Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27.9.25

Πώς να διεξάγεις εκλογές - η ευρωπαϊκή συνταγή


Απαγόρευση κόμματος, φυλάκιση κυβερνήτη, αποκλεισμός παρατηρητών

Από δικαστικές απαγορεύσεις μέχρι αποκλεισμένους παρατηρητές, το «δημοκρατικό ορόσημο» της Μολδαβίας φαίνεται προδιαγεγραμμένο πριν καν ριχτεί μία ψήφος.


Η Μολδαβία προσέρχεται στις κάλπες αυτή την Κυριακή σε μια διαδικασία που αξιωματούχοι στην Κισινάου και στις Βρυξέλλες έχουν χαρακτηρίσει «ορόσημο στην ευρωπαϊκή πορεία». Ωστόσο, με κόμματα της αντιπολίτευσης να έχουν απαγορευτεί, παρατηρητές να έχουν αποκλειστεί και ψηφοφόρους σε βασικές περιοχές να έχουν παραγκωνιστεί, οι εκλογές μοιάζουν λιγότερο με δημοκρατικό ανταγωνισμό και περισσότερο με ένα επιβεβλημένο φιλο-ΕΕ αποτέλεσμα.


Οι επόπτες δεν μπορούν να παρακολουθήσουν

Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή (ΚΕΕ) της Μολδαβίας αρνήθηκε αυτή την εβδομάδα τη διαπίστευση σε περισσότερες από 30 διεθνείς οργανώσεις και 120 παρατηρητές από πάνω από 50 χώρες. Μεταξύ αυτών που αποκλείστηκαν ήταν Ρώσοι εμπειρογνώμονες που είχαν οριστεί στην επίσημη αποστολή του ΟΑΣΕ – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή εκλογική πρακτική.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Μολδαβίας ισχυρίστηκε ότι η απόφαση λήφθηκε «σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία». Το Πατριωτικό Μπλοκ, μια συμμαχία της αντιπολίτευσης, κατηγόρησε τις αρχές ότι δημιούργησαν εσκεμμένα ένα «μπλακάουτ» παρατηρητών. Οι δικηγόροι του παρέθεσαν αιτήσεις από έγκριτες ΜΚΟ της Ιταλίας, Γερμανίας, Γαλλίας, Ισπανίας και ΗΠΑ που αγνοήθηκαν ή απορρίφθηκαν.

Η Μόσχα χαρακτήρισε την κίνηση «κατάφωρη παραβίαση» των δεσμεύσεων του ΟΑΣΕ και κάλεσε τον πρέσβη της Μολδαβίας. Η ΕΕ, συνήθως επικριτική και με έντονη φωνή για τα δημοκρατικά πρότυπα στην περιοχή, παρέμεινε εντυπωσιακά σιωπηλή.


Κόμματα που εξαφανίζονται με διάταγμα

Οι εκλογές έχουν σκοπό να επιτρέπουν στους πολίτες να αποφασίζουν για τους υποψηφίους. Αλλά στη Μολδαβία, βασικοί παίκτες απλώς αφαιρέθηκαν από το ψηφοδέλτιο.

  • Στις 26 Σεπτεμβρίου, δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, το κόμμα «Καρδιά της Μολδαβίας» τέθηκε σε αναστολή για 12 μήνες με δικαστική εντολή, κατηγορούμενο για ξέπλυμα χρήματος και παράνομη χρηματοδότηση εκλογικής εκστρατείας. Η ΚΕΕ διέγραψε όλους τους υποψηφίους του από τη λίστα του Πατριωτικού Μπλοκ, συνασπισμού της αντιπολίτευσης. Η επικεφαλής του, η πρώην κυβερνήτης της Γκαγκαουζίας, Ιρίνα Βλαχ, το χαρακτήρισε «πολιτικό θέαμα».

  • Την ίδια ημέρα, η ΚΕΕ απέκλεισε το κόμμα «Μεγάλη Μολδαβία», με επικεφαλής τη Βικτόρια Φουρτούνα, επικαλούμενη αδήλωτη ξένη χρηματοδότηση και δεσμούς με το ήδη απαγορευμένο κόμμα ΣΟΡ. Η Φουρτούνα είχε ήδη υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ τον Ιούλιο για λήψη υποστήριξης από τον φυγόδικο ολιγάρχη Ιλάν Σορ.

  • Τον Ιούνιο του 2023, το ίδιο το κόμμα ΣΟΡ, με επικεφαλής τον εξόριστο επιχειρηματία Ιλάν Σορ, διαλύθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο, κατηγορούμενο για διαφθορά και «απειλή της κυριαρχίας της Μολδαβίας». Η φιλο-ΕΕ πρόεδρος της Μολδαβίας, Μάια Σάντου, πανηγύρισε την απαγόρευση ως νίκη ενάντια σε «ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από τη διαφθορά και για τη διαφθορά». Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης το χαρακτήρισαν τέλος του πλουραλισμού.

Οι απαγορεύσεις αυτές προστίθενται σε σαρωτικούς νέους νόμους που ψηφίστηκαν εσπευσμένα από το κοινοβούλιο αυτό το καλοκαίρι, οι οποίοι επιτρέπουν στην κυβέρνηση να αφαιρέσει «διάδοχα κόμματα» απαγορευμένων ομάδων από το ψηφοδέλτιο και να απαγορεύσει στα μέλη τους να κατέχουν αξιώματα για πέντε χρόνια. Η Επιτροπή της Βενετίας και ο ΟΑΣΕ προειδοποίησαν ότι τέτοιοι γενικοί αποκλεισμοί θα μπορούσαν να παραβιάζουν τα βασικά πολιτικά δικαιώματα.


Αντίπαλοι υπό έρευνα, στην εξορία ή πίσω από τα κάγκελα

Ακόμη και εκεί όπου τα κόμματα επιβιώνουν, οι ηγέτες τους παραγκωνίζονται.

  • Ο Ίγκορ Ντόντον, πρόεδρος της Μολδαβίας από το 2016 έως το 2020, παραμένει υπό ποινική έρευνα για προδοσία, παράνομο πλουτισμό και τη διαβόητη υπόθεση δωροδοκίας «kuliok» (σακούλα). Ισχυρίζεται ότι οι κατηγορίες είναι κατασκευασμένες, αλλά ήταν σε κατ' οίκον περιορισμό για μεγάλο μέρος των δύο τελευταίων ετών.

  • Η Μαρίνα Τάουμπερ, αντιπρόεδρος του παράνομου κόμματος ΣΟΡ, δικάζεται ερήμην αφού διέφυγε στη Μόσχα στις αρχές του 2025. Οι εισαγγελείς ζητούν ποινή 13 ετών για απάτη και ξέπλυμα χρήματος. Η Τάουμπερ επιμένει ότι η δίκη είναι πολιτική εκδίκηση για τον ρόλο της στις αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες.

  • Η Εβγκένια Γκούτσουλ, εκλεγμένη κυβερνήτης της αυτόνομης Γκαγκαουζίας το 2023, καταδικάστηκε τον Αύγουστο σε επτά χρόνια φυλάκιση για φερόμενη διοχέτευση ρωσικών κεφαλαίων στο κόμμα ΣΟΡ. Οι υποστηρικτές της διαδήλωσαν έξω από το δικαστήριο της Κισινάου καθώς η ίδια δήλωσε ότι η ετυμηγορία ήταν «μια καταδίκη όχι δική μου, αλλά της μολδαβικής δημοκρατίας». Η Ρωσία χαρακτήρισε τη φυλάκισή της πολιτικά υποκινούμενη. Η ΕΕ παρέμεινε σιωπηλή.

Με τους ηγέτες της αντιπολίτευσης να είναι φυλακισμένοι, εξόριστοι ή υπό έρευνα, το κόμμα PAS της Σάντου αντιμετωπίζει ελάχιστη οργανωμένη πρόκληση στην κάλπη.


Οι ψηφοφόροι της Υπερδνειστερίας παραμερίζονται

Για τους Μολδαβούς πολίτες στην αποσχισθείσα περιοχή της Υπερδνειστερίας, η δυνατότητα ψήφου έχει περιοριστεί δραματικά. Το 2021, είχαν ανοίξει πάνω από 40 εκλογικά τμήματα για τους κατοίκους ανατολικά του Δνείστερου. Φέτος, εγκρίθηκαν μόνο 12 τμήματα – όλα σε εδάφη που ελέγχονται από την κυβέρνηση, πολλά χιλιόμετρα έξω από τα όρια της Υπερδνειστερίας.

Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, η ΚΕΕ μετέφερε ακόμη και τέσσερις από αυτές τις τοποθεσίες βαθύτερα στην ενδοχώρα, επικαλούμενη απειλές για την ασφάλεια. Το Υπουργείο Εσωτερικών προειδοποίησε για πιθανές απειλές για βόμβες και προκλήσεις στην «ζώνη ασφαλείας».

Οι επικριτές το αποκαλούν καταστολή ψηφοφόρων. Ο πρέσβης της Ρωσίας, Όλεγκ Οζέροφ, περιέγραψε τις αλλαγές ως «πρωτοφανείς», σημειώνοντας ότι ανακοινώθηκαν λιγότερο από 48 ώρες πριν από την ημέρα των εκλογών. Οι αρχές της Υπερδνειστερίας κατηγόρησαν την Κισινάου ότι μειώνει εσκεμμένα τη συμμετοχή σε μια περιοχή που κλίνει έντονα προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αντίθετα, ανοίχθηκαν πάνω από 300 εκλογικά τμήματα στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων 73 στην Ιταλία, όπου η μολδαβική κοινότητα αριθμεί περίπου 100.000, και μόνο 2 στη Ρωσία, όπου το μέγεθος της εκεί κοινοτητας είναι παρόμοιο – μια ανισότητα που υποδηλώνει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.


Δημοκρατία με διάταγμα έκτακτης ανάγκης

Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση της Σάντου ξεπερνά τα δημοκρατικά όρια. Από το 2022, το PAS κυβερνά υπό συνεχή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επικαλούμενο τη σύγκρουση της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Χρησιμοποιώντας αυτές τις εξουσίες, η κυβέρνηση έκλεισε έξι τηλεοπτικά κανάλια που κατηγορούνταν για διάδοση ρωσικής προπαγάνδας, απαγόρευσε την είσοδο σε Ρώσους δημοσιογράφους και ψήφισε 13 νόμους που ενίσχυαν τον έλεγχο των κομμάτων και των υποψηφίων.

Οι «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» και ο ΟΑΣΕ έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και την επιλεκτική εφαρμογή του νόμου.


Οι Βρυξέλλες επικροτούν, οι επικριτές διαμαρτύρονται

Οι Βρυξέλλες έχουν επαινέσει σταθερά την κυβέρνηση της Σάντου, αποκαλώντας τη Μολδαβία «ιστορική επιτυχία» και προωθώντας την υποψηφιότητά της για ένταξη στην ΕΕ. Μόλις αυτή την εβδομάδα, αξιωματούχοι της ΕΕ κατηγόρησαν τη Μόσχα για «εκτεταμένη παρέμβαση» στις εκλογές μέσω παραπληροφόρησης και παράνομης χρηματοδότησης.

Αλλά εντός της Μολδαβίας, η εικόνα φαίνεται διαφορετική: τα δικαστήρια έχουν μετατραπεί σε εργαλεία προεκλογικής εκστρατείας, ολόκληρα κόμματα έχουν διαγραφεί, κυβερνήτες φυλακίστηκαν, παρατηρητές απομακρύνθηκαν. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ζήτησε μια «συμπεριληπτική και δίκαιη» διαδικασία για όλους τους πολίτες – διπλωματική γλώσσα για το «μην γέρνετε το τραπέζι». Η Επιτροπή της Βενετίας προειδοποίησε κατά των γενικών απαγορεύσεων που υπονομεύουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.


Η ουσία

Η ψηφοφορία υποτίθεται ότι αφορά το μέλλον της Μολδαβίας, ωστόσο μεγάλο μέρος του παρόντος έχει αθόρυβα διαγραφεί. Οι αντίπαλοι που θα μπορούσαν να είχαν αμφισβητήσει το PAS έχουν φύγει, κάποιοι πίσω από τα κάγκελα, κάποιοι στην εξορία. Οι ψηφοφόροι στην Υπερδνειστερία που θα μπορούσαν να είχαν μετατοπίσει την ισορροπία έχουν στη διάθεσή τους λιγότερα εκλογικά τμήματα από ποτέ. Ακόμη και οι εκλογικοί παρατηρητές, των οποίων η δουλειά είναι να ελέγχουν, έχουν απομακρυνθεί. Η ΕΕ θα το περιγράψει ως πρόοδο, ένα σημάδι ότι ένα υποψήφιο κράτος βρίσκει τα δημοκρατικά του πόδια.

Εντός της Μολδαβίας, πολλοί βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια τυπική στέψη μεταμφιεσμένη σε εκλογική διαδικασία, η τελευταία πράξη σε μια ιστορία όπου το σενάριο γράφτηκε πολύ πριν από την ημέρα των εκλογών.

[μετάφραση απο το αγγλικό κείμενο στην ιστοσελίδα του RT, η οποία ειναι ακατάλληλη για ενηλίκους στη ελεύθερη ΕΕ]

17.8.20

«Η Τουρκία δεν είναι επιθετική» *



Μερικα αποσπασματα απο την εισαγωγη μιας 'αιρετικης' συνέντευξης με τον καθηγητή Αλέξη Ηρακλείδη στο The Press Project [επισημανσεις δικες μου]:

",,,Μπορεί εγώ να ήθελα να επιλυθούν, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν τρεις σημαντικοί λόγοι για τους οποίους αυτό δεν είναι απαραίτητο ότι το συμμερίζονται στρατηγοί και πολιτικοί.

Το πρώτο ζήτημα, που αναλύεται εκτενώς στο βιβλίο, είναι ότι καμία λύση δεν θα ικανοποιούσε τις προσδοκίες που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη αφήγηση για τα εθνικά δίκαια. Η σχολή Παπανδρέου, Μολυβιάτη, Οικονομίδη, εξηγεί ο Ηρακλείδης, προτιμά να μην υπάρξει λύση, καθώς καμία λύση δεν θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Είναι αδύνατο να υπάρξει λύση που να μην περιέχει σημαντικές υποχωρήσεις στα πεδία που προαναφέραμε. Η Ντόρα Μπακογιάννη είναι από τους πολιτικούς που έχουν αναφερθεί σε αυτό το ενδεχόμενο, λέγοντας ότι σε μια ενδεχόμενη προσφυγή στη Χάγη, η Ελλάδα προφανώς δεν θα κέρδιζε  όλα όσα διεκδικεί. Γιατί όμως δεν θα κέρδιζε; Δεν θα ήταν χρήσιμο να εξηγήσουμε στους έλληνες πολίτες που είναι αυτή τη στιγμή στα κάγκελα εναντίον των επιτιθέμενων Τούρκων, για ποιον λόγο η Ελλάδα δεν θα έβρισκε το δίκιο της;

Το δεύτερο στοιχείο είναι τα χειροπιαστά ιδεολογικά οφέλη που αποκομίζει κάθε κυβέρνηση που ενθαρρύνει αποτελεσματικά τον εθνικισμό: είναι πιο εύκολο να κυβερνάς έναν λαό που εχθρεύεται τον γείτονα αντί για τον αφέντη του. Αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές, προφανώς, και για μας και για τους Τούρκους.

Το τρίτο στοιχείο συνιστά απότομη προσγείωση από αναλυτική άποψη, αλλά εκτιμώ ότι δεν υπάρχει λόγος να αποσιωπηθεί. Αν συγκεντρώσουμε μια λίστα με πρόσωπα που έχουν περάσει από το υπουργείο εθνικής αμύνης,  θα δούμε να λάμπουν προσωπικότητες όπως ο Άκης Τσοχατζόπουλος και ο Γιάννος Παπαντωνίου. Άνθρωποι κάποτε ισχυροί, που οι νεότεροι θα τους γνωρίζουν κυρίως για τις δικαστικές τους περιπέτειες, παρά για τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα. Το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη, ο ΛΑΟΣ, είχε κάνει 25 επίκαιρες ερωτήσεις για τα εξοπλιστικά και στη συνέχεια ο Καρατζαφέρης ξέχασε να δηλώσει 8 εκατομμύρια δολάρια στο πόθεν έσχες του. Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είχε πει στη Βουλή ότι οι εξοπλιστικές δαπάνες καταλαμβάνουν το 25% του ελληνικού δημόσιου χρέους. Είναι μικροπολιτική και έλλειψη γεωστρατηγικής σκέψης, να εντοπίσει κανείς το ορατό συμφέρον του εξοπλιστικού κλάδου και των πολιτικών εκπροσώπων του στη διατήρηση της έντασης στο Αιγαίο;

Αλλάζοντας κλίμακα, η εμπλοκή του Ντικ Τσένυ με τη Hullibarton είναι μια πολύ διδακτική ιστορία για το πώς ο μιλιταρισμός είναι πεδίο μάχης για πολλούς και πεδίο πλουτισμού για άλλους."

[πληρης συνεντευξη]

26.7.20

Ορια καλης γειτονιας - περιπτωση 2

***

Σε μια αλλη σημερινη αναρτηση, ανεφερα τη θαλασσια οριοθετηση μεταξυ Βρετανιας και Γαλλιας ως παραδειγματος συμφωνιας μεταξυ γειτονων χωρις να χρειαστει να μονομαχησουν για το ποση θαλασσα δικαιουνται τα μικρα νησια.
Εδω εχουμε αλλο ενα, αυτη τη φορα την οριοθετηση μεταξυ Ιταλιας και Τυνησιας που τεθηκε σε ισχυ το 1978 [πληρες κειμενο συμφωνιας εδω στα Αγγλικα].

Οπως δειχνει ο χαρτης, οι δυο χωρες αποδεχτηκαν μια γραμμη ισης αποστασης απο τα απεναντι παραλια Σικελιας και Τυνησιας. Μερικα ιταλικα νησια (Παντελλερια και Πελαγιες Νησοι) εμειναν εξω απο την ιταλικη πλευρα, εχοντας μονο χωρικα υδατα πλατους 13 μιλιων.

Ενημερωτικα, η Παντελλερια εχει εκταση 83 km2 (σχεδον οσο η Αιγινα), και η Λαμπεδουσα 20 km2 (σαν τον Πορο). Συγκριτικα, το Καστελλοριζο εχει εκταση 9 km2.

.
*** Image credits: By Barjimoa - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=81436890

Να παλι αντιφασεις



Να παλι αντιφασεις :
"μια συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης που αγνοεί εντελώς τους ισχυρισμούς της Ελλάδας σε θαλάσσιες ζώνες δεν μπορεί να έχει νομική ισχύ τουλάχιστον όσον αφορά την Ελλάδα."

Λογικο φαινεται: Γιατι να συμμορφωθει η Ελλαδα σε μια συμφωνια που δεν εγκρινει? Πολυ σωστα αντιδρα!

Ελα ομως που η Τουρκια ΔΕΝ εχει υπογραψει της συμφωνια UNCLOS, την οποια η Ελλαδα ανεμιζει ως "Διεθνες Δικαιο" απαιτωντας τη συμμορφωση της Τουρκιας παρολο που γνωριζει (σιωπηρα) οτι δεν την εχει υπογραψει...

Οσο για τις παπαριες περι νησιωτικων διεκδικησεων της Γαλλιας, για πες μας βρε Στελιο, πώς αραγε Γαλλια και Βρετανια εχουν χωρισει τη Μαγχη, και τι σημασια εχουν στον καθορισμο της οριογραμμης τα βρετανικα νησια διπλα στις γαλλικες ακτες?
Για να σε βοηθησω: https://en.wikipedia.org/wiki/France–United_Kingdom_relations#/media/File:Maritime_boundaries_between_UK_and_France_in_Europe-fr.svg

[Αυτα τα γραφω γιατι δεν μπορει οι πολεμοχαρεις μιζαδοροι να μας πανε σωνει και καλα σε πολεμο αντι για ειρηνη. Αρκετα παραμυθια πουλανε στο αφελες ποπολο, που στο τελος θα πληρωσει τη ζημια]

8.1.17

2017: Χρονιά διάλυσης της ευρωζώνης (?) *

Η Ελλάδα εκτός ευρώ με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα




Όλοι στην Ευρώπη αλλά και οι σοβαροί αναλυτές στην Ελλάδα, πλην του αφόρητα ευρώπληκτου και ξενόπληκτου ελληνικού κατεστημένου, αισθάνονται την ευρωζώνη αλλά και την ΕΕ, να κλονίζονται συθέμελα.

Είναι πολύ αμφίβολο αν το ευρώ, ίσως και η ΕΕ, αντέξουν στις διαφαινόμενες οικονομικές και πολιτικές δοκιμασίες του 2017.

Ανάμεσα στις χώρες της ευρωζώνης και της ΕΕ δεν υπάρχει, πλέον, κανένα ίχνος αλληλεγγύης και το μόνο που κυριαρχεί είναι ένας αδυσώπητος αγώνας αλληλοεξόντωσης, περίπου όλων εναντίον όλων. Οι όποιες συμμαχίες προκαλούνται στο εσωτερικό του ευρώ και της ΕΕ είναι απολύτως εφήμερες και ευκαιριακές και έχουν στόχο την επίθεση στους υπόλοιπους ή την άμυνα έναντι των υπολοίπων.

[συνεχεια]

13.4.14

Ευρώπη ή ευρωζώνη; *


Άρθρο του Θέμη Τζήμα στο TVXS 13.4.2014:

Ένα βασικό επιχείρημα όσων υπερασπίζονται την ανάγκη διατήρησης της ευρωζώνης και κυρίως τη μη ρήξη με αυτήν- ούτε καν ως ενδεχόμενο ενώπιον του οποίου κανείς πρέπει να προετοιμαστεί- συνίσταται στην έμμεση αλλά σαφή ταύτιση της πορείας του ευρωπαϊκού περιφερισμού με την αποτροπή της επιστροφής σε ενδοευρωπαϊκές, εθνικές και εθνικιστικές αντιθέσεις.

Έτσι, η ιστορική εξέλιξη θεωρείται από τους υπερασπιστές αυτής της επιχειρηματολογίας γραμμικά: από τους ευρωπαϊκούς «εμφυλίους» του πρώτου μισού του 20ου αιώνα- υπονοούμενη και όχι σαφώς εκπεφρασμένη από τους περισσοτέρους αντίληψη- στην ΕΚΑΧ, στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Άρα η διάλυση της ΟΝΕ ή τα ρήγματα σε αυτήν θα οδηγήσουν στην ανάστροφη πορεία, στη διάλυση της ΕΕ, στις εθνικές περιχαρακώσεις, στον εθνικισμό και ίσως στον πόλεμο.

Εξ ου και όσοι εκφράζουμε ενστάσεις για τη βιωσιμότητα της ΟΝΕ και για την παραμονή μιας σειράς οικονομιών εντός ΟΝΕ τσουβαλιαζόμαστε ως ευρωσκεπτικιστές, δηλαδή με έναν όρο που βασίζεται σε πολλαπλές αυθαιρεσίες και ακροβασίες ιστορικού και επιστημονικού χαρακτήρα.

23.3.14

Παρασιτολογία *

Από το Ποντίκι

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα του Γιάνη Βαρουφάκη, από το Protagon 18.3.2014:

Φίλε Σταύρο

Έκπληκτος με την απόφασή σου να φτιάξεις κόμμα, περίμενα αρκετές μέρες προτού καταγράψω τις πρώτες σκέψεις για το εγχείρημά σου. Χρειάζονταν αυτές οι μέρες για να μπορέσω να διαχωρίσω τις σκέψεις αυτές από τις μνήμες και τα συναισθήματα που έχω συνδέσει με σένα – από εκείνη την συνέντευξη που μου είχες πρωτοπάρει για το πανεπιστήμιο (στην οποία σε «φόρτωσα» με την αγανάκτησή μου με αυτά που ζούσα), τα πρώτα βήματα στο protagon, τις περιπέτειες με την άγκυρα στην Αίγινα... Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, κατέληξα ότι ο μόνος τρόπος να γράψω για το Ποτάμι σου ήταν υπό τη μορφή προσωπικής επιστολής. Και μιας εμείς δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε από τους αναγνώστες μας, αποφάσισα να την αναρτήσω απ ευθείας στο protagon, αντί να σου τη στείλω με email.

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι, παρόλο που εξεπλάγην, η έκπληξη ήταν ευχάριστη. Ένα κόμμα που δεν αποτελεί φράξια, spin off, ή δεκανίκι κατεστημένου κόμματος, είναι θείο δώρο στο αποτελματωμένο πολιτικό σκηνικό, το οποίο έχει απόλυτη ανάγκη να μετεξελιχθεί στο επόμενο στάδιό του. Όπως στη φύση, έτσι και στην πολιτική, η εξέλιξη έρχεται μόνο μέσα από τις απρόβλεπτες «μεταλλάξεις» που διακόπτουν και διαταράσσουν τη διαδικασία «προσαρμογής». Το Ποτάμι σου είναι μια τέτοια μετάλλαξη. Έχουμε άμεση ανάγκη όσο το δυνατόν περισσότερων τέτοιων μεταλλάξεων, ελπίζοντας ότι κάποια από αυτές θα «πιάσει» και πως τα αποτελέσματά της θα είναι καλύτερα για τον τόπο.

22.2.14

Το προσχεδιασμένο μέλλον

Newsweek τεύχος 26.11.1990 (ευρωπαϊκή έκδοση)
Το 2001 παρουσίασα σε ένα παλιό blog μου κάποιο ρεπορτάζ δημοσιευμένο στην ευρωπαϊκή έκδοση του περιοδικού Newsweek στις 26 Νοεμβρίου 1990.Το ρεπορτάζ με τίτλο "Η Ευρώπη το Έτος 2000" συντάχθηκε όταν ακόμη υπήρχε η Σοβιετική Ένωση με ηγέτη τον μοιραίο Γκορμπατσόφ. Εκείνη την εποχή  ο δυτικός τύπος παρουσίαζε τον Γιέλτσιν σαν άχρηστο μεθύστακα (μη γνωρίζοντας ότι λίγο αργότερα θα έπρεπε να τον προβάλλουν ως υπερασπιστή της δημοκρατίας), η Γιουγκοσλαβία ευημερούσε ενιαία και ειρηνική υπό τον Μιλόσεβιτς, ο δε Σαντάμ αποτελούσε μια βολική ασπίδα της "δημοκρατικής" Δύσης κατά του Χομεϊνί.

Όταν γράφτηκε το συγκεκριμένο άρθρο κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί τη κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας με συνοπτικές διαδικασίες και την αιματηρή διάλυση της γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας υπό τους ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Ή μάλλον σχεδόν κανείς: Για παράδειγμα, το παλιό ρεπορτάζ του Newsweek παρουσιάζει ένα χάρτη της τέως Γιουγκοσλαβίας που διαφέρει ελάχιστα από τη σημερινή κατάσταση. Εκεί βλέπουμε αποτυπωμένες μερικές εντυπωσιακές προφητείες, όπως π.χ. ότι το μικρό Μαυροβούνιο θα γίνει ανεξάρτητο κράτος (όπως και συνέβη 16 χρόνια αργότερα), ή ότι η Σερβία θα χάσει το Κόσοβο (εθνικό λίκνο των Σέρβων). Μερικές ατέλειες όπως η απουσία της ανεξάρτητης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της μακεδονικής κρατικής οντότητας δεν μειώνουν την ευστοχία των άλλων προβλέψεων. Όσο για την υποτιθέμενη ενσωμάτωση του Κοσόβου στην Αλβανία ίσως χρειάζεται να περιμένουμε λίγο.

Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας σε πρόβλεψη του 1990.
Εξίσου εντυπωσιακή είναι η ακρίβεια των προβλέψεων για την Ανατολική Ευρώπη. Στον σχετικό χάρτη βλέπουμε τη σημερινή επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωπαϊκής Κοινότητας το 1990) προς το Ανατολικό Μπλοκ, και μερικές σοβιετικές δημοκρατίες ως ανεξάρτητα κράτη, όπως τις Βαλτικές Χώρες, τη Μολδαβία, ή  τη Γεωργία. Αξίζει να σημειωθεί η παρουσία της "Δυτικής Ουκρανίας" στον χάρτη του 1990, 24 χρόνια πριν από τον τρέχοντα "αυθόρμητο" ξεσηκωμό στη χώρα της τηλεκατευθυνόμενης "Πορτοκαλί Επανάστασης".  Κι εδώ ίσως χρειάζεται να περιμένουμε λίγο μέχρι να επαληθευτεί ο χρησμός του Newsweek.

[κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση]
Πραγματικά είναι να θαυμάζει κανείς τις μαντικές ικανότητες των δημοσιογράφων του Newsweek το 1990. Εκτός αν αυτή η εντυπωσιακή διορατικότητά τους οφείλεται στο ότι απλά έτυχε να ανακαλύψουν στοιχεία από κάποιο μακρόπνοο στρατηγικό σχέδιο. Ένα σχέδιο κάποιων που με μεγάλη υπομονή και επιμονή διαμορφώνουν σιγά-σιγά τον κόσμο στα μέτρα τους, απλώνοντας τη δυστυχία μαζί με τη κυριαρχία τους, με προπέτασμα καπνού την "αυτοδιάθεση των λαών", τη "δημοκρατία", και όλα τα παρεμφερή νανουρίσματα που συγκινούν τους εύπιστους με βραχεία μνήμη.

Το να βλέπεις τον σημερινό χάρτη της Ευρώπης σχεδιασμένο από το 1990 ίσως θα έπρεπε να απασχολήσει όσους ταυτίζουν την πραγματικότητα με τη τηλεοπτική εκδοχή της. Γιατί κάποτε πρέπει επιτέλους να ενώσουμε τις κουκίδες που θεωρούμε μεμονωμένα "φυσικά" γεγονότα και να διακρίνουμε την εικόνα που σχηματίζουν...

20.2.14

Οι ιμπεριαλιστές επιστρέφουν *


Του Θέμη Τζήμα στο TVXS 20.2.2014:

Οι ιμπεριαλιστές επιστρέφουν στους τόπους του εγκλήματος. 

Από τη Συρία και το εν εξελίξει έγκλημα της διάλυσης μιας χώρας διά του πολέμου μέσω αντιπροσώπων έως τη σινο- ιαπωνική αντίθεση και από τον Αρκτικό Κύκλο έως την Ουκρανία και τη νέα επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος - πολύ βιαιότερη είναι η αλήθεια σε σχέση με τις «πορτοκαλί επαναστάσεις»- οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί εντείνονται και ξαναγυρνούν σε τόπους που έβαψαν στο αίμα δεκαετίες πριν.

Με περίπου 16 νεκρούς διαδηλωτές και 10 αστυνομικούς, οι κυβερνήσεις της ΕΕ - μεταξύ των οποίων βεβαίως και η ελληνική σε ρόλο κομπάρσου προεδρεύοντος - κατέληξαν ότι δεν καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται αλλά μόνο από αυτήν της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Η πρόσκληση σε ένοπλη διαδήλωση από ακροδεξιά οργάνωση τύπου Χρυσής Αυγής αναγορεύεται εμμέσως πλην σαφώς σε ανθρώπινο, δημοκρατικό δικαίωμα.

13.1.14

Το θαύμα της πίστης *


Σχόλιο του αναγνώστη Hubert Marcks στο άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη Greek Finance Minister Confesses: “I turned down the IMF’s offer of an alliance in favour of a debt restructure”  11.1.2014:

Ίσως να επαναλαμβάνομαι, αλλά πρέπει να παρατηρήσω ότι η γερμανική θέση μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Απλά πείθοντας όλους ότι ποτέ δεν θα συμφωνήσει σε οτιδήποτε παρά μόνο στη συνέχιση της τρέχουσας πολιτικής λιτότητας, η γερμανική κυβέρνηση διασφαλίζει ότι κανείς άλλος δεν θα προτείνει μια διαφορετική λύση.

Είναι το ίδιο κυκλικό επιχείρημα που κρύβεται πίσω από την όλη ιδέα της ευρωζώνης: Από τη στιγμή που εμείς, οι Γερμανοί, πιστεύουμε ότι μόνο η Αγορά στην απέραντη σοφία Της μπορεί να δημιουργήσει ένα βιώσιμο μηχανισμό τιμολόγησης για τα δημόσια χρέη των χωρών μελών, θεωρούμε αδιανόητο να είναι εφικτή οποιαδήποτε άλλη λύση. Και δεδομένου ότι η θέση μας βασίζεται στην απόλυτη, θεόσταλτη αλήθεια, όλοι οι άλλοι είτε πρέπει να πιστεύουν σε αυτή, ή είναι καταδικασμένοι στη κόλαση της αέναης υπερχρέωσης.

12.1.14

Μαθήματα από τους Βίκινγκς

Μια παραγωγη Εξάντα για τη ΝΕΤ.

Αυτό το ντοκιμαντέρ για την Ισλανδία προσφέρει ένα μάθημα ουσιαστικής δημοκρατίας που εφαρμόζουν οι 'βάρβαροι' Βίκινγκς, η οποία δυστυχώς δεν ευδοκιμεί στη χώρα των καμαρωτών κατατσαπλιάδων που αρέσκονται στη νεποτιστική αναξιοκρατία και γοητεύονται από πολιτικούς καραγκιοζοπαίκτες.
Βέβαια η ισλανδική κρίση προήλθε από τις ιδιωτικές τράπεζες, ενώ η ελληνική από τη κατασπατάληση δημόσιου χρήματος σε ποικιλότροπες κομπίνες.
Γι' αυτό οι παραλληλισμοί πρέπει να γίνουν μάλλον με την Κύπρο παρά την Ελλάδα.
Αλλά αυτό που κάνει τη σύγκριση θλιβερή είναι ότι οι Ισλανδοί αποφασίζουν απ' ευθείας για τη μοίρα τους.
Αντίθετα στο Τζατζικιστάν το δημοψήφισμα είναι μια απαγορευμένη λέξη, η συνταγματική επιταγή των 3/5 σε κρίσιμες αποφάσεις της Βουλής παρακάμπτεται ταχυδακτυλουργικά, η δε παράταση της καταστροφικής πολιτικής στηρίζεται σε τεχνητές πλειοψηφίες με βάση το 'δώρο' των 50 επιπλέον βουλευτών.
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε...

8.11.13

Για την Ευρώπη που χάθηκε *


Σχόλιο αναγνώστη στο άρθρο "Ο μεγάλος ύπνος της Ευρώπης" της Καθημερινής 8.11.2013:

Εχει καμμια σχεση αυτη η ΕΕ με εκεινη που υποσχεθηκαν στους Ευρωπαιους πολιτες τις τελευταιες δεκαετιες; Εχει καμμια σχεση αυτη η ΕΕ με αυτη που προσυπεγραψαν και τα τελευταια μελη που εισηλθαν (συμπεριλαμβανομενης της Κυπρου);

Νομιζετε οτι διαφευγει απο τους Ευρωπαιους πολιτες το δημοκρατικο ελλειμα της ΕΕ, την ωρα που ο (αγκαλιτσας) Ρομπαυ τους μιλαει για 'στενοτερη ενωση'; Η μηπως οτι εχουν ξεχασει τον προκλητικο τροπο με τον οποιο διοικουνται απο το Ευρωιερατειο με κοστουμια ‘ενος μεγεθους για ολους’ χωρις να εχουν οι ιδιοι λογο; Νομιζετε πως εχουν συγχωρησει τον τροπο που οποτεδηποτε τους δοθηκε λογος (πχ. δημοψηφισμα για ‘ευρωσυνταγμα’), αυτος παρακαμφθηκε με ευτελη τερτιπια (επαναληπτικα δημοψηφισματα μεχρι να βγει η απαντηση που ηθελαν οι Βρυξελλες, συνθηκη Λισσαβωνας που ειναι περιληψη του ‘ευρωσυνταγματος’ που δεν περασε κλπ); Για να μην μιλησουμε για τα φαινομενα νεποτισμου και διαφθορας που ανακαλυφτηκαν (παραιτηση επιτροπης Σαντερς).

Ολα αυτα και πολλα αλλα εδειξαν ακομη και σε πολιτες που δεν ηταν ευρωσκεπτικιστες εξ αρχης, οτι αυτο το προτζεκτ καπου εχασε τον δρομο του. Η Ευρωπη της ‘αλληλεγγυης’, ‘ισοτητας’ και ‘ισηγοριας’ των μελων, αντικατασταθηκε απο ενα ‘διευθυντηριο’, στη συνεχεια απο τον ‘Γαλλογερμανικο αξονα’ και τωρα απο την Γερμανια την ιδια που προσπαθει να την χωρεσει στο δικο της κοστουμι, με το φοβητρο μαλιστα οτι ‘οποιου δεν του αρεσει το καπελακι του και δρομο’. Το επιχειρημα που εχει πλεον γινει συνειδηση σε κυκλους των Βρυξελλων, οτι οποιος βαζει τα λεφτα (Γερμανια) πρεπει να εχει και τον πρωτο λογο (ακομη και παραμεριζοντας θεσμους) ηταν ανηκουστο την προηγουμενη δεκαετια. Ετσι φτασαμε απο την ΕΕ του ‘σεβασμου στη διαφορετικοτητα’ σε αυτην οπου Ευρωκρατες τυπου Ρεν, αυτοι οι μη εκλεγμενοι γιαπηδες, να μιλουν με θρασσος περι ‘παραδοσης εθνικης κυριαρχιας’, ‘τιμωριας’ των μελων και αλλα αδιανοητα και επικινδυνα για την συνοχη της ενωσης. Ετσι φτασαμε να λεει η Μερκελ στον Ελληνα πρωθυπουργο οτι δεν μπορει να συνομιλει με τους ισους του, αλλα με τους υπαλληλους της (τι ξεφτιλα).

Ας δρεψουν λοιπον τωρα οι κ.κ. Μπ(αρ)οζο, Ρεν, Νταισελμπλουμ κλπ ηγετισκοι και τα τσιρακια που τους χειροκροτανε, τις θυελες απο τους ανεμους που εσπειραν. Γιατι μπορει η δικη μας χωρα να μην εχει (μεχρι στιγμης) το κουραγιο να αντισταθει, αλλα να ειστε βεβαιος οτι οι πολιτες αλλων χωρων που δεν χρωστανε καμμιας Μιχαλους, βλεπουν τι συμβαινει σε εμας και τον υπολοιπο Νοτο και καταλαβαινουν (στην Αγγλια επικειται δημοψηφισμα). Ετσι πολλοι που δεν ειναι ευρωσκεπτικιστες στρεφουν την πλατη σε αυτο το μορφωμα οπως εχει καταντησει και αφηνουν το εδαφος στους πραγματικους ευρωσκεπτικιστες.

Σχολίασε ο/η LCK | 14:46:56, Νοέμβριος 8th, 2013

28.8.13

Η νάρκη *


Από το blog Συνήθης Ύποπτος 27.8.2013:

Αν δεν είχαμε τόσα βάσανα θα φτιάχναμε στομάχι από τα γέλια...

Είναι η Ελλάδα του success story. Είναι η Ελλάδα που όπου νάναι θα παρουσιάσει πλέονασμα και ανάπτυξη. Είναι η Ελλάδα που περικυκλωμένη από τις φλόγες του πολέμου, θα γίνει το προπύργιο ασφαλείας, ο επίγειος Παράδεισος.

Ενα μικρό σημείο στο χάρτη, όπου μέσα κατοικεί ένας λαός που περιμένει στην ουρά να περάσει από το κρεβάτι του Προκρούστη, να τον τραβήξουν αν είναι πολύ κοντός, να τον πετσοκόψουν αν περισσεύει από τα νούμερα των απανταχού συμμοριών, ντόπιων και ξένων, ένας λαός που κινείται ανάμεσα στη κατάθλιψη και τη παράνοια, με μια Πολιτεία που ταξιδεύει σε άλλους γαλαξίες....

Γύρω από αυτό το τοπίο κινούμενης άμμου, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το μεγάλο μακελειό. Μια Ευρώπη γερασμένη, υποταγμένη στα παιχνίδια των κερδοσκόπων, μια ανατολή που φλέγεται, ένας χωροφύλακας που χρωστάει της Μιχαλούς σε όλο το πλανήτη και ζητάει και τα ρέστα. Μια σήψη παντού. Η ανθρωπότητα πρωταγωνιστής σε ένα ριάλιτυ τρόμου. Κι εμείς οι τρεις στο καφενέ...

Ειλικρινά αν δεν είχαμε τόσα βάσανα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε στομάχι από τα γέλια, με όλες αυτές τις μπουρδολογίες που ακούμε καθημερινά.

20.7.13

Μεταδημοκρατία *


Ένα άρθρο πριν τη κρίση, στο e-Cynical 20.9.2009:

Πιστεύω, ότι δεν θα πάμε και πολύ μακριά τις συζητήσεις μας, αν συνεχίζουμε να μένουμε εγκλωβισμένοι στο δίπολο δημοκρατία, μη-δημοκρατία, χωρίς να εξετάζουμε το περιεχόμενο της δημοκρατίας όπως αυτό έχει εξελιχθεί από τον 19ο αιώνα και μετά, καθ’ ότι η έννοια της δημοκρατίας έχει έκτοτε αλλάξει πολλά πρόσωπα, μετακινούμενη άλλοτε περισσότερο προς τον φιλελεύθερο πόλο της, κι άλλοτε προς το εξισωτικό της όριο, που είναι και το πλέον επιθυμητό.

Και όταν καλούμαστε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, πέρα από τα εξωτερικά, τυπικά χαρακτηριστικά της, ένα εκ των οποίων είναι και οι εκλογές με καθολικό δικαίωμα ψήφου, καλό είναι να έχουμε κατά νου και το συγκεκριμένο περιεχόμενο το οποίο καλούμαστε να υπερασπιστούμε τη δεδομένη ιστορική στιγμή.

Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τον εκδημοκρατισμό και τη σημαντική αύξηση του αριθμού των χωρών με εκλεγμένες κυβερνήσεις, είναι γενικευμένη η αίσθηση ότι η δημοκρατία δεν είναι πια υγιής και ότι έχει πολύ απομακρυνθεί από το ιδανικό της ισχυρής μαζικής δημοκρατίας, της λαϊκής συμμετοχής σε ομάδες δράσης με πολιτικό περιεχόμενο, και της δυνατότητας των πολιτών να επηρεάζουν επί ίσοις όροις τις πολιτικές αποφάσεις και να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα προς ίδιον όφελος.

18.7.13

Ούτε περιμένω ούτε ελπίζω *

George Grosz, Toads of Property (1921)

Απόσπασμα του άρθρου "Αλλωστε, εγώ ούτε περιμένω... ούτε ελπίζω σε τίποτα..." της Ζέζας Ζήκου στη Καθημερινή 18.7.2013:

"...Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το ίδιο διακριτικά τη λέξη «εσωτερική υποτίμηση» (μείωση του γενικού επιπέδου των μισθών και των συντάξεων), που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτή παρά μια πτώχευση: η πτώχευση του λαού.
Επειδή είναι άκομψο να παραδεχθούν ότι, προκειμένου να πτωχεύσουν έναντι των δανειστών τους, προτιμούν να πτωχεύσουν έναντι των πολιτών τους, αθετώντας όλα όσα τους οφείλουν: δημόσιες υπηρεσίες, μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, παιδεία, υγεία και πολλά άλλα, που θυσιάζονται για να εξοφληθεί το χρέος.
Εως ότου να πεθάνει από τα χρέη η κοινωνία. Και τότε μπαίνουν στο τραπέζι όλες αυτές οι επιμηκύνσεις, οι μετακυλίσεις, οι επαναγορές, οι αναδιαρθρώσεις και οι ευφημισμοί της στάσης πληρωμών, που διαρκούν όσο ακόμη ο οφειλέτης αναπνέει.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χρεοκοπημένη Ελλάδα και στην υπερχρεωμένη Ευρώπη. Οπως και στις υπερχρεωμένες ΗΠΑ.
Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του χρήματος βλέπουν την κρίση του χρέους σαν μια μεγάλη ευκαιρία διαρπαγής.
Με τη συνενοχή κυβερνήσεων, η κρίση του χρέους λειτουργεί γι’ αυτά τα συμφέροντα σαν μονόδρομος.
«Ποτέ άλλοτε σε περίοδο κρίσης, οι εκατομμυριούχοι δεν είχαν συγκεντρώσει τόσο πλούτο», έγραφε η εφημερίδα Financial Times.
Η κρίση του χρέους δεσμεύει τους πολίτες των χωρών να εργάζονται στο διηνεκές για την αποπληρωμή του, με όρους που καθιστούν ουσιαστικά ανέφικτη την απαλλαγή τους από αυτό, σε αυτό το σύστημα που είναι φτιαγμένο για να γεννά εκατομμυριούχους..."

9.7.13

Μια φλασιά στη κρίση *


Απόσπασμα του άρθρου "Μη μιλάς... μη ρωτάς... «διεσώθη» ξανά η Ελλάς" της Ζέζας Ζήκου στη Καθημερινή 9.7.2013:

......
Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση.
Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων.
Συγκρούονται τα έθνη-κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο.
Και οι ηγέτες των δημοκρατιών αποδεικνύονται υποδεέστεροι των περιστάσεων, αφιλοσόφητοι, ανιστόρητοι, αναίσθητοι, ανίσχυροι, υποτελείς σε προσωπικές δεσμεύσεις και νοητικά στερεότυπα.
Φαίνεται, επίσης, ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης.
Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των στερεοτύπων μίσους, δεν αφορούν πια μόνο στην εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα - αφορούν το σύνολο της Ευρώπης.
......

23.6.13

Είναι εποχή επαναστάσεων *



Του Γιώργου Δελαστίκ στο Πριν 1.6.2013:

Zούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. H οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της EE αφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Aκριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.

Όλοι οι λαοί της Eυρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η EE –δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών– είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολικής. Mε τις πλάτες της EE η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ούτε στα πιο άγρια και επιθετικά όνειρά της. Aπό τη μια πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της EE «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει. Aπό την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της EE αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην EE δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.

8.6.13

Πρόγραμμα ή πείραμα; *

Του Γιάννη Ιωάννου

Του Παντελή Μπουκάλα στη Καθημερινή 7.6.2013:

Ωστε λοιπόν το λάθος τελικά δεν ήταν στον περιβόητο πολλαπλασιαστή. Ή μάλλον, δεν ήταν μόνο στον πολλαπλασιαστή. Στην πραγματικότητα, αυτή που τώρα αποκαλύπτεται με τον πλέον επίσημο τρόπο, με τις εκθέσεις του ΔΝΤ, τα λάθη και πολλά ήταν και σοβαρότατα. Τόσα και τέτοιου χαρακτήρα που να σκέφτεται κανείς τι στ’ αλήθεια μελετήθηκε διεξοδικά, τι οργανώθηκε μεθοδικά, τι προβλέφθηκε σωστά, ποια μέριμνα υπήρξε για επιδιορθωτικούς μηχανισμούς. Και να απορεί, βέβαια, για το πού ακριβώς εντόπιζαν τη σοφία και την ελπίδα οι ημεδαποί υπερασπιστές των μνημονιακών προγραμμάτων και οι επίμονοι προπαγανδιστές της άποψης ότι «εκεί βρίσκεται η μόνη λύση για την Ελλάδα, η μόνη σωτηρία, και κανένας άλλος δρόμος δεν υπάρχει».