Φιλέτα και υποβρύχια

Το κόστος αυτών των δύο υποβρυχίων 214 που σκούριαζαν στον Σκαραμαγκά για χρόνια ισοδυναμεί με τη τιμή πώλησης του Ελληνικού από το ΤΑΙΠΕΔ.

Το διαβόητο ΤΑΙΠΕΔ έχει την εθνική αποστολή να μοιράσει τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας στους καρχαρίες που έχουν μαζευτεί στο ναυάγιο της χώρας, δίνοντας τα έσοδα του ξεπουλήματος (όσα περισσέψουν μετά τις αμοιβές συμβούλων) "για την εξόφληση του χρέους".
Έτσι, αυτό το ευαγές ίδρυμα έκλεισε "βελτιωμένη" συμφωνία για την εκποίηση του ΟΛΠ για 370 εκατ. ευρώ, ενώ νωρίτερα είχε χαρίσει τα 6,000 στρέμματα του Ελληνικού για 915 εκατ. ευρώ.
Με άλλα λόγια, αυτά τα δύο μεγάλα φιλέτα της κοινής περιουσίας των Ελλήνων θα ελαφρύνουν το χρέος των 315 δισ. ευρώ κατά 1.3 δισ. δηλαδή κατά 0.4%. Πρακτικά αυτό ισοδυναμεί με το να αφαιρέσουμε ένα κουταλάκι του γλυκού νερό από ένα μπουκάλι του 1.5 λίτρου.

Για να έχουμε μια καλύτερη αίσθηση του τι σημαίνουν αυτά τα οικονομικά επιτεύγματα του ΤΑΙΠΕΔ, ας θυμηθούμε τα περίφημα 4 υποβρύχια, το γιγάντιο σκάνδαλο για το οποίο την έχει πληρώσει μόνο ο Άκης (προς το παρόν) μέσα σε ένα κυκεώνα συγκαλύψεων. Αυτά τα υποβρύχια έχουν κοστίσει τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ το καθένα, τιμή ιδιαίτερα φουσκωμένη, χωρίς καν να έχει ολοκληρωθεί η παράδοσή τους στο Πολεμικό Ναυτικό.

Συγκρίνοντας τις τιμές 'πώλησης' των δύο φιλέτων, ΟΛΠ και Ελληνικού, με το κόστος των υποβρυχίων μπορούμε να πούμε ότι η τιμή του ΟΛΠ αντιστοιχεί στα 3/4 ενός υποβρυχίου, του δε Ελληνικού δεν ξεπερνά το κόστος δύο υποβρυχίων.

Προφανώς θα χρειαστούν και άλλες "ιδιωτικοποιήσεις" όπως αποκαλείται το μνημονιακό πλιάτσικο για να καλύψουμε το κόστος του τέταρτου υποβρυχίου, ώστε να μπορέσει η χώρα να ελέγξει αποτελεσματικα τις κινήσεις των φουσκωτών με πρόσφυγες στο Αιγαίο. Μέχρι τότε ας ασχοληθούμε με τους πρόωρους συνταξιούχους και τους διορισμούς ημετέρων, θέματα πολύ σοβαρότερα από το ξεπούλημα της χώρας για ψίχουλα.

Ευτυχείτε...

Δανεική μέθη *

Σχόλιο αναγνώστη στο άρθρο του Νίκου Ξυδάκη "Τώρα ή αργότερα;" στη Καθημερινή 12.4.2014:

Αν και υποδόρια, είναι εμφανής η προσπάθεια εξωραϊσμού.
Από την άλλη, πώς να ομολογηθεί ευθέως ότι τα προγράμματα λιτότητας, όπως σχεδιάστηκαν και όπως εκτελέστηκαν... μάς εκτέλεσαν.
Πώς να ομολογηθεί ο κυβερνητικός πανικός της τρομακτικής οικονομικής αποτυχίας, πώς να ομολογηθεί ο δανεισμός ως ραγιαδισμός των προσκυνημένων ώστε να επιδείξει η γερμανίδα θείτσα την δήθεν επιτυχία των μνημονίων και εν τέλει, πώς να ομολογηθεί ότι τα παλιά λαμόγια επιχειρώντας "φυγή προς τα μπρος" χρεώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια έχοντας καταστρέψει τους πατεράδες και τους παππούδες;
Αντί να φτωχύνουμε άπαντες αναλογικά, πληρώνοντας το κόστος τού 'μαζί τα φάγαμε', διαλύθηκε η βάση της πυραμίδας, καταστρέφεται η μέση ενώ στην κορυφή παρατηρείται συνωστισμός από βουλιμικούς καρχαρίες οι οποίοι δείχνουν με το δάκτυλο την μαρίδα που αποδεκατίζεται. 
Καλά κάνουν. Ιδίως όταν υπάρχει μαρίδα που διαβάζει το πρόσφατο άρθρο του Στουρνάρα στην Καθημερινή, χωρίς λεξοτανίλ.
Μας δανείζουν! Χρεωνόμαστε! Ευτυχείτε!

κώστας

Βοήθεια, ληστές!

Η απόφαση παρουσιάζεται σε στυλ "Αποφασίζομεν και διατάσσομεν", όπως συνηθιζόταν πριν 40 χρόνια -επί δικτατορίας- και όπως συνηθίζεται τους τελευταίους 40 μήνες -επί 'δημοκρατίας'.
Λέει πολύ απλά ότι κάποιος τράβηξε αυθαίρετα μια γραμμή στον χρόνο (31 Αυγούστου 2013), και ότι όσοι είναι από τη μια μεριά της είναι τυχεροί ενώ από την άλλη άτυχοι.
Είναι άγνωστο γιατί αυτή η γραμμή είναι στη συγκεκριμένη ημερομηνία, όπως και γιατί η διαφορά οικονομικών προνομίων μεταξύ των δύο πλευρών της είναι τόσο μεγάλη όσο γράφουν οι εφημερίδες.

Εγώ υπέβαλα την αίτησή μου μία μόλις ημέρα μετά το αυθαίρετο όριο, έχοντας συμπληρώσει 35.46 χρόνια υπηρεσίας.
Δεν ξέρω τι πρέπει να αισθάνομαι πιο πολύ, άτυχος ή μαλάκας που δεν το έσκασα νωρίτερα όπως άλλοι.
Επειδή δεν θέλω να είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είμαι διατεθειμένος να προσβάλω την όποια απόφαση δημιουργεί αυθαίρετα δύο κατηγορίες υπαλλήλων με μεγάλη ανισότητα προνομίων, η οποία έχει μια αδικαιολόγητη ημερολογιακή βάση ασύνδετη με τα χρόνια υπηρεσίας -τουτέστι με το συνολικό ύψος των πολυετών κρατήσεων από τον μισθό των κορόιδων.
Ας μου συγχωρεθεί η άγνοια νομικής ορολογίας στην παρουσίαση του σκεπτικού μου:

• Επειδή θεωρώ απαράδεκτη και ζημιογόνο την αυθαίρετη χρονική διάκριση οικονομικών δικαιωμάτων και την επακόλουθη άνιση υποτίμηση των αποταμιεύσεών μου που εμπιστεύτηκα στο κράτος επί 35 χρόνια για τα γεράματα,
• επειδή θεωρώ ότι το κράτος έχει αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις για αυτή την φάση της ζωής μου, έναντι των οποίων παρακρατούσε σημαντικό μέρος του μισθού μου επί πολλά χρόνια σαν ασφαλιστής μου,
• επειδή θεωρώ ότι αυτές οι υποχρεώσεις του κράτους είναι τουλάχιστον ισάξιες με τις υποχρεώσεις προς τους άλλους 'δανειστές' του, αλλιώς δημιουργούν αδικαιολόγητη και δυσανάλογη ανισότητα, 
• επειδή θεωρώ απαράδεκτο το συστηματικό κούρεμα του μισθού μου -πριν- και της σύνταξής μου -τώρα- προκειμένου να ικανοποιηθεί προνομιακά μια συγκεκριμένη ομάδα πιστωτών του δημοσίου σε βάρος άλλων σαν εμένα που 'δάνειζαν' ανελλιπώς κάθε μήνα ένα ποσό στο δημόσιο εξοφλητέο στο μέλλον ως σύνταξη,
• επειδή θεωρώ ότι πρέπει επιτέλους να υπάρξει μια ομαδική αντίδραση στην αύξουσα αφαίμαξη των εργαζομένων υπό το πρόσχημα προβλημάτων για τα οποία δεν έχουν απολύτως καμία ευθύνη, 
• επειδή θεωρώ ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι σαν εμένα που ασπάζονται τα παραπάνω "επειδή", καθώς και πολλά άλλα που παραλείπω εδώ για οικονομία,

δηλώνω ότι σκοπεύω να επιδιώξω δικαστικά τερματισμό αυτής της άνισης μεταχείρισης των ασφαλιστικών αποταμιεύσεών μου και της αθέτησης των ανειλημμένων υποχρεώσεων του κράτους, το οποίο με εξαπάτησε παρακρατώντας επί πολλά χρόνια μέρος του μισθού μου έναντι απολαβών που τώρα αρνείται να καταβάλει επειδή θεωρεί ότι προηγούνται οι υποχρεώσεις προς τους θεσμικούς δανειστές του, και

αναζητώ άλλους ομοιοπαθείς για συλλογική αντίδραση σε αυτή τη ληστεία, με συντονισμό από ειδικούς πρόθυμους να αναλάβουν το νομικό μέρος της υπόθεσης.

Αν ενδιαφέρεστε, διαδώστε αυτό το μήνυμα και επικοινωνήστε μαζί μου για τα περαιτέρω:

Θάνος Ν. Στασινόπουλος, delaxo@gmail.com.

Μαθήματα από τους Βίκινγκς

Μια παραγωγη Εξάντα για τη ΝΕΤ.

Αυτό το ντοκιμαντέρ για την Ισλανδία προσφέρει ένα μάθημα ουσιαστικής δημοκρατίας που εφαρμόζουν οι 'βάρβαροι' Βίκινγκς, η οποία δυστυχώς δεν ευδοκιμεί στη χώρα των καμαρωτών κατατσαπλιάδων που αρέσκονται στη νεποτιστική αναξιοκρατία και γοητεύονται από πολιτικούς καραγκιοζοπαίκτες.
Βέβαια η ισλανδική κρίση προήλθε από τις ιδιωτικές τράπεζες, ενώ η ελληνική από τη κατασπατάληση δημόσιου χρήματος σε ποικιλότροπες κομπίνες.
Γι' αυτό οι παραλληλισμοί πρέπει να γίνουν μάλλον με την Κύπρο παρά την Ελλάδα.
Αλλά αυτό που κάνει τη σύγκριση θλιβερή είναι ότι οι Ισλανδοί αποφασίζουν απ' ευθείας για τη μοίρα τους.
Αντίθετα στο Τζατζικιστάν το δημοψήφισμα είναι μια απαγορευμένη λέξη, η συνταγματική επιταγή των 3/5 σε κρίσιμες αποφάσεις της Βουλής παρακάμπτεται ταχυδακτυλουργικά, η δε παράταση της καταστροφικής πολιτικής στηρίζεται σε τεχνητές πλειοψηφίες με βάση το 'δώρο' των 50 επιπλέον βουλευτών.
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε...

Το χρέος έγινε ιδιωτικό *

Άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στη Καθημερινή 21.12.2013:

Η επικείμενη υπερφορολόγηση ακίνητης περιουσίας, με κριτήριο την κατοχή και όχι την πρόσοδο, και με βάση αντικειμενικές αξίες του 2007, υπερδιπλάσιες των τρεχουσών αγοραίων τιμών, υπολογίζεται να αποφέρει έσοδα περί τα 4 δισ. ευρώ, έναντι περίπου 500 εκατ. το 2012 και άνω των 2,5 δισ. το 2013 από την ίδια πηγή. Πλήττονται οι μικροϊδιοκτήτες· οι μεγάλες περιουσίες ελαφρύνονται συγκριτικά. Για το 2014 έχουν προϋπολογιστεί συνολικά περί τα 11 δισ. ευρώ φόρων, οι περισσότεροι από μισθωτούς και συνταξιούχους. Κάπως έτσι θα προκύψει πρωτογενές πλεόνασμα.

Tο δημόσιο χρέος, αφού κατέφαγε τον δημόσιο και κοινωνικό πλούτο μέσω του PSI, τώρα μεταφέρεται άμεσα στους πολίτες, γίνεται δυσβάσταχτο ιδιωτικό χρέος. Αυτή η μετακύλιση χρέους ουσιαστικά σημαίνει μείζονα κοινωνικό μετασχηματισμό· γκρεμίζει τις εδραιωμένες από αιώνων πεποιθήσεις περί αποταμίευσης και εξασφάλισης, και μεταβάλλει μέγα μέρος του πληθυσμού σε ακτήμονες, με άνεργα τέκνα και ζοφερές προοπτικές αυτοαπασχόλησης.

Με άλλη νομοθετική ρύθμιση, προβλέπεται η αυτόματη κατάσχεση καταθέσεων για ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο. Με δεδομένο ότι όλοι οι μισθωτοί και οι επιχειρηματίες διακινούν τα χρήματά τους μέσω τραπεζών, υποθέτουμε ευλόγως ότι όποιος χρωστάει στο Δημόσιο μηδενίζει ήδη σταθερά το καταθετικό του υπόλοιπο.

Ο πολίτης βλέπει πλέον το κράτος ως διώκτη και εξολοθρευτή, και όχι ως εγγυητή της ιδιοκτησίας, της εργασίας, του επιχειρείν.

Οι νομοθετούντες ίσως δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτοκτονούν πολιτικά, στρεφόμενοι εναντίον των κοινωνικών στρωμάτων τα οποία υποτίθεται εκφράζουν και υπερασπίζονται. Ιδίως η συντηρητική παράταξη φαίνεται να μη διδάσκεται από την καταστροφή της Κεντροαριστεράς, και εξακολουθεί μαζί της να υπονομεύει τις στοιχειώδεις δυνατότητες ανάκαμψης για το φρόνημα των νοικοκυραίων, υποσκάπτοντας μαζί και την εμπιστοσύνη τους προς το πολιτικό σύστημα. Γιατί; Ισως διότι έχουν απολέσει κάθε επαφή όχι μόνο με την πραγματικότητα, αλλά και με τις δομές του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Το φάρμακο που σκοτώνει

Το ΑΕΠ πέφτει...

...αλλά το χρέος ανεβαίνει!

Απόσπασμα από το άρθρο της Ζέζας Ζήκου "Τρία χρόνια πριν... τρία «μαύρα» χρόνια μετά..." στη Καθημερινή 23.4.2013:

...Τρία χρόνια μετά, η Ελλάδα έχει γίνει ένα ζωντανό παράδειγμα που βλέπει να στοιχειώνει τον εναέριο χώρο της το φάντασμα του Ιρβινγκ Φίσερ, του κορυφαίου Αμερικανού οικονομολόγου την εποχή της Μεγάλης Υφεσης.

Υστερα από ογδόντα χρόνια, η θεωρία του αποπληθωρισμού χρέους γίνεται και πάλι διάσημη χάρη στην ανεκδιήγητη πολιτική της τρόικας. Ο Φίσερ ήταν εξαιρετικά ευφυής, αλλά και πολύ σαφής, όταν αποκάλυπτε «το μεγάλο παράδοξο», «το κύριο μυστικό των μεγάλων υφέσεων»: «Οσο περισσότερα πληρώνουν οι οφειλέτες, τόσο περισσότερα χρωστούν», «η ίδια η προσπάθεια των ατόμων να ελαφρύνουν το φορτίο του χρέους, αυξάνει το φορτίο αυτό». Το ίδιο ακριβώς παράδοξο παρατηρούμε και στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης.

Οσο περισσότερο μειώνονται οι μισθοί για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, τόσο περισσότερο αυξάνεται το πραγματικό χρέος. Αρα το θέμα δεν είναι ότι δεν εφαρμόζουμε σωστά την πολιτική. Απλώς η πολιτική δεν είναι σωστή. Οσο πιο πιστά την εφαρμόζουμε, τόσο χειρότερα αποτελέσματα έχουμε. Για τους πιστωτές, όμως, αποτελεί ευτύχημα, επειδή αυξάνει την αξία των χρημάτων τους και τους επιτρέπει να αγοράσουν πολύ φθηνά οτιδήποτε απαξιώνεται (ανθρώπους, επιχειρήσεις, γη).

Η νέα μορφή θεσμικής ληστείας *

Απόσπασμα άρθρου της διαδικτυακής εφημερίδας AegeanTimes.gr 11.11.2012:

Τι σημαίνει “ανακεφαλαιοποίηση” των Τραπεζών, ποιος και πως την πληρώνει;;; 

...
Το Ελληνικό δημόσιο παρέχει και παρείχε εγγυήσεις στις Ελληνικές Τράπεζες για να δανείζονται με χαμηλό επιτόκιο χρήματα από την ΕΚΤ, και προσφάτως κατά το παρελθόν, τα τελευταία έξι (6) χρόνια, κατεύθυνε και οδήγησε μεγάλα ποσά προς τις Τράπεζες, με το επιχείρημα της “ανακεφαλαιοποίησής” τους, της στήριξης του Ελληνικού Τραπεζικού συστήματος.

Τι σημαίνει όμως “ανακεφαλαιοποίηση” των Τραπεζών, επί της ουσίας σημαίνει ενίσχυση με κεφάλαια τις Τράπεζες για να “πληρούν”, να ικανοποιούν, τους όρους και τις προϋποθέσεις τις οποίες ορίζει η διεθνής και η Ευρωπαϊκή νομοθεσία, ούτως ώστε να είναι βιώσιμες ως χρηματοπιστωτικά ιδρύματα-επιχειρήσεις.

Από πού αντλούν τα κεφάλαια αυτά για την ανακεφαλαιοποίησή τους οι Τράπεζες ;;;

Τα κυπριακά μυστήρια

Ομολογώ ότι δεν κατέχω από οικονομικά. Αρκετοί όροι και σχέσεις στην οικονομική αρθρογραφία των ημερών μου αφήνουν απορίες. Πιστεύω ωστόσο ότι μπορώ να εκτιμήσω απλές αριθμητικές σχέσεις, όπως π.χ. ότι το 1.8 είναι το 1/10 του 18. Λόγω αυτής της σπάνιας ικανότητάς μου, με έχει προβληματίσει το κόστος της σωτηρίας της Κύπρου -η οποία μη ξεχνάμε μεταφράζεται κυρίως σε διάσωση των τραπεζών της και όχι σε κάλυψη κρατικών ελλειμμάτων ή εμπορικού ισοζυγίου όπως στο Ελλαδιστάν.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο (σπουδαίο εργαλείο το Google!) βρήκα μια σειρά από νούμερα που μου φαίνονται περίεργα. Είναι οι εκτιμήσεις για το κόστος της διάσωσης που μεγαλώνει όσο περνά ο καιρός. Να κάποια δείγματα από τη σχετική ειδησεογραφία σε χρονολογική σειρά:

Τα μαγικά οικονομικά των Δαναΐδων

Παραλλαγή του πίνακα 'Δαναΐδες' του John William Waterhouse, από εδώ.

Σύμφωνα με τον επίσημο κρατικό προϋπολογισμό, το δημόσιο χρέος ήταν 261 δισ. το 2008.
Στο διάστημα 2009-11 πληρώσαμε 119 δισ. σε "δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους".
Ωστόσο το χρέος, αντί να μειωθεί κατά 119 ή έστω κατά 9 δισ., αυξήθηκε κατά 95 φτάνοντας τα 356 δισ. το 2011. Με άλλα λόγια, μέσα σε 3 χρόνια χρεωθήκαμε 119 + 95 = 214 δισ.

Αν το δούμε σε ποσοστά, μέσα σε 3 χρόνια πληρώσαμε σχεδόν το μισό (46%) όσων χρωστούσαμε το 2008, όμως όχι μόνο δεν μειώθηκε το χρέος αλλά αντίθετα αυξήθηκε κατά 36%.
Σαν να λέμε, όσο οι Δαναΐδες ρίχνουν νερό στο πιθάρι, τόσο μεγαλώνουν οι τρύπες του!

Δηλώνω αδαής προς τις οικονομολογικές ταχυδακτυλουργίες.
Αλλά νομίζω ότι εδώ η αριθμητική είναι ξεκάθαρη.
Το ίδιο είναι και η διαπίστωση: Όσο περισσότερα πληρώνουμε, τόσο περισσότερα χρωστάμε!
Μήπως κάποιος γνώστης μπορεί να δώσει μια εξήγηση?


_______________________________________________

Ο πίνακας δείχνει τις ετήσιες δαπάνες για τοκοχρεολύσια και το ύψος του χρέους σε δισ., με βάση στοιχεία από τους επίσημους κρατικούς προϋπολογισμούς.

	Τοκοχρεολύσια	Χρέος
	[1]	[2]
2008		261
2009	41	300
2010	33	330
2011	45	356
Πληρωμές:	119
Άνοδος	χρέους:	95