Η νάρκη *

Από το blog Συνήθης Ύποπτος 27.8.2013:

Αν δεν είχαμε τόσα βάσανα θα φτιάχναμε στομάχι από τα γέλια...

Είναι η Ελλάδα του success story. Είναι η Ελλάδα που όπου νάναι θα παρουσιάσει πλέονασμα και ανάπτυξη. Είναι η Ελλάδα που περικυκλωμένη από τις φλόγες του πολέμου, θα γίνει το προπύργιο ασφαλείας, ο επίγειος Παράδεισος.

Ενα μικρό σημείο στο χάρτη, όπου μέσα κατοικεί ένας λαός που περιμένει στην ουρά να περάσει από το κρεβάτι του Προκρούστη, να τον τραβήξουν αν είναι πολύ κοντός, να τον πετσοκόψουν αν περισσεύει από τα νούμερα των απανταχού συμμοριών, ντόπιων και ξένων, ένας λαός που κινείται ανάμεσα στη κατάθλιψη και τη παράνοια, με μια Πολιτεία που ταξιδεύει σε άλλους γαλαξίες....

Γύρω από αυτό το τοπίο κινούμενης άμμου, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το μεγάλο μακελειό. Μια Ευρώπη γερασμένη, υποταγμένη στα παιχνίδια των κερδοσκόπων, μια ανατολή που φλέγεται, ένας χωροφύλακας που χρωστάει της Μιχαλούς σε όλο το πλανήτη και ζητάει και τα ρέστα. Μια σήψη παντού. Η ανθρωπότητα πρωταγωνιστής σε ένα ριάλιτυ τρόμου. Κι εμείς οι τρεις στο καφενέ...

Ειλικρινά αν δεν είχαμε τόσα βάσανα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε στομάχι από τα γέλια, με όλες αυτές τις μπουρδολογίες που ακούμε καθημερινά.

"Τσακίστε τους δημόσιους υπαλλήλους" *

Ένα παλιό αλλά πάντα επίκαιρο άρθρο για τα γκεμπελικά κόλπα των εξουσιαστών μας, από το blog της Ελευθεροτυπίας 30.10.2010:

"Τσακίστε τους δημόσιους υπαλλήλους"

Η φράση αυτή θά μπορούσε νά έχει ειπωθεί από τούς εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων στίς συζητήσεις τους μέ τήν κυβέρνηση. Καί ίσως νά έχει ειπωθεί. Άλλωστε παρεμφερείς δηλώσεις έχουν γίνει.

 Τί συμβαίνει όμως μέ τόν δημόσιο τομέα; Γιατί αυτό τό μένος εναντίον του; Τί συμβαίνει καί ξαφνικά γηραιοί αποσυρθέντες πολιτικοί ξαναβγαίνουν στά κανάλια καί ζητούν μειώσεις μισθών καί απολύσεις στό δημόσιο; Ο ένας μάλιστα προσδιορίζοντας καί τό νούμερο; 300.000 νά απολυθούν δηλώνει ρηξικέλευθα! Χωρίς καί νά προσδιορίζει όμως από ποιό τομέα τού δημοσίου νά απολυθούν. Από τους εκπαιδευτικούς; Τούς στρατιωτικούς; Τά σώματα ασφαλείας; Τούς γιατρούς τού ΕΣΥ; Τούς μηχανικούς; Τούς γεωπόνους; Τούς εφοριακούς; Τούς τελωνειακούς; Τούς οικονομολόγους; Τούς δασολόγους; Τούς ιχθυολόγους; Τούς γεωλόγους; Τούς περιβαλλοντολόγους; Τούς συγκοινωνιολόγους; Τούς αρχαιολόγους; Ή μήπως τούς φύλακες αρχαιολογικών χώρων; Από ποιούς; Μήπως από τούς διοικητικούς υπαλλήλους τού ΙΚΑ; Μήπως από τούς διοικητικούς τού ΟΑΕΔ; Μήπως από τους νοσηλευτές; Τούς οδηγούς καί συνοδούς του ΕΚΑΒ; Τούς ψυχολόγους καί ψυχίατρους των αποκεντρωμένων υπηρεσιών ψυχικής υγείας μήπως; Μήπως τά στελέχη τών κέντρων απεξάρτησης; Τούς κοινωνικούς λειτουργούς; Τούς υπαλλήλους τής δικαιοσύνης; Ποιούς; Ποιοί από τούς παραπάνω είναι άχρηστοι; Ποιές υπηρεσίες που στελεχώνουν οι παραπάνω ειδικότητες πρέπει νά καταργήσουμε ή νά ιδιωτικοποιήσουμε; Γιά νά γλυτώσουμε καί χρήματα; Τα σχολεία; Νά ξαναγυρίσουμε στά δίδακτρα; Τα νοσοκομεία; Νά πληρώνουμε εξέταστρα καί νοσήλεια χωρίς μάλιστα να γλιτώνουμε τό «φακελάκι», αφού αυτό (δηλαδή τά μαύρα χρήματα) κυρίως ανθεί στά ιδιωτικά νοσοκομεία; Νά καταργήσουμε τήν αρχαιολογική υπηρεσία; Τή δασική υπηρεσία γιά νά ξεμπερδεύουμε καί μέ τά δάση καί τίς φωτιές; Νά καταργήσουμε τή μονιμότητα καί νά ξαναγυρίσουμε στίς αρχές του 20ου αιώνα όπου τό κάθε κόμμα που ανέβαινε στήν εξουσία απέλυε όλους τους προηγούμενους υπαλλήλους καί προσελάμβανε δικούς του; Νά ξαναγυρίσουμε στήν πλατεία Κλαυθμώνος;

Γιά ένα πρέπει νά είμαστε σίγουροι. Άν όλες οι παραπάνω υπηρεσίες παίρναγαν στόν ιδιωτικό τομέα, οπότε αντί νά παρέχονται θά πουλιούνται, θά πληρώναμε πολλαπλάσια χρήματα, ατομικά ο καθένας γιά νά τίς εξασφαλίσουμε, από τους φόρους που πληρώνουμε τώρα. Απόδειξη; Τά διόδια στίς εθνικές οδούς. Πληρώνουμε λιγώτερα τώρα που οι δρόμοι έχουν ιδιωτικοποιηθεί; Ή μήπως πληρώνουμε λιγώτερα στα ιδιωτικοποιημένα αεροδρόμια καί λιμάνια;

Για την σωτηρία της χώρας *

Ποιός είπε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέδια?

Ένα εύστοχο άρθρο από το blog Έρμιππος 26.7.2013:

Ο λόγος για την σωτηρία της χώρας είναι ευχή. Αν δεν λάβει σχήμα ισοδυναμεί με λόγο εξαπάτησης.

Βλέπω πολλούς ανθρώπους, ανθρώπους που θεωρώ σοβαρούς και καλοπροαίρετους, να τονίζουν τις ανεπάρκειες του πολιτικού συστήματος που μας κυβερνά, να διαπιστώνουν τις βαριές ευθύνες του για την πτώση της χώρας, να καταλογίζουν, -ακόμη και για σήμερα, που οι δικαιολογίες και τα ελαφρυντικά της άγνοιας έχουν πάψει πλέον να ισχύουν-, όχι μόνο απλή αμέλεια, αλλά και ύποπτη σκοπιμότητα ή δόλο στις πράξεις των ανθρώπων του.

Και παράλληλα, την ίδια στιγμή, οι ίδιοι καλοί αυτοί συμπολίτες συνιστούν υπομονή και ανοχή για το καλό του τόπου. Και μας προτρέπουν να στηρίξουμε αυτήν την κυβέρνηση και να ευχόμαστε να πετύχει, γιατί, όπως λένε, μετά από αυτήν δεν θα έχουμε άλλη, δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά να πετύχει η κυβέρνηση σε τι; Στις αγαθές επιθυμίες και τα οράματα που οι ίδιοι οι υποστηρικτές της προβάλλουν αβάσιμα επάνω της;

Μεταδημοκρατία *

Ένα άρθρο πριν τη κρίση, στο e-Cynical 20.9.2009:

Πιστεύω, ότι δεν θα πάμε και πολύ μακριά τις συζητήσεις μας, αν συνεχίζουμε να μένουμε εγκλωβισμένοι στο δίπολο δημοκρατία, μη-δημοκρατία, χωρίς να εξετάζουμε το περιεχόμενο της δημοκρατίας όπως αυτό έχει εξελιχθεί από τον 19ο αιώνα και μετά, καθ’ ότι η έννοια της δημοκρατίας έχει έκτοτε αλλάξει πολλά πρόσωπα, μετακινούμενη άλλοτε περισσότερο προς τον φιλελεύθερο πόλο της, κι άλλοτε προς το εξισωτικό της όριο, που είναι και το πλέον επιθυμητό.

Και όταν καλούμαστε να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, πέρα από τα εξωτερικά, τυπικά χαρακτηριστικά της, ένα εκ των οποίων είναι και οι εκλογές με καθολικό δικαίωμα ψήφου, καλό είναι να έχουμε κατά νου και το συγκεκριμένο περιεχόμενο το οποίο καλούμαστε να υπερασπιστούμε τη δεδομένη ιστορική στιγμή.

Τις τελευταίες δεκαετίες, παρά τον εκδημοκρατισμό και τη σημαντική αύξηση του αριθμού των χωρών με εκλεγμένες κυβερνήσεις, είναι γενικευμένη η αίσθηση ότι η δημοκρατία δεν είναι πια υγιής και ότι έχει πολύ απομακρυνθεί από το ιδανικό της ισχυρής μαζικής δημοκρατίας, της λαϊκής συμμετοχής σε ομάδες δράσης με πολιτικό περιεχόμενο, και της δυνατότητας των πολιτών να επηρεάζουν επί ίσοις όροις τις πολιτικές αποφάσεις και να διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα προς ίδιον όφελος.

Γλίτσας & Μύξας

Ιδανική εικόνα για διακόσμηση πτυελοδοχείων!

Η υποκρισία των αποδείξεων *

Ένα σχόλιο αναγνώστη στο άρθρο "Απόδειξη ή καταγγελία" της Καθημερινής 18.7.2013:

Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ χρωστούν περίπου 200.000.000.- ευρω προς την ΑΤΕ. Την κρατική ΑΤΕ.
Εξαφάνισαν τους μικρούς μετόχους, έδωσαν την τράπεζα δωρεάν στον κο Σάλλα, αμνήστευσαν τα μέλη του ΔΣ ώστε να μη δικαστούν. Το τέλειο έγκλημα !
Σας φαίνεται άσχετο το σχόλιο ;
Πόσες αποδείξεις πρέπει να μαζέψω από την αγορά για να εισπράξει το Κράτος (κύριος μέτοχος της ΑΤΕ ) αυτά που του έκλεψαν τα δύο κόμματα που κυβερνούν ;
Πώς να πειθαρχήσω τον εαυτό μου όταν οι πολιτικοί μου προσφέρουν καθημερινά παραδείγματα αναίσχυντης φοροδιαφυγής ;
Δύο πολιτικοί ΟΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ότι εισέπραξαν μίζενς και κυκλοφορούν ελεύθεροι. Τρεις, τέσσερις, πέντε ακόμη πιάστηκαν να κρύβουν έσοδα, ακίνητα, καταθέσεις στο εξωτερικό.
Παραμένουν ατιμώρητοι και ελεύθεροι.
Πώς θα τιμωρήσουν τον καφετζή της γειτονιάς για την μη έκδοση αποδείξεων ;
Έχετε ιδέα για το πώς μπορούμε να τους πετάξουμε από το σβέρκο μας ; Γράψτε την !
ΥΓ. Δεν χρειάζεται να τους βάλουν στη φυλακή. Αρκεί να τους πάρουν τα κλεψιμαίικα !

Σχολίασε ο/η Κώστας Δ. | 15:33:48, Ιούλιος 18th, 2013

Ούτε περιμένω ούτε ελπίζω *

George Grosz, Toads of Property (1921)

Απόσπασμα του άρθρου "Αλλωστε, εγώ ούτε περιμένω... ούτε ελπίζω σε τίποτα..." της Ζέζας Ζήκου στη Καθημερινή 18.7.2013:

"...Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το ίδιο διακριτικά τη λέξη «εσωτερική υποτίμηση» (μείωση του γενικού επιπέδου των μισθών και των συντάξεων), που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτή παρά μια πτώχευση: η πτώχευση του λαού.
Επειδή είναι άκομψο να παραδεχθούν ότι, προκειμένου να πτωχεύσουν έναντι των δανειστών τους, προτιμούν να πτωχεύσουν έναντι των πολιτών τους, αθετώντας όλα όσα τους οφείλουν: δημόσιες υπηρεσίες, μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, παιδεία, υγεία και πολλά άλλα, που θυσιάζονται για να εξοφληθεί το χρέος.
Εως ότου να πεθάνει από τα χρέη η κοινωνία. Και τότε μπαίνουν στο τραπέζι όλες αυτές οι επιμηκύνσεις, οι μετακυλίσεις, οι επαναγορές, οι αναδιαρθρώσεις και οι ευφημισμοί της στάσης πληρωμών, που διαρκούν όσο ακόμη ο οφειλέτης αναπνέει.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χρεοκοπημένη Ελλάδα και στην υπερχρεωμένη Ευρώπη. Οπως και στις υπερχρεωμένες ΗΠΑ.
Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του χρήματος βλέπουν την κρίση του χρέους σαν μια μεγάλη ευκαιρία διαρπαγής.
Με τη συνενοχή κυβερνήσεων, η κρίση του χρέους λειτουργεί γι’ αυτά τα συμφέροντα σαν μονόδρομος.
«Ποτέ άλλοτε σε περίοδο κρίσης, οι εκατομμυριούχοι δεν είχαν συγκεντρώσει τόσο πλούτο», έγραφε η εφημερίδα Financial Times.
Η κρίση του χρέους δεσμεύει τους πολίτες των χωρών να εργάζονται στο διηνεκές για την αποπληρωμή του, με όρους που καθιστούν ουσιαστικά ανέφικτη την απαλλαγή τους από αυτό, σε αυτό το σύστημα που είναι φτιαγμένο για να γεννά εκατομμυριούχους..."

Ένα πανέξυπνο παιδί από την Αίγυπτο *

The 12 Year Old Boy That Should Be Egypt's President [English subs]

Ένα πανέξυπνο παιδί από την Αίγυπτο [ελληνικοί υπότιτλοι]

Γκάλμπρεϊθ για τον ΣΥΡΙΖΑ *

Από τη Καθημερινή 14.7.2013:

Τζ. Γκάλμπρεϊθ: «Για ποιους λόγους έγραψα το άρθρο για τον ΣΥΡΙΖΑ»

Σε ένα άρθρο στους New York Times που προκάλεσε αίσθηση, ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, υιός του θρυλικού οικονομολόγου που συνεχίζει την κληρονομιά του πατέρα του με μελέτες για την οικονομική ανισότητα, έγραφε με τον Γιάννη Βαρουφάκη ότι «μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σώσει την Ελλάδα».

Οπως εξηγεί σε συνέντευξη που έδωσε στην «Κ», «αυτό που θέλαμε να τονίσουμε είναι ότι μόνο ένα κόμμα που είναι υπέρ της Ευρώπης, αλλά αποφασισμένο να αλλάξει την πολιτική της, μπορεί να ελπίζει ότι θα το καταφέρει. Δεν υπάρχει λύση που απλώς να ακολουθεί τις ακόμη πιο καταστροφικές απαιτήσεις της τρόικας. Είναι προφανές ότι η τρόικα βρίσκεται σε αρπακτική διάθεση, δεν προωθεί την ανάκαμψη στην Ελλάδα, απλώς προσπαθεί να μαζέψει όσα περισσότερα μπορεί από χρέη που κατά τα άλλα δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, είναι ξεκάθαρο αυτό».

Μεσ' στου Αιγαίου *

Ένα κείμενο λιτό, φωτεινό, αδρό, σαν ασβεστωμένο ξωκλήσι του Αιγαίου.
Με μια καθαρή λεβεντιά που όλο και σπανίζει στην εποχή των καραγκιόζηδων και των χατζηαβάτηδων.
Είναι η ανοιχτή επιστολή του Μανώλη Γλέζου προς τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, με αφορμή την επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου [από το TVXS 14.7.2013]:

«Κύριε Σόιμπλε,

Θα θέλαμε να σας καλωσορίσουμε στην Ελλάδα, αν ερχόσασταν ως φιλοξενούμενος. Αλλά έρχεστε σαν επικυρίαρχος. Και δεν το δικαιούστε. Έτσι θα αξιοποιήσω την πείρα δύο περισσότερων δεκαετιών ζωής, για να σας υπενθυμίσω ότι οι λαοί δεν έχυσαν το αίμα τους για μια Ευρώπη της δυστυχίας, του αυταρχισμού, της ανεργίας και της πείνας. Πιστέψαμε ότι η βελτίωση της ζωής όλων, νικητών και ηττημένων, ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος για μια Ευρώπη των πολιτών της και της ειρήνης. Γι’ αυτό και η φτωχή και καθημαγμένη Ελλάδα ήταν ανάμεσα στις χώρες που δάνεισαν το 1953 την ηττημένη Γερμανία, προκειμένου να ανακάμψει.

Τον περασμένο Απρίλιο με αναγκάσατε να σας χαρακτηρίσω ανιστόρητο, όταν χαρακτηρίσατε μη νόμιμες τις διεκδικήσεις μας.

"Η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως" έλεγαν οι Λατίνοι. Σας επαναλαμβάνω λοιπόν ότι δικαιούμαστε και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε:

• την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου,
• τις επανορθώσεις λόγω βλαβών στις υποδομές της χώρας και
• την επιστροφή των κλαπέντων αρχαιολογικών θησαυρών.

Δεν θα επαναλάβω τα ποσά γιατί τα γνωρίζετε πολύ καλά. Είναι αυτά που επιδίκασε το 1946 η Διασυμμαχική Επιτροπή υπέρ της Ελλάδας. Και για ακόμη μια φορά θα σας το πω: Δεν επαιτούμε. Απαιτούμε. Δεν επιζητούμε εκδίκηση αλλά δικαίωση».

Νόμος και υπόνομος *

Απόσπασμα του άρθρου "Η νομιμότητα ενός κράτους υπονόμου, μαφιόζων, υποκόσμου, είναι ανήθικη" στο TVXS 9.7.2013:

......
Απ' όπου κι αν πιάσεις τη σημερινή ελληνική συνθήκη, τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, ζέχνει και βρωμάει. Ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος ο εκπορευόμενος από τα κυρίαρχα κανάλια υποτιθέμενης ενημέρωσης, συνιστά παραβίαση κάθε κανόνα λογικής, ηθικής, ανθρωπισμού, παραβίαση κάθε κανόνα της ιστορικά κατακτημένης στοιχειωδώς δημοκρατικής επικοινωνίας. Ζούμε σε συνθήκες διαρκούς ψυχονοητικού πολέμου εκτός του πολέμου στις υλικές δομές της ζωής μας. Ο εκ προμελέτης φόνος ονομάζεται θεάρεστο έργο, οι μαζικές δολοφονίες, υπηρεσία προς την κοινωνία, η κατεδάφιση κάθε ιστορικού δημιουργήματος, ανάπτυξη. Το ψέμα ντύνεται με ωραία ρούχα και προσφέρεται ως επιδόρπιο στο δείπνο των ετοιμοθάνατων. Η αλήθεια στραγγαλίζεται και σαβανώνεται για να βγει στο φέρετρο ως σε σκηνή πανηγυριού.

Μας κυβερνάει ο υπόνομος, οι μαφιόζοι, όλα τα κατακάθια της κοινωνίας και ορίζουν το νόμιμο, ορίζουν το αληθές, κρατάνε στα χέρια τους τα κλειδιά του δημόσιου χώρου, του δημόσιου λόγου και ασελγούν ασύστολα επάνω τους. Στο τέλος δεν θα έχει απομείνει τίποτα, κανένα υλικό με το οποίο θα μπορούμε να ξαναχτίσουμε ότι καταστρέφεται, με το οποίο θα μπορούμε να επαναφέρουμε στη ζωή ότι σήμερα ψυχορραγεί.

Η αντίστροφη μέτρηση έπρεπε να έχει αρχίσει χτες. Κάθε μέρα είναι ήδη αργά. Η νομιμότητά τους είναι πλέον έγκλημα και συνενοχή. Η νομιμότητά τους δεν πρέπει να έχει ισχύ για μας. Η νομιμότητά τους πρέπει να καταλυθεί και να εγκαθιδρυθεί το δίκιο και το ανθρώπινο.

Μια φλασιά στη κρίση *

Απόσπασμα του άρθρου "Μη μιλάς... μη ρωτάς... «διεσώθη» ξανά η Ελλάς" της Ζέζας Ζήκου στη Καθημερινή 9.7.2013:

......
Στον πυρήνα της ελληνικής κρίσης βρίσκεται η ευρωπαϊκή κρίση.
Κρίση ταυτότητας, κρίση συνείδησης, κρίση αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κρίση ηγεσίας και οράματος, κρίση από σύγκρουση συμφερόντων.
Συγκρούονται τα έθνη-κράτη με τους «κεντρικούς σχεδιαστές» του σημερινού νεοφιλελεύθερου κόσμου των Βρυξελλών και του ΔΝΤ καθώς και με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, παγκοσμιοποιημένο, επιθετικό και αχαλίνωτο.
Και οι ηγέτες των δημοκρατιών αποδεικνύονται υποδεέστεροι των περιστάσεων, αφιλοσόφητοι, ανιστόρητοι, αναίσθητοι, ανίσχυροι, υποτελείς σε προσωπικές δεσμεύσεις και νοητικά στερεότυπα.
Φαίνεται, επίσης, ότι είναι πεδίο δοκιμασίας για τη δημοκρατία και την πολιτική κουλτούρα, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης.
Η καταγραφόμενη δυσαρμονία μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής τάξης, το έλλειμμα νομιμοποίησης, η αποτυχία των τεχνοκρατών, η κρίση αντιπροσώπευσης, η ανάδυση νέων επιθετικών εθνικισμών, η επέλαση των στερεοτύπων μίσους, δεν αφορούν πια μόνο στην εξασθενημένη και πολλαπλώς βαλλόμενη Ελλάδα - αφορούν το σύνολο της Ευρώπης.
......

Περί καταναλωτικής εθελοδουλείας *

Πολιτικός του μέλλοντος [Κωνσταντίνος Μητσοτάκης  Δ' ] ???

Απόσπασμα του άρθρου "Γεωπολιτική της δουλοκτησίας" του Χρήστου Γιανναρά στη Καθημερινή 7.7.2013:

...

Eχουμε μπει σε μια ιστορική περίοδο που ενδεικτικά θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε καινούργιο Mεσαίωνα, τρομακτικό, ζοφερό, αν και κανένας παραλληλισμός δεν μπορεί να καταδείξει την απανθρωπία του επικαιρικού εφιάλτη. Tο ξεχωριστό και μοναδικό σήμερα είναι ο ηδονικός χαρακτήρας της καταναλωτικής εθελοδουλείας, η τέλεια απουσία εναλλακτικού «νοήματος» της ύπαρξης, άλλου «τρόπου» χαράς της ζωής. O βίαιος περιορισμός της καταναλωτικής ευχέρειας προκαλεί στερητικό σύνδρομο, το οποίο με τη σειρά του επιτείνει ραγδαία την εξηλιθίωση της κρίσιμης μάζας των ψηφοφόρων πολιτών, τους τρέπει σε επιλογές οργής, εκδίκησης του «συστήματος». O νομοτελειακός δωσιλογισμός που συνοδεύει τη διαχείριση της εξουσίας αποτρέπει την είσοδο στην πολιτική υγιών κοινωνικών δυνάμεων, ο πολιτικός στίβος, σε διεθνές επίπεδο, κατακλύζεται από συμπλεγματικές μετριότητες ή αρρωστημένους ψυχικά ανθρώπους: εξουσιολάγνους, λαμόγια, επιδειξίες.

Oπως και στον μεταρωμαϊκό, βαρβαρικό Mεσαίωνα του πρωτόγονου ατομοκεντρισμού (κυρίως θρησκευτικού: της ατομικής σωτηρίας) έτσι και σήμερα, η ανθρωπιά του ανθρώπου θα σωθεί κρυμμένη σε περιθωριακούς πυρήνες κοινωνίας σχέσεων, θυσιαστικής αυταπάρνησης, έρωτα που κατορθώνει την ελευθερία από το εγώ. Πυρήνες ταλαντούχων της κοινωνούμενης Tέχνης και της μεθεκτής τίμιας γλώσσας.

Tην ποιότητα δεν τη νικάει κανένας ολοκληρωτισμός. Oύτε ο θηριωδέστερος: του καταναλωτισμού.

Χασκόγελα και κατασχέσεις

Μου τη σπάει αφόρητα να βλέπω να χασκογελάνε τα βαμπίρ...

...και αμέσως πιο κάτω να διαβάζω...

[από τη Καθημερινή 8.7.2013]

Οπαδοί και μπάλα

Δύο τίτλοι ειδήσεων περί μπάλας που βρέθηκαν πλάι-πλάι στο TVXS 7.7.2013:

Εδώ αριστερά, εκεί αριστερά... *

Σχόλιο του αναγνώστη Lakis Lakakis στο TVXS 6.7.2013:

Το σημερινό πρόβλημα της κοινωνίας δεν οφείλεται μόνο στο ΠΑΣΟΚ και στην επίθεση του νεοφιλελευθερισμού αλλά και στην αδυναμία της αριστεράς να ασκήσει και να υπερασπισθεί μια εναλλακτική πολιτική. Όταν βλέπεις ένα ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται ΠΑΣΟΚ, μια ΔΗΜΑΡ που δεν αντέχει το κόστος της εξουσίας και της ευθύνης και ένα ΚΚΕ που ζει στο κόσμο του και αναπολεί το παρελθόν τότε αναρωτιέσαι τι παραπάνω μπορεί να προσφέρει η αριστερά σε αυτόν το τόπο.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της αριστεράς είναι ότι ποτέ δεν μπόρεσε μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών χωρών στο τέλος της δεκαετίας του 80 να αναγνωρίσει τα λάθη της και να αναπτύξει μια άλλη σύγχρονη αριστερή και οικολογική πολιτική.
Η αριστερά δυστυχώς και αυτή σήμερα αποτελείται από επαγγελματίες πολιτικάντηδες και απλά καρπώνεται την απογοήτευση του κόσμου. Όποιος νομίζει ότι η αριστερά σήμερα μπορεί να κυβερνήσει και να τα καταφέρει καλύτερα από τους άλλους πρέπει να είναι πολύ αφελής ή άσχετος με την πραγματικότητα.

Τα αυγά δεινοσαύρων και φιδιών *

Απόσπασμα του άρθρου "Το ανάστημα του Κυριάκου Μητσοτάκη" στο blog e-Cynical 3.7.2013:

...
Δεν είναι το ψωμί που λείπει αυτές τις μέρες απ’ το τραπέζι. Είναι η δικαιοσύνη που λείπει και η τιμωρία όλων αυτών, αυτουργών και ευνοημένων απογόνων, που συνεχίζουν να ποζάρουν προκλητικά, περιφέροντας και επιβάλλοντας αλαζονικά τις ατσαλάκωτες μούρες τους, στις μούρες μας και τις τύχες μας.

Και όσο η δικαιοσύνη θα προσπερνά τόσο το φίδι θα γεννά αυγά.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς επενδυτές; *

Του Γιάννη  Ιωάννου

Του Αδάμ Γιαννίκου στο Unfollow 26.6.2013:

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς επενδυτές;

Ο μονόδρομος του μνημονίου προπαγανδίστηκε με ένα πλήθος από γραφικότητες, όπως η επανάσταση του αυτονόητου, η θεωρία των άκρων, η λιτότητα με ανάπτυξη, η τήρηση των δεσμεύσεων, οι κόκκινες γραμμές. Στο οικονομικό πεδίο,  ο μονόδρομος ορίστηκε με την ταξική χρήση του κράτους για την υπεράσπιση των συμφερόντων μιας συγκεκριμένης παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ που ούτε παράγει, ούτε εμπνέει...

Με την ένταξη της χώρας υπό καθεστώς οικονομικού ελέγχου, η φαληρισμένη ελίτ προσπάθησε να αυτονομηθεί από την κοινωνία και το κατάφερε με καταστολή, έλεγχο των ΜΜΕ, απαξίωση των θεσμών και πλήρη υποταγή στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.

Τα δημοκρατικά Άουσβιτς *

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Δημήτρη Πουλικάκου με τίτλο "Zoύμε πλέον, μέσα σε «νομότυπα» Άουσβιτς" στο TVXS 22.6.2013:

Zoύμε πλέον, μέσα σε "νομότυπα" Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο ιδιότυπο τρόπο, απο ανωφελείς (και διόλου αφελείς) εγκεφάλους και "ευαγή ιδρύματα" [...] 

Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά' πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον! [...] 

Ο ηθοποιός – συνθέτης και ερμηνευτής Δημήτρης Πουλικάκος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τα γεγονότα στην Ερτ, και με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;» της έρευνας για την ελληνική κρίση, που δημοσιεύεται στο tvxs.gr από το 2010.

Είναι εποχή επαναστάσεων *

Του Γιώργου Δελαστίκ στο Πριν 1.6.2013:

Zούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. H οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της EE αφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Aκριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.

Όλοι οι λαοί της Eυρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η EE –δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών– είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολικής. Mε τις πλάτες της EE η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ούτε στα πιο άγρια και επιθετικά όνειρά της. Aπό τη μια πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της EE «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει. Aπό την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της EE αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην EE δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.

Ε, ρε ντΕΡΤια! *

Του Θάνου Τζήμερου στο MarketNews 12.6.2013:

Ήμουν, πριν από δύο περίπου χρόνια, καλεσμένος σε σπίτι φίλης δημοσιογράφου. Ήταν ρεπόρτερ στην ΕΡΤ. Δούλευε με συμβάσεις που τις ανανέωναν κάθε χρόνο. Οχτώ χρόνια αυτό το βιολί και δεν είχε πάρει ούτε μια μέρα άδεια – οι συμβασιούχοι δεν δικαιούνται. Στην παρέα ήταν κι άλλοι συνάδελφοί της. Κι όλο το βράδυ το πέρασα να τους ακούω να διηγούνται απίστευτες ιστορίες για το όργιο σπατάλης, ρουσφετιού, ανικανότητας και δημοσιοϋπαλληλικής διαστροφής στο ευαγές ίδρυμα της Μεσογείων.

Για τους τερατώδεις μισθούς, τις αναθέσεις σε εξωτερικούς συνεργάτες για να βγει η μίζα, για τους διευθυντάδες με τις προκλητικές παροχές και τις προκλητικά ανεπαρκείς "ικανότητες". Για τους μόνιμους, που έχουν τους συμβασιούχους ως δουλοπάροικους. Για τους συμβασιούχους που προσπαθούν να μονιμοποιηθούν, ώστε να πάψουν να δουλεύουν και να προσλάβουν νέους συμβασιούχους ως δουλοπάροικους. Για τους συνδικαλιστές – νταβατζήδες της ΠΟΣΠΕΡΤ. Για τους φωτογραφικούς διαγωνισμούς, τις προμήθειες πανάκριβου εξοπλισμού που κανένας δεν χρησιμοποιεί. Για τα γκομενιλίκια που ρίχνουν κι ανεβάζουν διοικήσεις, μη σου πω και κυβερνήσεις. Και τελειώνοντας την εξιστόρηση, ο καθένας συμπέραινε: δεν φτιάχνεται αυτό το μαγαζί, θέλει ξήλωμα!

Τα νούμερα που μας κυβερνούν *

Του Γιάννη Ιωάννου

Του Θάνου Τζήμερου στο MarketNews 6.6.2013:

Τα νούμερα που μας κυβερνούν

Δεν εννοώ την κυβέρνηση. Όχι γιατί δεν είναι “νούμερα”. Αλλά γιατί δεν κυβερνούν. Είναι αδύνατον να κυβερνηθεί η Ελλάδα με τη μορφή και τη δομή που έχει σήμερα η Δημόσια Διοίκηση. Είναι αδύνατον! Όσες μεταρρυθμίσεις κι αν σχεδιάζουν οι ελάχιστοι μεταρρυθμιστές του διοικητικού μηχανισμού προσκρούουν σε ένα συμπαγές τείχος, σε ένα αδιαπέραστο μπετόν – αρμέ της πιο παρανοϊκής γραφειοκρατίας του κόσμου.

Ας μιλήσουμε λοιπόν με νούμερα. Η Δημόσια Διοίκηση διαθέτει 23.142 (!) αρμοδιότητες εκ των οποίων οι 10.765 είναι επιτελικές, οι 9.816 υποστηρικτικές, οι 998 παροχής υπηρεσιών  και οι 1563 ελεγκτικές. Πώς καθορίσθηκαν αυτές οι αρμοδιότητες; Φυσικά με ρυθμιστικές διατάξεις! Από το 1975 μέχρι το 2005 εκδόθηκαν από το τέρας της Δ. Διοίκησης 171.500 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου! Ιδού η… παραγωγή αναλυτικά:

Οι αιμοβόροι παλιάτσοι *

Απόσπασμα από την ανάρτηση "Για την ΕΡΤ..." στο blog Cynical 11.6.2013:

...

Ο εγχώριος, ελεεινός αχταρμάς, σαν ξεκούρδιστος παλιάτσος, συνεχίζει να φέρνει αδέξιες τούμπες στον ασύγχρονο σκοπό που τού παίζει το ντέφι της τρόικας. Το ίδιο συμβαίνει και στον υπόλοιπο Νότο, με τους εκεί παλιάτσους, στημένοι κιαυτοί πάνω σε παλούκια, να κάνουν τις δικές τους ασυντόνιστες περιστροφές, σε αναμονή δυο τινών: είτε να αφεθούν να ξεμείνουν από μπαταρία και να πέσουν στη στιγμή, είτε να έρθει η Τρόικα και να τους ξανακουρντίσει, κρατώντας τους σε μια ενδιάμεση κατάσταση μέχρι να έρθει ο Godot ή κάποιος από μηχανής θεός, που μπορεί να είναι και ο Πόλεμος.

Ο Σαμαράς κλείνει την ΕΡΤ με πραξικόπημα και πετάει στα σκουπίδια 2,600 ανθρώπους (2,000 ήταν η ταρίφα, αλλά και 'δω η εθελοδουλία πλειοδοτεί), γιατί απλά, είναι 11 του μηνός, και γιατί η αναφορά του,  που θα είναι στις 30, θα πρέπει να γράφει "mission accomplished". Δεν υπάρχει καμία λογική, κανένα οικονομικό όφελος, εδώ χρωστάμε 309 δις, και του χρόνου θα χρωστάμε 400, παρά μονάχα η απαίτηση του θηρίου για αίμα, ως απόδειξη ότι μπορεί ακόμα να ασκεί κυριαρχία, να τσαλαπατά αξιοπρέπειες και να αποσπά υποτέλεια από κυβερνήσεις και λαούς. Όταν χαθεί ο σκοπός και η λογική μιας απαίτησης, όταν χάνεται το δίκαιο και ξεκοιλιάζεται ο Νόμος, τότε δεν μάς χωρίζει παρά ένα βήμα από την κόλαση του ολοκληρωτισμού.  

Δίχως αμφιβολία, αυτό που ακούμε και βλέπουμε είναι ο επιθανάτιος ρόγχος ενός αιμοβόρου θηρίου στα τελευταία του, που  ψυχορραγεί και γίνεται επικίνδυνο. Αν δεν το τσακίσουμε, ακόμα και αυτές τις τελευταίες στιγμές, μπορεί να κάνει ανυπολόγιστη ζημιά.

Ο ξαφνικός θάνατος τη δημόσιας τηλεόρασης *

Του Γιάννη Ιωάννου

Της Γιάννας Παπαδάκου στο Βήμα 11.6.2013:


Ζητάω συγνώμη εκ των προτέρων για τον προσωπικό μου τόνο, αλλά υπήρξα επί 28 χρόνια δημοσιογράφος της τηλεόρασης της ΕΡΤ. Ολα αυτά τα χρόνια που βίωσα τη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης με το πέρασμα τουλάχιστον 25 διευθυντών ειδήσεων, έζησα πολλά.

Κυρίως όμως μεγάλες πολιτικές δίκες που σφράγισαν την νεώτερη ιστορία και είχα την ευκαιρία να τις καταγράψω με εκατοντάδες τηλεοπτικές ώρες, όπου είχα και τη βοήθεια έντιμων τεχνικών και μεροκαματιάρηδων οδηγών, μπούμαν, ηχοληπτών, που κάποτε υπερέβαλλαν εαυτούς και τις δυνάμεις τους για να φτάσει η εικόνα στο σπίτι του έλληνα πολίτη και τότε που δεν υπήρχαν τα ιδιωτικά κανάλια.

Αν η ΕΡΤ ήταν διεφθαρμένη, όπως μας είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου; Ναι ήταν και διεφθαρμένη. Όταν για παράδειγμα διόριζε παιδιά πολιτικών απευθείας με σημειώματα σε διευθύντριες ειδήσεων, όταν με μια εντολή έβαζε στο ψυγείο επαγγελματίες διότι δεν συνεμορφώθησαν με τη γραμμή, όταν κατέβαζε γραμμή κάποιος απίθανος υπουργός «βάζοντας στο ψυγείο» εκπομπές, άψογη δημοσιογραφική δουλειά, επαγγελματικά γυρίσματα.

Πρόγραμμα ή πείραμα; *

Του Γιάννη Ιωάννου

Του Παντελή Μπουκάλα στη Καθημερινή 7.6.2013:

Ωστε λοιπόν το λάθος τελικά δεν ήταν στον περιβόητο πολλαπλασιαστή. Ή μάλλον, δεν ήταν μόνο στον πολλαπλασιαστή. Στην πραγματικότητα, αυτή που τώρα αποκαλύπτεται με τον πλέον επίσημο τρόπο, με τις εκθέσεις του ΔΝΤ, τα λάθη και πολλά ήταν και σοβαρότατα. Τόσα και τέτοιου χαρακτήρα που να σκέφτεται κανείς τι στ’ αλήθεια μελετήθηκε διεξοδικά, τι οργανώθηκε μεθοδικά, τι προβλέφθηκε σωστά, ποια μέριμνα υπήρξε για επιδιορθωτικούς μηχανισμούς. Και να απορεί, βέβαια, για το πού ακριβώς εντόπιζαν τη σοφία και την ελπίδα οι ημεδαποί υπερασπιστές των μνημονιακών προγραμμάτων και οι επίμονοι προπαγανδιστές της άποψης ότι «εκεί βρίσκεται η μόνη λύση για την Ελλάδα, η μόνη σωτηρία, και κανένας άλλος δρόμος δεν υπάρχει».

Αδυναµία κατανόησης της ύφεσης *

Στον κατάλογο της έκθεσης φωτογραφίας της Ζωής Χατζηγιαννάκη, βρήκα αυτή την φράση της Δέσποινας Ζευκιλή:

"η εγγενής αδυναµία διαλεύκανσης της σκοτεινής πλευράς των δηµόσιων κτιρίων που υπονοούν οι φωτογραφίες της Χατζηγιαννάκη, θα µπορούσε να ειδωθεί και ως µια αναφορά στην ψυχολογία της κρίσης στην Αθήνα του σήµερα αλλά και στην αδυναµία κατανόησης της παγκοσµιοποιηµένης γλώσσας της ύφεσης, που επιβλήθηκε από τη µία στιγµή στην άλλη µέσω των µίντια δικαιολογώντας τη διαρκή υποβάθµιση της ζωής µας µε δυσνόητα οικονοµικά στοιχεία".

Μα τι λαλάκες *

Με αφορμή το άρθρο "Η Συγγρού θα γίνει ξανά αστική λεωφόρος" της Καθημερινής 1.6.2013, ο Alexandris σχολιάζει στο skyscrapercity.com:

"θα κλείσουν οι υπόγειες και θα μειωθεί η ταχύτητα αυτοκινήτων σε εκείνη που επιβάλλεται σε αστικές περιοχές."
Μα τι ΛΑΛΑΚΕΣ θέε μου !!!
Η μόνη σωστή λεωφόρος που διαθέτει η Αττική και που ενώνει μάλιστα το κέντρο με την παραλία και το λιμάνι του Πειραιά, και θα μειωθεί η ταχύτητα της, απο το αστρονομικό όριο των 90 χιλιομέτρων  σε αυτο που επιβάλλεται σε αστικές περιοχές δηλαδή πόσο ;;; 60 χλμ ;;;
Όχι ρε'σεις. Προτείνω να την πεζοδρομήσετε όλη την Συγγρού να τελειώνουμε.

Η... αποκοινωνικοποίηση της ασφάλισης *

 
Της Ρούλας Σαλούρου στο Capital.gr 31.5.2013:

Στήνεται σιγά – σιγά, πλην όμως μεθοδικά, το σκηνικό μιας σημαντικής δομικής αλλαγής του ασφαλιστικού, που  επιγραμματικά οδηγεί σε ένα σύστημα με έναν φορέα συνταξιοδότησης, κύριας και πιθανώς επικουρικής ασφάλισης. Συμπληρωματικά και σχεδόν αναγκαστικά, αφού η «κοινωνική» σύνταξη θα είναι πολύ χαμηλή, θα λειτουργούν φορείς επαγγελματικής – συμπληρωματικής ασφάλισης, ενώ παραμένει πάντα, και η λύση της ιδιωτικής – ατομικής ασφαλιστικής κάλυψης.

Το νέο τοπίο στην κοινωνική ασφάλιση διαμορφώνει μια σειρά από νομοθετικές παρεμβάσεις του παρελθόντος, που θα ισχύσουν όμως από το 2015 και εφεξής.

Στόχος είναι, όπως περιγράφουν στο Capital.gr στελέχη της κοινωνικής ασφάλισης, να δημιουργηθεί ένας Εθνικός Οργανισμός Συντάξεων, με βασικό κορμό το ΙΚΑ. Η αρχή θα γίνει μέσω της ενοποίησης των εισπρακτικών μηχανισμών των τεσσάρων μεγαλύτερων ταμείων, του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ, του ΕΤΑΑ και του ΟΓΑ. Ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης έχει θέσει ως στόχο, κάπου κοντά στο 2016, να υπάρχει ένα ταμείο κύριας σύνταξης.

Η ανάπτυξη έρχεται, φυλαχθείτε! *

Της Νικόλ Λειβαδάρη στο TVXS 1.6.2013:

ΟΟΣΑ: Η νέα.. συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ (κι ένα μικρό, πικρό success story). 

Ο Κέινς έφυγε νωρίς, ο Ρογκόφ σηκώνει τα χέρια ψηλά κι ο ΟΟΣΑ είναι, προφανώς, η νέα, διεθνής συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το success story του Αντώνη Σαμαρά, τα παγκόσμια εγχειρίδια οικονομίας ξαναγράφονται, τα απανταχού think tanks αυτοπυρπολούνται και η υφήλιος υποκλίνεται μπροστά στο ελληνικό χρεοκοπημένο θαύμα.

Η ανάπτυξη έρχεται, αλλά εμείς απλώς δεν την βλέπουμε: Μας την κρύβει το βουνό του χρέους, που μετά από δύο «κουρέματα» έχει εκτοξευτεί από το 129,7% στο 156,9% του ΑΕΠ και οδεύει ενδόξως προς το 180,5% (εκτίμηση ΟΟΣΑ για το 2014).

Το φως φαίνεται στο βάθος του τούνελ, αλλά δεν αντέχουμε να το αντικρύσουμε: Μας έχει θαμπώσει η αισιοδοξία του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων. Που ευχαριστούν νυχθημερόν την τύχη τους επειδή η Μέρκελ, σε κρίση μεγαλοψυχίας, υποσχέθηκε να προσκαλέσει 10 έως 15 εξ αυτών σε «πιλοτικά προγράμματα κατάρτισης νέων» της BMW και της BASF.

Μόνο στη βία *

Σχόλιο αναγνώστη από τη Καθημερινή 30.5.2013:

Κύριε Ιορδανίδη υπάρχει κάποιος άλλος εκτός αυτών που γνωρίζουμε, που θα μπορούσε να εκπροσωπήσει τον πολίτη? Διότι αυτό είναι το ερώτημα. Ο κίνδυνος δεν είναι να μείνει ο Σαμαράς χωρίς εταίρους αλλά η χώρα χωρίς ουσιαστικές επιλογές. Και ο Σαμαράς δεν είναι επιλογή απλά πράττει αυτά που έχουν υπογράψει το σύνολο της πολιτικής αλητείας. Αυτά που κάποτε έλεγε πως αρνείται να τηρήσει αλλά το καλό σκυλάκι σιωπά όταν του βάζει φωνή το αφεντικό.

Ο χρόνος κυλάει και ο κόσμος αναζητά διέξοδο και δε βρίσκει. Και αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο διότι η κατάσταση σε οδηγεί μόνο στη βία.... όχι στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α και σίγουρα όχι στα κομματόσκυλα της ΠΑ.ΣΟ.Κ-ο-Νεοδημοκρατιας ακόμα και όταν αυτοί αλλάζουν μπερέ και αυτό-ονομάζονται κάπως αλλιώς.

Ο πολίτης ταυτόχρονα αρνείται πεισματικά να στηρίξει αυτά τα ίδια ανθρωπάκια που σήμερα παριστάνουν τους γνώστες.... και ας δημοσιεύετε βολικά και καθημερινά δημοσκοπήσεις που προπαγανδίζουν κάτι που δεν υπάρχει.

Και μη ξεχνάτε πως αυτή τη στιγμή ότι συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι αποφάσεις Ελλήνων πολιτικών. Αν ήταν στο χέρι αυτών των καθαρμάτων η χώρα θα βυθιζόταν ακόμα περισσότερο. Ο χρόνος όμως κυλάει εναντίον όλων.

Σχολίασε ο/η Νίκος Χαράλαμπος Νικολούτσος | 15:20:54, Μάιος 30th, 2013

Κουδουνίστρες και πιπίλες

Πριν από λίγο ανακάλυψα στο διαδίκτυο το taxiplon, ένα σύστημα για να καλείς ταξί χωρίς τις εξωφρενικές χρεώσεις για ραντεβού και τα τοιαύτα. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ελληνική επινόηση που αξιοποιεί τη τεχνολογία του smartphone και του GPS.

Περίεργος να δω την εφαρμογή του στην πράξη, πάτησα το εικονίδιο για το σύστημα Android του κινητού μου που είχα δίπλα μου, κλειστό και off-line. Εμφανίστηκε τότε μια οθόνη του Google Play όπου με μεγάλη μου έκπληξη είδα το μήνυμα "This app is compatible with your Cosmote LGE LG-E400".

Το πιθανό αδιανόητο *

Άρθρο της Wall Street Journal σε ελληνική απόδοση από το blog antapo/crisis 22.5.2013:

Σκεπτόμενοι το αδιανόητο: Εγκαταλείποντας ένα νόμισμα
Των Thomas Catan και Marcus Walker.

Η ανεργία στην Ισπανία είναι στο 27%. Οι νέοι εγκαταλείπουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Ένας στους τέσσερις Έλληνες λένε ότι έχουν δυσκολία να πληρώνουν για τα τρόφιμα.

Παρά τις προπολεμικές συνθήκες που επικρατούν όμως, η Ευρώπη, δεν έχει κανένα «σχέδιο δράσης» για την ανάκαμψη. Σύμφωνα με τη γερμανικής έμπνευσης στρατηγική για έξοδο από την κρίση του ευρώ, τα κράτη του Νότου που ασφυκτιούν, πρέπει να συνεχίσουν να περικόπτουν τις δημόσιες δαπάνες, να χαμηλώνουν τους μισθούς και να συμπιέζουν τις τιμές μέχρι να γίνουν πάλι ανταγωνιστικά. Με τους τρέχοντες ρυθμούς, θα μπορούσε να πάρει μια δεκαετία ή και περισσότερο για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, σύμφωνα με μελέτες της Goldman Sachs.

Με τόσο «πόνο» που υπομένουν, εγείρεται το ερώτημα: Υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο οι Ευρωπαίοι απλώς θα πουν, «Αρκετά»;

Η Ναόμι Κλάιν με τον Στέλιο Κούλογλου *

Από το TVXS 25.5.2013:

Ο μεγαλύτερος φόβος του συστήματος είναι η αντίσταση


H Ναόμι Κλάιν, ακτιβίστρια και συγγραφέας του διάσημου «Δόγματος του Σοκ» στο πλαίσιο επίσκεψής της στην Αθήνα παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου. Η συγγραφέας και δημοσιογράφος ανέφερε ότι υπό την επήρεια του σοκ οι χώρες που το βιώνουν χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, κάτι που όπως σχολιάζει συνέβη και στην Ελλάδα. Επεσήμανε ότι στις μέρες μας οι κυβερνήσεις έχουν γίνει οι λομπίστες των πολυεθνικών, ενώ χαρακτήρισε παράλογη την πρόθεση της κυβέρνησης να πουλήσει κάθε επικερδή επιχείρηση σε περίοδο ύφεσης, όταν είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα είναι οι χειρότερες που θα μπορούσε κάθε χώρα να πετύχει. Υπογράμμισε τέλος ότι ο ευρωπαϊκός νότος θα πρέπει να συγκροτήσει κοινό μέτωπο απέναντι στους δανειστές.