και από την αντίθετη προθυμία να θυσιαστεί το βιοτικό επίπεδο για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής, μια προθυμία που εμφανίζεται στο περιβαλλοντικό κίνημα.

Η έλλειψη πόρων μπορεί να περιορίσει την αύξηση, αλλά όχι την ανάπτυξη. Καθώς αναπτύσσονται τα άτομα, οι οργανισμοί ή οι κοινωνίες, εξαρτώνται όλο και λιγότερο από τους διαθέσιμους πόρους, και όλο και περισσότερο από το τι μπορούν να κάνουν με τους πόρους που ήδη διαθέτουν. Έχουν επίσης την ικανότητα και την επιθυμία να δημιουργήσουν ή να αποκτήσουν τους πόρους που χρειάζονται.

Ένα άτομο μπορεί να αυξηθεί υπερβολικά πολύ. Μερικοί άνθρωποι και πολλές κοινωνίες πιστεύουν ότι μπορούν κι αυτές. Αλλά ποιός θα έλεγε ότι άτομα, εταιρίες ή χώρες μπορούν να αναπτυχθούν ‘υπερβολικά πολύ’;


[Μετάφραση ΘΝΣ]