Ο αόρατος πόλεμος *

H χώρα έχει περάσει πόλεμο και έχει ηττηθεί. Ο πόλεμος διεξαγόταν υπόκωφα, όσο διογκωνόταν το χρέος· η επίσημη κήρυξη του πολέμου, η διαπίστωση του χρέους δηλαδή, βρήκε τη χώρα απαράσκευη και την ηγεσία της πανικόβλητη. Σήμερα, μετά περίπου τρία χρόνια χαρακωμάτων και βομβαρδισμών, βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιστορικής ήττας με δυσβάστακτες απώλειες: το εθνικό προϊόν έχει συρρικνωθεί κατά το ένα τέταρτο, η ύφεση καλπάζει, οι νέοι μεταναστεύουν.

Πόλεμος λοιπόν. Με μάχες που δεν δόθηκαν καν. Το χρέος τύλιξε σιωπηλά σαν βρόχος τη χώρα και την έπνιξε. Πόλεμος χωρίς ορατό εχθρό, χωρίς ορατό πεδίο μάχης· άρα χωρίς σκοπό ικανό να συνενώσει και να συνεγείρει τον λαό, τις ανόμοιες ομάδες του, σε αγώνα υπέρ του κοινού καλού, υπέρ βωμών και εστιών. Ο χειρότερος πόλεμος: ο καλυμμένος, ο βουβός· οδηγεί σε υποδούλωση χωρίς αγώνα. Επιπλέον, αυτός ο πόλεμος διαιρεί αντί να ενώνει, χωρίζει, κερματίζει και τυφλώνει, στρέφει όλους εναντίον όλων, αχρηστεύοντας ζωτικές δυνάμεις και εξουδετερώνοντας λανθάνοντα δυναμικά, απογοητεύοντας τις νεότερες γενιές, ποτίζοντάς τες ηττοπάθεια.

[απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στη Καθημερινή 15.9.2012]

Ubuntu vs Zboutsam *

Μια μικρή διδακτική ιστορία που μου έστειλε ο Μιχάλης:

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής:
Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν “UBUNTU” που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!» Η λέξη “UBUNTU”στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Έγινε λοιπόν το αντίστοιχο παίγνιο και σε ένα Γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης με την διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα γυαλιστερό iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα.

Δουλέψτε για πάντα *

Από το Σοφοκλέους 10 13.9.2012:

Σώστε την οικονομία – δουλέψτε για πάντα

Είναι σίγουρο πλέον ότι η τρόικα κάνει πειράματα. Τα πειράματα αυτά σκοπό έχουν να διερευνήσουν την κοινωνική αντοχή και τη συνολική αντίδραση έναντι παραλογισμών όπως '6-μερη εργασία' και '11-ωρη ανάπαυση'. Εξάλλου το οικονομικό ώφελος που εξασφαλίζουν είναι στιγμιαίο και το 'απολαμβάνουν' μόνο οι εργοδότες.

Παρόμοιες προτάσεις έχουν αποσυρθεί από το τραπέζι των εργασιακών διαπραγματεύσεων του δυτικού κόσμου από τη βιομηχανική επανάσταση και ύστερα. Σταδιακά ακόμα και η ουραγός Ελλάδα εκσυγχρόνισε το εργασιακά της ήθη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλιστα πήγε ένα βήμα παραπέρα και θέσπισε κανόνες και νόμους που δεσμεύουν πλέον όλες τις χώρες μέλη έναντι των δικαιωμάτων των εργαζομένων – δικαιώματα όπως το πενθήμερο δεν θεωρούνται απλά κεκτήμενα αλλά πρακτικά δεδομένα αφού έχουν θεσπιστεί πάνω από ένα αιώνα πριν. Εντύπωση προκαλεί πως ο εκπρόσωπος της ΕΕ στην τρόικα, κος Ματθίας Μορς, δέχθηκε να προσυπογράψει τέτοιες προτάσεις σε καθολική αντίθεση με το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Ο θεός του χρέους *

Άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στη Καθημερινή 13.9.2012:

Εντελώς διαφορετικά πράγματα απ’ όσα μας τυραννούν σήμερα είχε στο μυαλό του ο Κωστής Παλαμάς όταν, στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου», έγραφε τον στίχο «Θεός αλύπητος· το Χρέος». Για άλλο Χρέος μιλούσε, των υψηλών ιδεών, όχι γι’ αυτό που μετριέται με ευρώ. Ωστόσο δεν βρίσκονται πολύ μακριά τα λόγια του απ’ όσα συμβαίνουν τώρα και όχι μόνο επειδή η σύγχυση με τη σημασία του «χρέους» κρατάει από παλιά. Πολλοί απ’ όσους «διακονούν τα κοινά» (κατά την ψευτοταπεινή ρητορική τους) συνεχίζουν να μπερδεύουν το Χρέος τους προς την πατρίδα με το χρέος που είναι βέβαιοι πως έχει η πατρίδα απέναντι στην εκλαμπρότητά τους.

Το χρέος μας, λοιπόν, αυτό, που, όπως ειπώθηκε, χάρη στην καλοσύνη των πιστωτών μας «μειώθηκε όσο ποτέ για οποιαδήποτε χώρα», ούτε «μαζί το φτιάξαμε» ούτε «μαζί το απολαύσαμε». Δεν αποφασίζαμε όλοι μαζί για τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες, που όσο πιο αχρείαστες ήταν, τόσο μεγαλύτερη η μίζα τους. Δεν μπήκαμε όλοι μαζί τρελαμένοι στο σπάταλο πανηγύρι των Ολυμπιακών. Δεν φυγαδεύαμε όλοι μαζί τα περισσεύματά μας στο εξωτερικό. Δεν φτιάχναμε όλοι μαζί οφ σορ σε μακαρίους νήσους. Δεν αναλαμβάναμε όλοι μαζί έργα του Δημοσίου, που πάντοτε κόστιζαν είκοσι φορές πάνω από το συμφωνημένο και πάντοτε παραδίνονταν σκάρτα, ώστε κάτι επιπλέον να κερδίσουν με τις «επιδιορθώσεις» οι μονίμως κερδίζοντες. Δεν λέγαμε όλοι μαζί πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Μια 'υποψία' *

Μια 'υποψία' του Θανάση Λυρτσογιάννη στο Έθνος 12.9.2012:

Η τρόικα σπρώχνει την κοινωνία στην εξέγερση

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα στη μ.Μ. (μετά Μνημόνιο) εποχή ένας αντικειμενικός παρατηρητής δικαίως θα αναρωτηθεί: μα, να οικοδομήσουν τη νέα Ελλάδα ή να την γκρεμίσουν ολοσχερώς προσπαθούν όσοι επιβάλλουν τις πολιτικές; Αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο για μείωση του κόστους παραγωγής της περιφέρειας ώστε να επωφεληθούν οι ισχυροί ή με τις συνταγές που εφαρμόζονται δημιουργείται μία νέα και ανταγωνιστική οικονομία;

Αν εξαιρέσει κανείς τις παρεμβάσεις και τις περικοπές στις ζημιογόνες επιχειρήσεις ώστε να αποτραπούν τα λουκέτα και να μην αυξηθεί η ανεργία, οι γενικές, οριζόντιες και ατεκμηρίωτες παρεμβάσεις οδηγούν τον αντικειμενικό παρατηρητή να κλείνει προς το συμπέρασμα πως η χώρα μπήκε στον δοκιμαστικό σωλήνα με στόχους αλλότριους της οικοδόμησης ενός νέου και ανταγωνιστικού μοντέλου. Κι ένας από αυτούς είναι οι αντοχές των πολιτών και ο εντοπισμός του σημείου πέρα από το οποίο αρχίζει η εξέγερση.

Το γεγονός ότι δεν εφαρμόζεται ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας (δημόσια και ιδιωτική) που θα εμπεριέχει τα στοιχεία της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης, αλλά επιβάλλονται αποσπασματικά μέτρα κάθε φορά που καταφτάνει η τρόικα, μόνο την ευτυχή κατάληξη του πειράματος δεν διασφαλίζει.

Οταν με τις αποφάσεις βυθίζουν την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, μόνο τις βάσεις για ισχυρή οικονομία που απαιτεί πάνω απ' όλα συνεκτική κοινωνία δεν βάζουν.

Αντιθέτως ναρκοθετούν τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας, σμπαραλιάζουν την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσο φανερά λαθεμένα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό, που οδηγούν τον παρατηρητή να αναρωτηθεί αν αυτός είναι ο στόχος.

Η ευθύνη των πολιτών *

Ένα σχόλιο που παραφράζει το άρθρο "Η ευθύνη των πολιτών" της Καθημερινής 12.9.2012:


Πέρα από το τι κάνουν "ορισμένοι πολιτικοί", και το δικό σας θράσος είναι αξεπέραστο.
Παρά το γεγονός ότι προωθείτε τη δημοσιονομική καταστροφή της χώρας, συνεχίζετε το «φιλολαϊκό» θέατρό σας παρουσιάζοντας ως μονόδρομο σωτηρίας τις θανατηφόρες συνταγές του Mνημονίου ή της τρόικας.
Η στάση σας είναι προκλητική και εφόσον δεν είστε σε θέση να ζητήσετε συγγνώμη για την εκ μέρους σας προβολή της κοινωνικής εξαθλίωσης και της αρπαγής του δημόσιου πλούτου ως δήθεν "εκσυγχρονισμού" και "αναδιάρθρωσης", θα μπορούσατε τουλάχιστον να σιωπάτε και να μην ερεθίζετε τους πολίτες με τις εξοργιστικά ολιγαρχικές τοποθετήσεις σας.

Το να επιχειρείτε να μας πείσετε ότι ο Μνημονιακός εξανδραποδισμός των Ελλήνων θα τους οδηγήσει στην ευμάρεια προσβάλλει τη νοημοσύνη ακόμη και των αφελών που καταφέρνετε να σας παίρνουν στα σοβαρά.

Σχολίασε ο/η ΘΝΣ | 10:57:19, Σεπτέμβριος 12th, 2012

"Φύγε μαλάκα πλούσιε..." *

Από το blog  ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΡΗΣ 11.9.2012:

"Φύγε μαλάκα πλούσιε..."- "Φεύγω μαλάκα λαέ..."

Όλη η Γαλλία βρήκε θέμα να ασχολείται αυτές τις μέρες.
Το θέμα λέγεται Μπερνάρ Αρνό και είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γαλλία.
Ο εν λόγω  κροίσος λοιπόν είπε ότι δεν πρόκειται να κάτσει και να πληρώσει τα ωραία του λεφτά στο Γαλλικό κράτος που έχει πρόθεση να φορολογήσει με 75% τα κέρδη άνω του 1εκ. ευρω.
Θα τα μαζέψει και θα πάει αλλού. Στο Βέλγιο ας πούμε ή όπου αλλού επιτρέπεται και δεν του κολλάνε. Δεν μπορεί, θα βρει μια λογική χώρα που να σέβεται τα δικαιώματα των πλουσίων.
Τι διάολο, Παγκοσμιοποίηση έχουμε κι ό,τι θέλουμε κάνουμε.

Η χρεωκοπία της σιωπής *

[φωτό]

Από το blog vasiliskos 11.9.2012:

Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε όλοι το σήριαλ "η διάσωση της Ελλάδας" Νομίζω πως θα έρθει μια μέρα που θα συναγωνίζεται άνετα με κάτι αμερικανικά σήριαλ που βλέπει η μάνα μου από τότε που ήμουν παιδάκι και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, με τους πρώτους κύριους πρωταγωνιστές να έχουν αποδημήσει ήδη εις Κύριον!

Το βασικό μοτίβο επιλεκτική χρεωκοπία καλά κρατεί. Ένα συγκεκριμένο μέρος του πληθυσμού έχει χρεοκοπήσει. Οι άνεργοι, τα λουκέτα, οι υπερχρεωμένοι, όλοι αυτοί οι μικρού μεγέθους πολίτες. Μικροεπαγγελματίας, μικρο υπάλληλος.  Αυτούς τους τακτοποιήσαμε. Βαστάνε γερά στις πλάτες τη χρεωκοπία, μη τυχόν και εξαπλωθεί στους υπόλοιπους. Γιατί πρέπει πάση θυσία να επιβεβαιωθούν τα λόγια το μεγάλου προφήτη που αναφώνησε κάποια στιγμή "το ότι χρεοκοπούν οι Έλληνες δεν σημαίνει πως θα χρεοκοπήσει και η Ελλάδα" Γιατί ως γνωστόν άλλο πράγμα η Ελλάδα κι άλλο πράγμα οι Έλληνες. Είναι πλέον δυο πράγματα που στέκονται απέναντι. Από τη μια μεριά το κράτος που ανήκει στη Τρόικα κι από την άλλη ο λαός που ανήκει στη... τύφλα του!

Τι δουλειά, τι δουλεία

Διαβάζω στη Καθημερινή 12.9.2012 ότι οι επικεφαλής της τρόικας ζήτησαν χθες -μεταξύ άλλων-

"Αύξηση του χρόνου εργασίας κατά 1 ημέρα χωρίς οκτάωρο σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με μόνη δέσμευση ξεκούρασης των εργαζομένων κατά 11 ώρες ημερησίως, επιτρέποντας δηλαδή την εργασία να φτάσει στο ανώτερο στις 13 ώρες την ημέρα και στις 78 την εβδομάδα."

Βάζω στοίχημα ότι σε δύο χρόνια θα καταργηθούν και οι μισθοί!
Σας φαίνεται απίθανο?
Δηλαδή η παραπάνω είδηση δεν θα σας φαινόταν απίθανη πριν από δύο χρόνια?
Είπαμε, χρειάζονται θυσίες για να διατηρήσουμε την ευημερία που έχουμε χάρη στο ευρώ!

Στο στρατόπεδο του Νταχάου το σύνθημα ήταν:
"Arbeit macht frei" - η δουλειά σε κάνει ελεύθερο.
Στην υπνωτισμένη Ελλάδα του Μνημονίου είναι λίγο διαφορετικό:
"Sklaverei macht reich" - η δουλεία σε κάνει πλούσιο...

Ένα εύθραυστο σενάριο *

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Παρατηρητήριου Οικονομικών και Κοινωνικών Εξελίξεων του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ:

Το πρόγραμμα δημοσιονομικής λιτότητας βασίζεται σε ένα εύθραυστο μακροοικονομικό σενάριο

Η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων έχει ως αναγκαία προϋπόθεση την επαλήθευση του μακροοικονομικού σεναρίου στο οποίο βασίζεται ο σχεδιασμός των μέτρων λιτότητας.
Με βάση το σενάριο αυτό (που σκιαγραφείται στο παραπάνω διάγραμμα) η ανάκαμψη της οικονομίας, η οποία αναμένεται από το 2014 και μετά, θεωρείται ότι θα προκύψει ως αποτέλεσμα της επανόδου των ιδιωτικών επενδύσεων και της ιδιωτικής κατανάλωσης, καθώς επίσης της συνεχούς βελτίωσης του εμπορικού ισοζυγίου.
Με άλλα λόγια, η βασική υπόθεση που έχει υιοθετηθεί είναι ότι ο ιδιωτικός και ο εξωτερικός τομέας της οικονομίας θα καλύψουν τα κενά που έχουν δημιουργηθεί στην οικονομική δραστηριότητα εξαιτίας του περιορισμού της δημόσιας κατανάλωσης και επένδυσης.
Ωστόσο, η υπόθεση αυτή βασίζεται σε μια σειρά εύθραυστων παραδοχών.
Ενδεικτικά, θα πρέπει η μείωση των μισθών να μην επηρεάσει σημαντικά την ιδιωτική κατανάλωση, οι επιχειρήσεις να υλοποιήσουν επενδύσεις παρά το γενικό κλίμα αβεβαιότητας, οι τράπεζες να ξεκινήσουν άμεσα τη χορήγηση δανείων προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις και η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή οικονομία να ανακάμψουν προκειμένου να καταστεί εφικτή η αύξηση των εξαγωγών.
Αν κάποια από αυτές τις παραδοχές δεν επαληθευτεί στην πράξη τότε το ΑΕΠ θα βρεθεί σε χαμηλότερα επίπεδα από τα αναμενόμενα, με σημαντικά δυσμενείς συνέπειες για τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας.

Τελευταία ενημέρωση: Απρίλιος 2012

Μεταξύ απάτης και τραγωδίας *

Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου VIII του Παρισιού, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για την ελληνοευρωπαϊκή κρίση, σε συνέντευξη στο tvxs 10.9.2012:


Κ.Β.: Η πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, δεν έχει προηγούμενο, σε καμία χώρα του κόσμου -όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και όλου του κόσμου, ακόμη και του τρίτου κόσμου.

Η συγκεκριμένη πολιτική, της εκ των άνω επιβολής ύφεσης, οδηγεί κατευθείαν ολόκληρη την οικονομία σε αδιέξοδο. Με πρόσχημα την ισοσκέλιση του δημοσιονομικού ελλείμματος, εξαπολύεται γενική επίθεση στα εισοδήματα των εργαζομένων, με αναπόφευκτη συνέπεια την γενικευμένη ύφεση, αλλά και την παταγώδη αποτυχία στην απορρόφηση του ελλείμματος.

Με την ύφεση, ως γνωστόν, το εθνικό εισόδημα και τα εισοδήματα των πολιτών, συρρικνώνονται ασταμάτητα. Αφαιρείται χρήμα από την οικονομία και από την αγορά, οι επιχειρήσεις οδηγούνται σε αδιέξοδο και κλείνουν, η ανεργία αυξάνεται. Τα έσοδα του κράτους συρρικνώνονται με υπαιτιότητα του ιδίου του κράτους.

Τουλάχιστον στην Αμερική, μπορεί να υπάρχει ανεργία και ύφεση, αλλά το κράτος δεν κάνει περικοπές, ούτε δημοσίων δαπανών, ούτε εισοδημάτων (μισθών και συντάξεων), ενώ συγχρόνως, προσπαθεί να καταπολεμήσει την ύφεση.

Στην Ευρώπη, με τις γερμανικές επιλογές, η ύφεση επιβάλλεται εκ των άνω ως δήθεν θεραπευτική αγωγή, ενώ στην Αμερική η ύφεση προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα και ιδίως τις τράπεζες, ενώ το κράτος δεν την εγκωμιάζει ως δήθεν θεραπευτικό μηχανισμό, αλλά την αντιμετωπίζει ως συμφορά που πρέπει να καταπολεμάται.

27% παλάτια στην άμμο *

Μια ανάλυση του Περικλή Κοροβέση από το Εποχή online 3.9.2012:

Στον ενθουσιασμό μας για το ιστορικό εκλογικό ποσοστό που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου, μας ξέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα δεν τραβάει αριστερά, αλλά πορεύεται ολοταχώς προς τη Δεξιά, την Άκρα Δεξιά και το Νεοναζισμό. Ας το δούμε αυτό με κάποια στοιχεία. Κατ’ αρχάς οι πολιτικές δυνάμεις που βρέθηκαν στις κυβερνήσεις των τελευταίων τριών χρόνων και είναι υπεύθυνες για τη συστηματική καταστροφή αυτής της χώρας, ξαναέγιναν κυβέρνηση. Και αυτό σημαίνει ότι περίπου ένας στους δύο Έλληνες ψήφισε την απόλυση από τη δουλειά του, την εγγυημένη μακρόχρονη ανεργία του, την πιθανή απώλεια του αυτοκινήτου και του σπιτιού του. Και σε αυτές τις καταστάσεις η αυτοκτονία είναι μια σίγουρη έξοδος από την κρίση. Αυτές οι αυτοκτονίες δεν έχουν ψυχολογικά κίνητρα αλλά κοινωνικά. Είναι μια από τις πολλές συνέπειες της κρίσης.

Η αντικατάσταση του Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση από τον Κουβέλη, δεν κάνει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αριστερότερα, αλλά κάνει τη ΔΗΜΑΡ να μετατοπίζεται δεξιά και να ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους δύο δεξιούς κυβερνητικούς συμμάχους. Άρα ο κυβερνητικός συνασπισμός, είναι μια δεξιά συμμαχία μεγάλου εύρους που περιλαμβάνει από Πλεύρη και Γεωργιάδη μέχρι Κουβέλη και Ψαριανό. Και αυτό είναι μια επιτυχία της ΝΔ. Σε αυτή την επτακομματική Βουλή βρήκαν θέση δύο νέα κόμματα της δεξιάς. Το ένα ακροδεξιό και το άλλο ναζιστικό. Τα ποσοστά τους είναι εντυπωσιακά. Με την πρώτη τους εμφάνιση οι Ανεξάρτητοι Έλληνες παίρνουν 7,51%. Η Χρυσή Αυγή υπερφαλαγγίζει το ιστορικό ΚΚΕ, που έχει περίπου έναν αιώνα ζωή και είναι το αρχαιότερο κόμμα της Βουλής, και ξεπέρασε τη Δημοκρατική Αριστερά που στις εκλογές διεκδικούσε ακόμα την υπεύθυνη Αριστερά. Το σταθερό περίπου ποσοστό του 7% που πήρε η Χρυσή Αυγή και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις λέει πολλά. Ειδικά αν το συγκρίνεις με τα ποσοστά του ΣΥΝ, που για χρόνια έδινε τη μάχη του 3%.

Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε ακόμα; *

Ένα αναπάντητο ερώτημα από το blog Sofistis 16.1.2012:


Κατάπληκτη η διεθνής κοινότητα αναρωτιέται, γιατί οι έλληνες, αυτός ο περήφανος και αδούλωτος λαός, δεν έχουν ξεσηκωθεί ακόμα; Τι άλλο περιμένουν να τους συμβεί; Επιστήμονες σχίζουν τα πτυχία τους και πολιτικοί παρατηρητές την διορατικότητα τους, ενώ διάσημοι κοινωνιοβιολόγοι εγκύπτουν στα μικροσκόπια τους μπας και ανακαλύψουν στο DNA αυτού του λαού κάποιον γραμμένο μαζοχισμό, οπότε έτσι και αλλιώς κάθε ελπίδα για εξέγερση είναι μάταιη..

Η χρεοκοπία αυτού του λαού είναι πρωτίστως ψυχολογική και το γεγονός αυτό είναι το τραγικότερο απ όλα. Παρά την διαρκώς πολλαπλασιαζόμενη βία και βαρβαρότητα που ασκείται ανελέητα πάνω του, ανά μήνα περίπου, με κάθε νέο εκβιασμό, κάθε νέα «δόση» και με κάθε νέα «σωτηρία» της πατρίδας, δεν κουνιέται απολύτως τίποτα!!! Όχι μόνο φύλο δεν κουνιέται, αλλά ούτε καν ένας χαριτόβρυτος γκέι σε τηλεοπτικό πάνελ! Ούτε καν και αυτοί οι περήφανοι κουκουλοφόροι! Από τότε που η πραγματική εξουσία έγινε «αντιεξουσία» και ο μυαλοφυγόδικος Γιωργάκης και ο αδίστακτος και ξετσίπωτος πασοκισμός δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» (!) λούφαξαν και οι πραγματικοί αντιεξουσιαστές! Και ενώ επί κυβερνήσεως των ανικάνων του Καραμανλή, οι κουκουλοφόροι έκαναν βόλτες στο Κολωνάκι καθημερινά και σπάγανε τις βιτρίνες στη Σκουφά έτσι για πλάκα, τώρα έχουν εξαφανιστεί από προσώπου πεζοδρομίου και εμφανίζονται μόνο στις μεγάλες διαδηλώσεις ώστε, σε συνεργασία με τα άφθονα χημικά του Παπουτσή, να τρομάξουν τον κόσμο και να τον κλειδαμπαρώσουν στα σπίτια του..

Η παράνοια συνεχίζεται

Διαβάζω στο TVXS 5.9.2012:
"Στην 96η θέση της κατάταξης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) για την ανταγωνιστικότητα, υποχώρησε η Ελλάδα, από την 90ή το 2011, σύμφωνα με την έκθεση του διεθνούς οργανισμού που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα. Η λίστα του WEF έχει συνολικά 144 χώρες.
...Τις πρώτες θέσεις καταλαμβάνουν οι δέκα ευρωπαϊκές και ασιατικές χώρες που βρίσκονταν στην κορυφή και τον περασμένο χρόνο: Ελβετία, Σιγκαπούρη, Φινλανδία, Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Βρετανία, Χονγκ Κονγκ και Ιαπωνία."

Πιο κάτω ένα σχόλιο που έστειλε ο Kostas Konstantinidis:

"Από όλες τις χώρες που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις, δεν βλέπουμε χώρες που έχουν χαμηλούς μισθούς για να είναι ανταγωνιστικές.
Η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας έχει πολύ μικρή σχέση με το ύψος των αμοιβών και πολύ περισσότερο με την ποιότητα των παραγωμένων αγαθών και υπηρεσιών...ποιά καλύτερη επιβεβαίωση από τον παραπάνω πίνακα των χωρών...οι αμοιβές στην Ελλάδα πέφτουν και η ανταγωνιστικότητα επίσης...η παράνοια συνεχίζεται."

Έχει άδικο?

Το Μνημόνιο χρειάζεται το δικό του “Γουδή” *

Άρθρο του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη στο antinews.gr 2.9.2012:


Χρειαζόμαστε μισή ντουζίνα, τουλάχιστον. Και ολόκληρη ντουζίνα ή και δυο καλά θα ‘τανε αλλά οι Έξι επιβάλλονται. Δια ιστορικούς λόγους. Κάνουν και σετ. Με αναλογική εκπροσώπηση πολιτικών και «μπετατζήδων» – προμηθευτών της τελευταίας τριακονταετίας. Κι ας τρέχουν τα εγγόνια τους στον Άρειο Πάγο το έτος 2102 να τους κάνει ηθική εξυπηρέτηση κανένας κολλητός Αρεοπαγίτης… Θα ‘χουν γίνει τα πεύκα τους στην γνωστή συνοικία ψηλά σαν πολυκατοικίες.

Πράσινους αλλά και κανένα γαλάζιο, που ‘χε μπερδέψει τα ηθικά, τα νόμιμα και το πορτοφόλι του. Κι αντάμα καμιά από αυτές τις πρόθυμες ανακυκλωμένες αριστερές «φιλιππινέζες», που στελεχώνανε πρόθυμα την μεταπολιτευτική παράγκα.

Να τους δει ο λαός με τα λευκά αλεξίσφαιρα γιλέκα να περνάνε την μεγάλη πόρτα. Αυτούς που λεηλάτησαν την χώρα ή επέτρεψαν σε άλλους να την λεηλατήσουν. Αυτούς που κατασπάραξαν μέχρι φόδρα τα ιμάτια της Ελλάδας, έδωσαν το «άρατε πύλας» κι έχασκαν, ενώ η Πατρίδα πλημμύρισε από ένα με ενάμιση εκατομμύριο σουνίτες μουσουλμάνους. Συγγνώμη που σας χαλάω την προοδευτικιά και «πολιτικά ορθή» μόστρα αλλά αυτούς πολεμήσαμε σαν λιοντάρια για να διώξουμε το 1821. Σουνίτες ήταν τ’ «αδέρφια» μας που σπρώξαμε με το ντουφέκι και το γιαταγάνι πίσω στην Ασία κι ακόμη τους κλαίνε ο Βερέμης, ο Λιάκος κι η μανδάμ Ρεπούση.

Τα τελευταία χρόνια ήρθαν ορδές ολόκληρες, με τα χέρια στις τσέπες και Μπίζνες Καλά Οργανωμένες (ΜΚΟ) να τους αβαντάρουν, μαζί με το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, τους Συριζαίους του Αλέξη και την κολωνακιώτικη ενοχική «Δεξιά».

Tο αίτημα για μια ελληνική «Nυρεμβέργη» *

Άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στη Καθημερινή 1.9.2012:

Oι Γερμανοί ξέρουν καλά, από την πείρα τους την ιστορική, πόσο επικίνδυνο είναι να ταπεινώνεται εξουθενωτικά ένας λαός. Eζησαν τη φρίκη του Nαζισμού που εκκολάφθηκε από την άκρα ταπείνωσή τους, με τη Συνθήκη των Bερσαλλιών, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Eζησαν και το αντίστροφο: ότι τη θέση που κατέχουν σήμερα, εξουσιάζοντας οικονομικά την Eυρώπη και με υπολογίσιμη παρουσία στη διεθνή σκηνή, την οφείλουν στη σύνεση και μεγαλοψυχία (έστω με σκοπιμότητες) των νικητών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρ’ όλα όσα υπέστησαν οι νικητές από τους ηττημένους Γερμανούς, επέμειναν να διαφοροποιήσουν τη μεταχείριση του γερμανικού λαού από αυτήν της ναζιστικής ηγεσίας του – έστω κι αν ο λαός είχε όχι απλώς ανεχθεί αλλά θεοποιήσει τους παρανοϊκούς μακελάρηδες. Δίκασαν και τιμώρησαν οι νικητές στη Nυρεμβέργη την ηγεσία των ηττημένων, ενώ πρόσφεραν τεράστια οικονομική βοήθεια στον γερμανικό λαό για να μπορέσει να ανακάμψει από τον όλεθρο του πολέμου.

Tη σημερινή κατεστραμμένη Eλλάδα οι ίδιοι αυτοί ευεργετημένοι Γερμανοί την ταπεινώνουν εξαθλιωτικά, χωρίς να διαφοροποιούν τη μεταχείριση του λαού της από αυτήν των κυβερνήσεων που την οδήγησαν στον παρανοϊκό υπερδανεισμό και στη χρεοκοπία. Λένε και απαιτούν «η Eλλάδα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της». Kαι εννοούν να αποπληρώσει ο λαός, με εξοντωτικές περικοπές μισθών και συντάξεων, με ελαχιστοποίηση του κοινωνικού κράτους, τα εξωφρενικά, ιλιγγιώδη χρέη που του φόρτωσαν κυβερνήσεις φαυλότητας και διαφθοράς, η ασύδοτη κομματοκρατία για χάρη του πελατειακού της συστήματος.

Ανταγωνισμός παντού *

Ο θαυμαστός νέος κόσμος του κεφαλαίου
Άρθρο του Γιάννη Μηλιού στην Αυγή 26.8.2012

Γίνεται ολοένα και περισσότερο εμφανές ότι η πολιτική της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη «δημοσιονομική διάσωση της χώρας», αλλά στοχεύει στην αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Η ταξική επίθεση που προσπαθεί να υλοποιήσει αυτή την αλλαγή υπερκαθορίζεται από το διεθνές πλαίσιο, είναι μέρος μιας προσπάθειας για να αναδιαρθρωθούν ταυτόχρονα και προς την ίδια κατεύθυνση πολλοί κοινωνικοί σχηματισμοί. Καθώς η Ισπανία αλλά πολύ σύντομα και η Ιταλία γίνονται «μνημονιακές χώρες» και η συνέχιση αυτής της πολιτικής οδηγεί μαθηματικά στα Μνημόνια τη Γαλλία (και ακόμη και την ίδια τη Γερμανία), γίνεται φανερό ότι υπερισχύει το στοιχείο της συνεργασίας μεταξύ των αστικών τάξεων για περισσότερο και βαθύτερο νεοφιλελευθερισμό παντού, σε σχέση με το υπαρκτό στοιχείο του ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών για τη θέση τους στη διεθνή ιεραρχία.

Στην ανταγωνιστική νεοφιλελεύθερη κοινωνία η πολιτική της κυβέρνησης δεν έχει ως στόχο την κάλυψη κοινωνικών αναγκών. Αυτή η έννοια δεν υπάρχει για τη νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση, ο μόνος λόγος που χρησιμοποιείται επικοινωνιακά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι ο ταξικός συσχετισμός που δεν επιτρέπει την πλήρη εγκατάλειψή της. Αντίθετα, η κυβέρνηση πρέπει να παρεμβαίνει για να επιβάλλει και να επιβλέπει συνεχώς την «εύρυθμη» λειτουργία του ανταγωνισμού. Πρέπει να μειώνει τον κατώτερο μισθό με νόμο, να ιδιωτικοποιεί, να «απελευθερώνει» τα «κλειστά» επαγγέλματα, να καταστέλλει τις εργατικές διεκδικήσεις, να μην αφήνει να υπάρχουν ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι. Μέσω του κεφαλαιακού ανταγωνισμού θα επιτευχθεί η ειδική κοινωνική συνοχή που αντιστοιχεί στη νεοφιλελεύθερη κοινωνία, η οποία δεν ορίζεται ως κοινωνική ισορροπία και ευημερία του πληθυσμού, αλλά ως βέλτιστη αξιοποίηση του κεφαλαίου και διαχείριση των κινδύνων που απειλούν την απρόσκοπτη κερδοφορία του. Η κοινωνική συνοχή επιτυγχάνεται με την «ελευθερία» κάθε επιχείρησης να προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της. Αυτό πρέπει να είναι το κεντρικό στοιχείο κάθε νεοφιλελεύθερης κυβερνητικής πολιτικής.

Δολοφόνοι *

Ολόκληρη αυτή η τάχα μου αντιμνημονιακή προεκλογική καμπάνια των κομμάτων αποδείχτηκε φτηνή θεατρική μπουρδολογία. Πέτσινη και κακοστημένη επιθεώρηση από «Δελφινάριο» των χειρότερων ημερών. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας. Ούτε «επαναδιαπραγμάτευση», ούτε «απαγκίστρωση».

Και φυσικά ούτε «καταγγελία». Ετσι το λέω αυτό για να μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως αν ο Τσίπρας σκαρφάλωνε στο Μαξίμου θα έκανε στο τέλος κάτι το διαφορετικό απ αυτά που αποφάσισε η κυβερνητική τριανδρία. Και το λέω αυτό γιατί αν ο Τσίπρας προχωρούσε σε μονομερή καταγγελία και η χώρα κατέληγε στην Δραχμή τότε ακόμα και οι πέτρες θα σηκώνονταν από μόνες τους και θα βαρούσαν κατακούτελα κάθε μεγαλοστελεχάρα του ΣΥΡΙΖΑ

Επομένως. Εκ του ασφαλούς οι λεβέντες της ΝΔ, όταν το κόμμα τους βρισκόταν στην αντιπολίτευση, πετροβολούσαν τους πράσινους, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν εκείνοι διαθέτουν την πατριωτική συνταγή με τα ισοδύναμα μέτρα που θα ανακούφιζαν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Ο πάσχων γκεμπελίσκος

Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της δημοσιογραφίας του Ελλαδιστάν. Από τον άμβωνά του στη Καθημερινή παίζει "τον ρόλο του οργανωτή της “κερκίδας” – ένα είδος ιντελεκτουέλ Ατίλιο, για όσους θυμούνται τον συμπαθή τρομπετίστα στις εξέδρες του Φαλήρου" κατά την περιγραφή του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου στο Red Notebook 6.8.2012.

Όπως γράφει η Δέσποινα Δημότση, ο Χίμλερ είχε πει για τον Γκαίμπελς «Δώστε σ’ αυτόν τον άνθρωπο ένα μικρόφωνο ή έναν καλό στυλογράφο και θα κάνει τους Εβραίους να αυτοκτονήσουν από ενοχές». Ο Πάσχος επιχειρεί κάτι παρόμοιο με στόχο τους αριστερούς και γενικά όσους αμφισβητούν το τρέχον θρησκευτικό δόγμα ότι 'εκσυγχρονισμός' σημαίνει επαναφορά της φεουδαρχίας και του νόμου της ζούγκλας.

Το κύριο χαρακτηριστικό της αρθρογραφίας του είναι η πομπώδης απόρριψη των αντίθετων απόψεων μέσω της διακωμώδησής τους. Από το βάθρο του αλάνθαστου ξερόλα, στοχεύει στο να ερεθίσει το θυμικό των ανύποπτων αναγνωστών, συνήθως με επιχειρήματα βασισμένα σε απλές εικασίες ή σε παραποιημένα στοιχεία που σερβίρει σε συσκευασία αυθεντίας. Εδώ παρατίθενται μερικά ενδεικτικά παραδείγματα τέτοιας κούφιας αρθρογραφίας, αφιερωμένα στα θύματα των γκεμπελικών τεχνικών του:

• Άρθρο στη Καθημερινή 27.5.2012: Το άλλο μάθημα από την Ισλανδία
  -Βλέπε εμπεριστατωμένη διάψευση στο blog Πολύφημος 4.6.2012: Η αμετροέπεια του προπαγανδιστή.
• Άρθρο στη Καθημερινή 17.7.2012: Η καθολική αποτυχία των ελληνικών ΑΕΙ
  -Βλέπε τεκμηριωμένη διάψευση στο blog Clopy 20.7.2012: “Πάσχο, στην ελεύθερη αγορά ούτε καφέδες δε θα φερνες”.
• Άρθρο στη Καθημερινή 17.2.2012: Χώρα δέσμια της αριστερής παραφροσύνης
  -Βλέπε διάψευση από αυτόπτες μάρτυρες στο Red Notebook 21.2.2012: Για την παραβίαση του ασύλου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο: Απάντηση στον Πάσχο Μανδραβέλη.
• Άρθρο στη Καθημερινή 30.6.2012: Μια πρόταση για τις πόλεις
  -Βλέπε σχολιασμό στο blog Clopy 2.7.2012: Αν ο Μανδραβέλης μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν άνεργος.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν...

Χρεοκοπία, πολιτική και ηθική *

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του Ελληνικού Προβλήματος από τον Νίκο Ξυδάκη με τίτλο "Χρεοκοπία, πολιτική και ηθική" στη Καθημερινή 19.8.2012:


Η κρίση ανοίγει τα μάτια, τουλάχιστον σε όσους θέλουν να τα ανοίξουν, και μας δείχνει με τρομερή διαύγεια όσα από χρόνια συνόδευαν τον δημόσιο βίο και τα προσπερνούσαμε. Ενα κυρίως: τη φθορά της δημοκρατίας, τη δυσφορική μεταδημοκρατία, έτσι όπως την οσμιζόμαστε να μας κυκλώνει από καιρό, και τώρα τη βλέπουμε να αποσαθρώνεται μπρος στα μάτια μας και να μας σκεπάζει με τα σαρίδια και τ’ αποκαΐδια της χαμένης ύλης της.

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης, και πολύ νωρίτερα ακόμη, επισημαίναμε όχι μόνο τη διάχυτη δυσφορία για το συστημικό αδιέξοδο και τις βαρύτατες ευθύνες των ηγετικών ελίτ, αλλά και το γεγονός ότι η κρίση είναι κατ’ ουσίαν βαθύτατα πολιτική, ως εκ τούτου οι λύσεις δεν μπορούν παρά να είναι αναλόγως πολιτικές, αναγεννητικές του πολιτεύματος εν γένει, και όχι τεχνικές διαχείρισης του οικονομικού προβλήματος. Ωστόσο, τρία χρόνια από την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης, και αφού εν τω μεταξύ έχουν ήδη μεσολαβήσει δύο Μνημόνια, μία επίσημη χρεοκοπία διά της αναδιάρθρωσης χρέους, μία καθαίρεση πρωθυπουργού, μία δικομματική κυβέρνηση υπό τεχνοκράτη πρωθυπουργό, δύο εκλογικές αναμετρήσεις και μία τρικομματική κυβέρνηση, το ελληνικό πρόβλημα εξακολουθεί να προσεγγίζεται ως οικονομικό και όχι ως πολιτικό.

Σβαρνούτ *

Σχόλιο του ΑΖ στο άρθρο "Ν. Τσόμσκι: Στόχος της τρόικας οι κοινωνικές παροχές" στο Βήμα 6.8.2012:

Σβαρνουτ | 06/08/2012 21:51
Οτι εδωσαν μετα το 2ο παγκοσμιο πολεμο το παιρνουν πισω. Ενα εντυπωσιακο σβαρνουτ με την εφαρμογη της τακτικης του σοκ. Ονειρευονται μια ολιγαρχια υπερεθνικη με τους κατοικους του πλανητη σε κατασταση δουλοπαροικων. Ηδη υπαρχει η ταση της ανατροπης των επιτευγματων της Γαλλικης επαναστασεως και η οπισθοδρομηση στην εποχη προ της συνθηκης της Βεστφαλιας (ιδρυση των εθνικων κρατων). Καταλαβαινεται για τι ψυχοπαθεις μιλαμε....


[Σβερνούτ/Свернуть: Αναδίπλωση]

Υποκρισίες *

Απόσπασμα από το άρθρο "Υποκρισίες" του Γιώργου Λακόπουλου στα Νέα 7.8.2012:


Εδώ και χρόνια μια ολόκληρη κάστα - από άλλη άποψη: μια ολόκληρη γενιά - πολιτικών, κρατικών αξιωματούχων και λοιπών παραγόντων του δημόσιου βίου λειτουργεί με τον ίδιο κώδικα. «Κοιτάξτε το συμφέρον σας και τη σιγουριά σας» που έλεγε μια παλιά διαφήμιση.

Οταν πρόκειται για τον εαυτό τους, έχουν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Δείχνουν ενδιαφέρον για τη δημόσια παιδεία αλλά συνήθως στέλνουν τα παιδιά τους στην ιδιωτική. Παίρνουν αποφάσεις για τα κρατικά νοσοκομεία αλλά δεν έχουν περάσει ούτε απέξω. Εχουν λόγο για τις συγκοινωνίες αλλά δεν τις χρησιμοποίησαν ποτέ. Δάσκαλε που δίδασκες...

Ορισμένοι κάνουν κήρυγμα λιτότητας αλλά ξοδεύουν για ένα γεύμα όσα πολλοί συνταξιούχοι παίρνουν σε έναν μήνα. Εκφράζουν τη λύπη τους για την αυξανόμενη ανεργία αλλά δεν έχουν μιλήσει ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο με έναν άνεργο. Και οι ίδιοι έχουν λύσει το δικό τους πρόβλημα απασχόλησης, με κατ' απονομήν και όχι κατ' αξίαν δημόσιες θέσεις.

Πρόκειται για μια ειδική κατηγορία προσώπων με διακομματική προέλευση αλλά με κοινό χαρακτηριστικό ότι σταδιοδρομούν ακολουθώντας το δόγμα του αμερικανού δικηγόρου Κλάρενς Ντάροου: «Είμαι φίλος των εργαζομένων - προτιμώ να είμαι φίλος τους παρά ένας από αυτούς».

Χατζηαβατισμός

Χατζηαβατισμός: η πατροπαράδοτη μέθοδος σωτηρίας της παράγκας του Καραγκιόζη...

Πολίτης και πωλητής *

Η χώρα ή οι τράπεζες; *

Αντιγράφω μερικά πολύ σημαντικά ερωτήματα απόπ τον επίλογο του άρθρου "Παγκόσμιο ρεκόρ κρατικής ενίσχυσης προς τις τράπεζες για την Ελλάδα;" του Πάνου Παναγιώτου στο xrimanews 2.8.2012:



"...Την ώρα που ζητείται απ' τον ελληνικό λαό να υποστεί νέα μέτρα ύψους 15 δις ευρώ οι τράπεζες απολαμβάνουν τη λήψη αμέριστης κρατικής στήριξης και δανείων ύψους 50 δις ευρώ. Γιατί απ' το δεύτερο πακέτο στήριξης ύψους 130 δις ευρώ οι τράπεζες να λάβουν 50 δις ευρώ, δηλαδή περίπου 90% περισσότερα απ' τις απώλειες τους απ' το PSI αντί να λάβουν πολύ λιγότερα και με το υπόλοιπο να καλυφθούν οι απώλειες των ταμείων και να εξοικονομηθούν χρήματα για την ανάπτυξη που τόσο έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία;

Ποιος αποφάσισε πως το σημαντικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι τράπεζες; Ως πότε θα συντηρηθεί ο μύθος πως η ελληνική κρίση δεν είναι τραπεζική και μέχρι πότε θα σώζονται οι τράπεζες και θα υποφέρουν οι πολίτες; Γιατί δεν αποφασίζουμε ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να σώσουμε τον ελληνικό λαό και να αφήσουμε τις τράπεζες να αναλάβουν τις ευθύνες τους; "

Τι 20, τι 50...

Διαβάζουμε στο Έθνος:

Η Καθημερινή παρουσιάζει την ίδια συνέντευξη ανεβάζοντας τη δόση του φόβου:

Αλλά και χωρίς τη δραχμή επιστρέφουμε στο παρελθόν:
Ο μισθός μου είναι σήμερα όσος και πριν 10 χρόνια (χώρια οι επιπλέον φόροι).
Αν συνεχιστεί η ίδια πορεία (ώστε "να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία"), τότε σε τρία χρόνια το εισόδημά μου θα είναι όσο 20 χρόνια πριν (αλλά οι τιμές σημερινές).

Ποιός χρειάζεται τη δραχμή για να ταξιδέψει στο παρελθόν;

Νεοελληνικό ερώτημα *

Ένα εύστοχο ερώτημα:

"Μήπως το γεγονός ότι συγκρίνουμε πάντοτε μια ωραιοποιημένη και ηρωοποιημένη Ελλάδα με οτιδήποτε σύγχρονο, που το απαξιώνουμε εξαρχής ώστε να έχουμε εύκολη νίκη, ευθύνεται που η αυτογνωσία μας έχει πήλινα ποδάρια και η αυτοπεποίθησή μας επίσης, με αποτέλεσμα να εξαλλάσσεται επίσης εύκολα σε αυτοϋποτίμηση;"

Από το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα "Οι Ολυμπιακοί και η κουκουβάγια" στη Καθημερινή 31.7.2012.

Ανατολικοευρωπαιοποίηση *

Άρθρο του Θέμη Τζήμα στο TVXS 29.7.2012:


Η υπόθεση της Αγροτικής και η νέα φάση εδραίωσης του παρασιτισμού 

Ξαφνικά λοιπόν, μια Παρασκευή απόγευμα μάθαμε ότι η Τράπεζα Πειραιώς θα αγοράσει τα “καλά”-   “υγιή” στοιχεία της Αγροτικής Τράπεζας, ενώ για τα υπόλοιπα, τους σκελετούς στην ντουλάπα της δεύτερης θα φτιαχτεί μια κρατική “κακή τράπεζα”, που θα τα φορτωθεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τράπεζα Πειραιώς προσπαθεί να τσιμπήσει μερικά κρατικά φιλέτα: στις αρχές της “μνημονιακής περιπέτειας¨είχε προσπαθήσει να πάρει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική, χωρίς επιτυχία.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι: οι τραπεζίτες μας πρώτα κερδοσκόπησαν εις βάρος του δημοσίου, δανειζόμενοι με εγγυήση τα ομολογά του από την ΕΚΤ με 1% και δανείζοντας κατόπιν το ελληνικό δημόσιο με τεραπλάσια και πενταπλάσια επιτόκια. Έπειτα κατάφεραν να μείνουν πλήρως ανέλεγκτοι για τη διαχείριση των τραπεζών τους και να πάρουν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ ως εγγυήσεις και ζεστό χρήμα από το ελληνικό δημόσιο, που επιβάρυνε το χρέος της χώρας. Πέτυχαν να επιβάλλουν έναν πρωθυπουργό του γούστου τους, ώστε να μην υποστούν τον παραμικρό, ουσιαστικό κρατικό έλεγχο μετά το PSI+, χάρη κυρίως στους Βενιζέλο, Παπανδρέου και Σαμαρά. Μας “έσωσαν από την ανευθυνότητα” της αριστεράς στις 17 Ιούνη και διασφάλισαν την “αντικειμενική” μας ενημέρωση από τα γνωστά ΜΜΕ. Ε, τώρα ήρθε η ώρα να μας “ευεργετήσουν”.
Έτσι λοιπόν η Τράπεζα Πειραιώς αγοράζει τα “υγιή” στοιχεία της Αγροτικής. Πώς; Όχι φυσικά με δικά της λεφτά. Αυτό θα ήταν αναχρονιστικό. Με χρήματα που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο και που τα έδωσε στην Πειραιώς για την ανακεφαλαιοποίησή της. Σας ακούγεται περίεργο ή ύποπτο; Ελάτε τώρα...

Από τότε που κρίθηκε, το 2008, στις ΗΠΑ και κατόπιν παγκοσμίως ότι οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν, ο τραπεζικός τομέας, η αιχμή του δόρατος του παγκοσμίου παρασιτισμού, ο “πυροκροτητής” της παγκόσμιας κρίσης, εξαιρείται των κανόνων του “καπιταλιστικού παιχνιδιού” όπως το ξέραμε στη Δύση. Πάνε οι εποχές που κάποιος ιδιώτης μάζευε ή δανειζόταν κεφάλαια και αγόραζε κάτι, από άλλους ιδιώτες ή από το δημόσιο.

Οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές *

Ένα άρθρο από τα Ενθέματα 29.7.2012 που παρουσιάζει απλά και γλαφυρά το τι σημαίνει 'ιδιωτικοποίηση' στο Ελλαδιστάν.



Πώς γίνονται οι ιδιωτικοποιήσεις οι καλές
του Άγγελου Τσέκερη

Στην πολυκατοικία μας αποφασίσαμε να αναμετρηθούμε με τις μεγάλες ιστορικές προκλήσεις και να ιδιωτικοποιήσουμε τον ανελκυστήρα.

Τις εποχές που ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας, ο ανελκυστήρας ήταν δημόσιο αγαθό. Αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν τζάμπα. Τον πληρώναμε κάθε μήνα στα κοινόχρηστα, για να βγουν τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης. Ο διαχειριστής, ο κ. Πουρνάρας, μας άνοιξε τα μάτια. Η παραχώρηση της λειτουργίας του ανελκυστήρα σε ιδιώτες ήταν μια συμφέρουσα αναπτυξιακή πρόταση. Θα μας γλύτωνε από μια μέση μηνιαία επιβάρυνση της τάξης των 20 ευρώ ανά διαμέρισμα, που αντιστοιχεί σε τρία πακέτα μακαρόνια, δύο μπουκάλια γάλα και μια κάρτα κινητής τηλεφωνίας για κάθε οικογένεια. Ταυτόχρονα θα καλύπταμε το έλλειμμα της πολυκατοικίας, δημιουργημένο από αντιπαραγωγικές καταστάσεις του παρελθόντος, από τις οποίες βασικός ωφελημένος ήταν ο ίδιος ο κ. Πουρνάρας.

Στην επικύρωση της απόφασης συνέβαλλε και η καλοπροαίρετη αδιαφορία των ενοίκων. Ούτε η μείωση του ελλείμματος, ούτε η προοπτική να γλυτώνουμε κάνα εικοσάρικο από τα κοινόχρηστα μας δυσαρεστούσε. Έτσι η ιδιωτικοποίηση προχώρησε με ελάχιστες αντιδράσεις. Για να γίνει μάλιστα ανταγωνιστικός ο ανελκυστήρας, και να προσελκύσει το ενδιαφέρον των επενδυτών, αποφασίσαμε να εκχωρήσουμε μόνο τη λειτουργία και να κρατήσουμε υπό δημόσιο έλεγχο τη συντήρηση.

Καταστροφικό αξίωμα *

Δύο σχόλια αναγνωστών στο άρθρο "Καταστροφικό αξίωμα" της Καθημερινής 25.7.2012:

Κύριε Παπαχελά
Ζούμε σε άλλους κόσμους. Δε θέλεις να καταλάβεις. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν ήρθαν απο το πουθενά, ήταν και χθες. Απ αυτούς πρώτα να ζητήσεις ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης, που να το στηρίζει η κοινωνία και να το αποδέχεται.Με την κοινωνία όμως να ζεί
κι όχι να σβήνει. Κανένα οικονομικό πρόγραμμα δεν μπορεί να πετύχει με την κοινωνία νεκρή.
Ο φετεινός φόρος μου ανέρχεται σε 2000 ΕΥΡΩ με εισόδημα 17000 ΕΥΡΩ. Δεν μπορώ να τον
πληρώσω και θα τον πληρώσει ο Πατέρας μου και τούτο γιατί στη δουλεία μου απο 1/1 / 2012 εργάζομαι αντι πέντε, τρείς μέρες πλέον και έχω και δύο μεταπτυχιακά. Δεν έχω δυνάμεις να στηρίξω κανένα Σαμαρικό τροϊκανό οικονομικό προγραμμα. Με πρώχευσαν σαν άτομο και μου είναι αδιάφορο αν πτωχεύσει το Κράτος. Ψάχνω δουλειά για το εξωτερικό. Γι αυτό
σου λέω ζούμε σε άλλους κόσμους. Εσύ γράφεις απλώς για να γράφεις. Τα γραφόμενά σου με
αφήνουν αδιάφορο.
Σχολίασε ο/η ΗΜΙ-ΑΝΕΡΓΟΣ | 20:33:41, Ιούλιος 25th, 2012

Βόρεια Κορέα, Τρίτη Διεθνής, "Εθνικό Αφήγημα", φρασεολογία βγαλμένη από τη ναφθαλίνη του προχουντικού διχασμού! Και πίσω από τις λέξεις ολοφάνερος ο εκνευρισμός από την προϊούσα συνειδητοποίηση ότι τα ψέμματα έχουν κοντά ποδάρια! Φαίνεται ότι πονηρά προετοιμάζεται ως δικαιολογία για το τραγικό φιάσκο των μνημονίων το ότι δήθεν "δεν...συνεμορφώθημεν προς τας υποδείξεις"! Ενώ,αν άνοιγαν τα Φαρμακεία το Σάββατο,αν έβγαιναν στην πιάτσα και μερικοί ακόμη ταξιτζήδες και φορτηγατζήδες ή αν οι δικηγόροι Αθηνών θα μπορούσαν να δικηγορούν και στην...Πρέβεζα,θα είχαμε λύσει το πρόβλημα. Ξέχασα όμως τις"αποκρατικοποιήσεις". Θα μας αποφέρουν,όπως όλοι δέχονται,το πολύ 7 δις,δηλαδή τους τόκους μερικών μηνών! Κατά τα λοιπά απαγορεύεται να συμφωνήσουμε κι' εμείς "ρήτρα ανάπτυξης",όπως έκανε για τα χρέη της η Γερμανία. Απαγορεύεται να θέσουμε ζήτημα "επονείδιστων χρεών",παρ' όλο ότι ο Κεφαλογιάννης αποκάλυψε στη Βουλή ότι για ένα ομόλογο των 5 δις πληρώσαμε τελικώς...56! 'Οσο για Κατοχικά Δάνεια κ.λπ. η αφεντικίνα μας το ξέκοψε! Ξέχασα όμως και το σπουδαιότερο. Φταίει ο...Τσίπρας!
Σχολίασε ο/η Φιλέας Φογκ | 18:43:42, Ιούλιος 25th, 2012

Bankruptocracy *

Μεταφέρω από το άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη "Το πέπλο της σιωπής" στο Protagon 19.7.2012:

Bankruptocracy - Πτωχο-Τραπεζοκρατία (Από το «Λεξιλόγιον Κρίσης»)

Δικός μου όρος για το νέο πολιτικό-οικονομικό καθεστώς που μας προέκυψε, παγκοσμίως, μετά την Κρίση του 2008.
Σε αυτό το νέου τύπου καθεστώς την μέγιστη εξουσία δεν ασκούν ούτε οι επιτυχημένοι καπιταλιστές ούτε καν οι εισοδηματίες (για τους εργαζόμενους ούτε λόγος βέβαια). Την ασκούν οι πτωχευμένες τράπεζες ελέω των φορολογούμενων των οποίων τους φόρους οι πολιτικοί χρησιμοποιούν για να στηρίζουν το νέο αυτό καθεστώς, ως εντολοδόχοι των πτωχευμένων τραπεζών, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρή λιτότητα στους... φορολογούμενους.
Βασική αρχή του νέου καθεστώτος η εξής απλή: Τα χρέη των πολιτών και των κρατών στις τράπεζες είναι ιερά και αδιαπραγμάτευτα. Παράλληλα, οι ζημίες των τραπεζών πρέπει αυτόματα, και χωρίς πολλές κουβέντες, να καλύπτονται είτε από τα κράτη είτε από τις Κεντρικές Τράπεζες χωρίς την επιβολή του παραμικρού Μνημονίου στους ιδιοκτήτες των, ουσιαστικά, πτωχευμένων τραπεζών. 
Ενώ τα υπό πτώχευση κράτη (π.χ. Ελλάδα και Ιρλανδία) πρέπει να διασύρονται και να υποβάλλονται σε ασφυκτική λιτότητα για να δανείζονται ώστε να μην πτωχεύσουν, στον Καιρό της Πτωχο-Τραπεζοκρατίας οι τράπεζες δικαιούνται την παροχή άπειρης ρευστότητας χωρίς κανέναν περιορισμό, όρο ή απαίτηση εκ μέρους των κρατών ή των Κεντρικών Τραπεζών που τις κρατούν ζωντανές.

Το μεγάλο φαγοπότι *

Άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου για τις ιδιωτικοποιήσεις στο PressProject 12.7.2012:




Την πρώτη, σοβαρή τρικυμία στην εσωτερική τρόικα Σαμαρά- Βενιζέλου- Κουβέλη προκάλεσαν οι επιδόσεις του Γ. Στουρνάρα στο πρόσφατο Eurogroup. Δεν φτάνει που μας έφερε από τις Βρυξέλλες νέα αντιλαϊκά μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ, ο υπερκομματικός υπουργός Οικονομικών αφαίρεσε και το τελευταίο φύλλο συκής των τριών εταίρων, παραιτούμενος και από αυτήν την τόσο ποθητή επιμήκυνση (της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής). «Το τανγκό θέλει δύο», δήλωσε αφοπλιστικά ο πρώην υπάλληλος του ΣΕΒ. Αφού λοιπόν η κ. Μέρκελ δεν εννοεί να μας χαρίσει το τανγκό της επιμηκυμένης αναδιαπραγμάτευσης, μοιραία θα περιοριστούμε σε μοναχικές ηδονές, σέρνοντας το μακρύ ζεϊμπέκικο των ιδιωτικοποιήσεων: Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή από μια χώρα που δεν ζεί...

Προβάλλοντας το εκβιαστικό δίλημμα “είτε θα πουλήσουμε τα ασημικά της οικογένειας είτε θα κόψουμε κι άλλο μισθούς και συντάξεις”, η κυβέρνηση Σαμαρά εννοεί να επαναφέρει την Ελλάδα στα χρόνια του “αθλιέστατου προτεκτοράτου”, όταν οι κάτοικοι της Αθήνας έπαιρναν ρεύμα από την ΠΑΟΥΕΡ και νερό από την ΟΥΛΕΝ. Πρέπει να ανατρέξει κανείς στη Ρωσία του Γέλτσιν για να βρει συγκρίσιμη λεηλασία του εθνικού πλούτου από τα αρπακτικά του ξένου και εγχώριου κεφαλαίου. Ο ΟΤΕ, με καθαρά κέρδη 119,7 εκ. πέρυσι, θα παραδοθεί στην Deutsche Telekom. Η ΔΕΗ, με κέρδη 558 εκ. το 2010 και 693 εκ. το 2009 προορίζεται για τις γαλλικές GFF και EdF, αλλά και για τη γερμανική Siemens, γνωστή για τις τόσο αποδοτικές επενδύσεις της στο ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας μας. Ο ΟΠΑΠ, ίσως η πιο κερδοφόρα εταιρεία του Δημοσίου, παίρνει σειρά να εκποιηθεί αντί τιμήματος που είναι ζήτημα αν καλύψει τα κέρδη τριών μηνών. Από την “αξιοποίηση” του Καταριανού (πρώην Ελληνικού), ολόκληρη η παράκτια ζώνη από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο προορίζεται να γίνει μια τεράστια, αραβικών συμφερόντων τσιμεντούπολη -κατ' ευφημισμόν Αττική Ριβιέρα- κάνοντας να ωχριά ακόμη και τον Μητσοτάκη της δεκαετίας του '90, που είχε βαλθεί να δώσει το Λαγονήσι και τον Πάτροκλο στον γιο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν για να ανοίξει καζίνο.

Η μεγαλύτερη συντεχνία

Με δεδομένη την κατάρρευση των χρηματιστηριακών αξιών λόγω κρίσης (μέσα σε ένα μόνο χρόνο η μετοχή της ΔΕΗ έχασε το 75% της αξίας της), είναι φως φανάρι ότι θα πρόκειται για ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά, όπως εύστοχα τόνισε από την πρώτη στιγμή ο “Ριζοσπάστης”. Προς τιμήν του, ο Αλέξης Τσίπρας προειδοποίησε από το βήμα της Βουλής τους αετονύχηδες που θα βάλουν χέρι στη δημόσια περιουσία ότι “θα χάσουν τα λεφτά τους”, δηλαδή ότι θα δημευτούν χωρίς αποζημίωση οι επιχειρήσεις που θα έχουν σφετεριστεί και τους πολιτικούς που θα συμπράξουν ότι “θα λογοδοτήσουν για τη λεηλασία”, δηλαδή ότι θα πάνε φυλακή.

Τα μεγάλα συγκροτήματα της ενημέρωσης κατηγόρησαν την Αριστερά ότι με αυτές τις τοποθετήσεις της απομακρύνει τους “επενδυτές”, στερώντας τη χώρα μας από ζωτικά αναγκαίες θέσεις εργασίας, μόνο και μόνο για να υπερασπιστεί τις συνδικαλιστικές συντεχνίες, που υποτίθεται ότι λυμαίνονται τις ΔΕΚΟ, σε βάρος των φορολογουμένων. Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη συντεχνία που υπάρχει σ'αυτή τη χώρα -καναλάρχες, εφοπλιστές, τραπεζίτες και κατασκευαστικές εταιρείες που λυμαίνονται την ενημέρωση- δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις υπαρκτές ή ανύπαρκτες συνδικαλιστικές συντεχνίες που καταγγέλλει. Το πρόβλημά της είναι ο ίδιος ο συνδικαλισμός. Αφού οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου κατάργησαν τις συλλογικές συμβάσεις και υπονόμευσαν τα συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα, μέσω των μνημονίων, έρχεται τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου- Κουβέλη να εκθεμελιώσει, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, τον εργατικό συνδικαλισμό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπου συγκεντρώνονται τα πιο ισχυρά, εναπομείναντα οχυρά του. Στόχος της είναι η μετατροπή της ελληνικής εργατικής τάξης σε ασπόνδυλη, πολτοποιημένη “μάζα” χωρίς καμιά διαπραγματευτική δύναμη απέναντι στους εργοδότες και το κράτος, ριγμένη σε ένα δυστοπικό σύμπαν “βιομηχανικού φεουδαρχισμού” του 21ου αιώνα.

[πλήρες άρθρο]

Στη χώρα της Άντζελας και της Τζούλιας *

Αντιγράφω ένα άρθρο από το aixmi.gr 30.6.2012 που υπενθυμίζει τα πολιτιστικά γνωρίσματα της ελληνικής γάγγραινας: 



Η οικονομική κατρακύλα την οποία βιώνει σήμερα η χώρα μας δεν είναι αποτέλεσμα μόνον των λανθασμένων πολιτικών και οικονομικών μας επιλογών επί δεκαετίες τώρα. Είναι, κυρίως, αποτέλεσμα της πολιτιστικής, ηθικής, αξιακής και κοινωνικής κατάπτωσης, που η Ελλάδα του εύκολου πλουτισμού, που ανήγαγε σε θρησκεία την προκλητική κατανάλωση και την επίδειξη υλικών αγαθών, υφίσταται όλες αυτές τις δεκαετίες.

Η Ελλάδα παλιότερων δεκαετιών ήταν φτωχή. Αλλά τη φτώχεια της τη βίωνε με αξιοπρέπεια. Είχε, μάλιστα, διαμορφώσει μια δική της κουλτούρα, που της επέτρεπε οι καθεστηκυίες αξίες να εμπνέουν και να διαμορφώνουν μια κοινωνία με πολλές αδυναμίες, κυρίως οικονομικές και πολιτικές, αλλά και πολλές αρετές, κυρίως κοινωνικές και πολιτισμικές.

Η Ελλάδα του Ελύτη, του Σεφέρη, του Χατζηδάκη, του Κουν, του Τσαρούχη, του Χορν, του Τσάτσου, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Θεοδωράκη ήταν μια κοινωνία αλληλεγγύης, αξιών, αξιοπρέπειας. Δεν είναι τυχαίο ότι από μικροί μαθαίναμε ότι πάνω από τα υλικά αγαθά βρίσκεται η αναζήτηση κι η απόκτηση της γνώσης. Κι ο νέος άνθρωπος, που μορφωνόταν, που γινόταν καλύτερος, που έπαιρνε πτυχία, που αγωνιζόταν, κέρδιζε, δικαιωνόταν και κυρίως δικαίωνε τις θυσίες των γονιών του. Στην Ελλάδα εκείνη, πάνω από τον υλικό πλούτο υφίστατο ο σεβασμός σε κάποιες αναπαλλοτρίωτες αξίες, όπως το καθήκον, η τιμή, το φιλότιμο, η κοινωνική αποστολή, η αλληλεγγύη, η φιλία, η οικογενειακή συνοχή.

Σήμερα όλες αυτές οι αξίες, στο όνομα του ακατάσχετου καταναλωτισμού, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο έχουν ξεχαστεί. Δεν είναι τυχαίο ότι λέξεις, όπως καθήκον και φιλότιμο, δεν χρησιμοποιούνται πλέον. Γιατί έχουν ατονήσει οι αντίστοιχες έννοιες. Στη θέση τους ακούγονται η λαμογιά, η κομπίνα, η λούφα, το βόλεμα. Γιατί αυτές οι έννοιες έχουν επικρατήσει σε μια κοινωνία, η οποία επί δεκαετίες ολόκληρες πλούτισε χάρις στην ανυπολόγιστη βοήθεια των ευρωπαίων εταίρων μας, στον χωρίς όρια δανεισμό, στις αγροτικές επιδοτήσεις, στα διάφορα πακέτα Ντελόρ, στα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα κοκ.

Όλα αυτά τα χρήματα «φαγώθηκαν» στους διορισμούς δημοσίων υπαλλήλων, στα πολλά επιδόματά τους, σε πρόωρες συντάξεις, σε «μαϊμού» αναπηρικές επιδοτήσεις, σε επιχορηγήσεις διαφόρων επιτηδείων, στη διαφθορά κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και ανήθικων συνδικαλιστών. Και τώρα, που οι δανειστές μας ζητούν τα λεφτά τους πίσω, διαπιστώνουμε ότι δεν τα έχουμε. Γιατί τα σπαταλήσαμε επί δεκαετίες σε προϊόντα που δεν τα χρειαζόμαστε αλλά τα καταναλώναμε για να κάνουμε φιγούρα στον γείτονα, τον συγγενή, τον γνωστό η τον φίλο.

Γι’ αυτό, επειδή η κατάρρευση είναι κυρίως ηθική κι αξιακή, στη χώρα της Ευγενίας Μανωλίδου, της Άντζελας Δημητρίου και της Τζούλιας Αλεξανδράτου, η κατάρρευση στην οικονομία κι η χρεοκοπία πολύ φοβόμαστε ότι είναι αναπόφευκτη.

Γιατί δεν υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες, ούτε από τον πολιτικό κόσμο, ούτε από τη δικαιοσύνη, ούτε από τον όποιον εναπομείναντα πνευματικό κόσμο, που θα μπορούσε να αντιδράσει και να προσφέρει όραμα και προοπτική σε μια κοινωνία, που παραπαίει και δεν αντιλαμβάνεται τι της συμβαίνει.

[θενκς Sevastianos]