Τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης με έχουν μπερδέψει: Η μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει άραγε ότι θα μειωθούν και τα λαδώματα, τα φακελάκια και οι μίζες; Ή μήπως όλα αυτά θα επαυξηθούν για να ισοσκελίσουν το χαμένο επίσημο εισόδημα;
Το ερώτημα μοιάζει αφελές, αλλά μήπως είναι μεγαλύτερη αφέλεια το να νομίζουμε ότι η μείωση μισθών με παράλληλη αύξηση των έμμεσων φόρων είναι αποτελεσματική μέθοδος για οικονομική ανάπτυξη ή για πάταξη της διαφθοράς;
10.5.10
25.4.10
Μακάρι!
[γράμμα στη Καθημερινή]
Γράφετε στο κύριο άρθρο της Κυριακής 25.4.10 με τίτλο ‘Αποδόμηση’:
«Ο στόχος είναι δύσκολος, μεγάλος, αλλά εθνικός. Αν η κυβέρνηση αποδειχθεί ανεπαρκής στην υλοποίησή του και η Ν.Δ. αποδυθεί σε άσφαιρους λαϊκισμούς, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για την αποδόμηση του σημερινού πολιτικού κατεστημένου.»
Το γεγονός ότι στο ‘νέο’ έργο παίζει ο ίδιος θίασος που προκάλεσε το πρόβλημα, κάνει βέβαιο ότι οι δύο προϋποθέσεις που βάζετε θα πραγματοποιηθούν.
Ίσως μια τέτοια ‘αποδόμηση’ να είναι οδυνηρή -βραχυπρόθεσμα.
Αλλά αν αυτό είναι το τίμημα για να απαλλαγεί μακροπρόθεσμα η χώρα από τους πειρατές που την έριξαν στα βράχια, τότε μια ευχή υπάρχει:
Μακάρι!
Γράφετε στο κύριο άρθρο της Κυριακής 25.4.10 με τίτλο ‘Αποδόμηση’:
«Ο στόχος είναι δύσκολος, μεγάλος, αλλά εθνικός. Αν η κυβέρνηση αποδειχθεί ανεπαρκής στην υλοποίησή του και η Ν.Δ. αποδυθεί σε άσφαιρους λαϊκισμούς, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για την αποδόμηση του σημερινού πολιτικού κατεστημένου.»
Το γεγονός ότι στο ‘νέο’ έργο παίζει ο ίδιος θίασος που προκάλεσε το πρόβλημα, κάνει βέβαιο ότι οι δύο προϋποθέσεις που βάζετε θα πραγματοποιηθούν.
Ίσως μια τέτοια ‘αποδόμηση’ να είναι οδυνηρή -βραχυπρόθεσμα.
Αλλά αν αυτό είναι το τίμημα για να απαλλαγεί μακροπρόθεσμα η χώρα από τους πειρατές που την έριξαν στα βράχια, τότε μια ευχή υπάρχει:
Μακάρι!
Απάτη ή κρετινισμός;
[γράμμα στη Καθημερινή]
Είναι γεγονός ότι ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ είχαν στο επίσημο πρόγραμμά τους την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, και έτσι πήραν την ψήφο των ανύποπτων οπαδών τους.
Αν τα χάλια που αποκαλύφθηκαν μετά τις εκλογές ήσαν άγνωστα και στους δύο, τότε πρόκειται για ασύλληπτη ανεπάρκεια με εγκληματικές συνέπειες.
Αν τα ήξερε τουλάχιστον ένας από τους δύο και το κράτησε μυστικό, τότε πρόκειται για εκούσια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος που -λόγω της επακόλουθης απώλειας της εθνικής κυριαρχίας- έχει σαφώς χαρακτήρα εθνικής προδοσίας.
Και στις δύο περιπτώσεις –εγκληματικής ανεπάρκειας ή προδοτικής εξαπάτησης- είναι απαραίτητη η νομική μεθόδευση προσφυγής για την ακύρωση των τελευταίων εκλογών και επαναπροκήρυξη νέων.
Επειδή οι πρασινογάλαζοι λόχοι δεν θα τολμήσουν κάτι τέτοιο, η μόνη ελπίδα είναι ότι κάποιοι πέρα απ' αυτούς (η εξαπατημένη ‘βάση’ ας πούμε) θα πάρουν επιτέλους στα σοβαρά το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος...
Είναι γεγονός ότι ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ είχαν στο επίσημο πρόγραμμά τους την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, και έτσι πήραν την ψήφο των ανύποπτων οπαδών τους.
Αν τα χάλια που αποκαλύφθηκαν μετά τις εκλογές ήσαν άγνωστα και στους δύο, τότε πρόκειται για ασύλληπτη ανεπάρκεια με εγκληματικές συνέπειες.
Αν τα ήξερε τουλάχιστον ένας από τους δύο και το κράτησε μυστικό, τότε πρόκειται για εκούσια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος που -λόγω της επακόλουθης απώλειας της εθνικής κυριαρχίας- έχει σαφώς χαρακτήρα εθνικής προδοσίας.
Και στις δύο περιπτώσεις –εγκληματικής ανεπάρκειας ή προδοτικής εξαπάτησης- είναι απαραίτητη η νομική μεθόδευση προσφυγής για την ακύρωση των τελευταίων εκλογών και επαναπροκήρυξη νέων.
Επειδή οι πρασινογάλαζοι λόχοι δεν θα τολμήσουν κάτι τέτοιο, η μόνη ελπίδα είναι ότι κάποιοι πέρα απ' αυτούς (η εξαπατημένη ‘βάση’ ας πούμε) θα πάρουν επιτέλους στα σοβαρά το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος...
4.4.10
Ζήτω ο νεο-σοσιαλισμός!
Επί χρόνια μας έλεγαν ότι η οικονομία της χώρας αναπτύσσεται με υψηλούς ρυθμούς, ζητώντας την ψήφο μας για επιβράβευση.
Πραγματικά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν ότι στη 10ετία 2000-9 το ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε κατά 76%.
Σήμερα βαράνε ξαφνικά τον συναγερμό και μας λένε ότι «είμαστε σε κρίση». Επιδόματα καταργούνται, επιδοτήσεις κόβονται, τραπεζικές στρόφιγγες κλείνουν, ο τζίρος πέφτει. Το σκηνικό του φόβου ορθώνεται μεθοδικά.
Κι όμως, επί 10 χρόνια –χώρια τα προηγούμενα- τα 5 εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού της ‘Ψωροκώσταινας’ δούλευαν καθημερινά και την έκαναν να είναι η 27η οικονομία του κόσμου με βάση το ΑΠΕ.
Μα πού πήγε όλος αυτός ο πλούτος; Ποιανού ο μισθός αυξήθηκε κατά 76% από το 2000 (αποπληθωρισμένα); Πού πήγε όλος αυτός ο ιδρώτας 5 εκατομμυρίων ανθρώπων; Εξατμίστηκε χωρίς ίχνη, ή μήπως γέμισε τις πλουτοκρατικές πισίνες μόνο;
Αν η αύξηση του πλούτου στο παρελθόν ήταν εικονική, τότε μας κορόιδευαν με τις στατιστικές τους.
Αν πάλι η σημερινή κρίση είναι εικονική, τότε μας κοροϊδεύουν με τις τωρινές κλάψες τους.
Βάζω στοίχημα ότι αύριο θα μας επιστρέψουν -δήθεν θριαμβευτικά- ένα μικρό κομμάτι από αυτά που μας πήραν, επιζητώντας εκλογική επιβράβευση της υποκρισίας (σαν το κόλπο του Χότζα με τον χωριάτη που παραπονιόταν για το μικρό σπίτι του).
Κάποιες στατιστικές από το 2000, δείχνουν ότι, από 100 Έλληνες, οι 20 πλουσιότεροι άρπαζαν τότε το 40% της εθνικής πίτας ενώ για τους φτωχότερους 20 περίσσευε μόλις το 7.5%.
Υποψιάζομαι ότι σήμερα οι πρώτοι 20 παίρνουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι, φωνάζοντας ταυτόχρονα ότι «μας κλέβουν οι κερδοσκόποι» για να δικαιολογήσουν το ξάφρισμα του ταμείου όσο εμείς είμαστε καθηλωμένοι στον νέο άμβωνα της τηλεόρασης, και για να βάλουν χέρι και στο μερίδιο των άλλων 80 χωρίς γκρίνιες.
Άραγε θα πιπιλάμε για πολύ τα γλειφιτζούρια που μας δίνουν;
Πραγματικά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν ότι στη 10ετία 2000-9 το ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε κατά 76%.
Σήμερα βαράνε ξαφνικά τον συναγερμό και μας λένε ότι «είμαστε σε κρίση». Επιδόματα καταργούνται, επιδοτήσεις κόβονται, τραπεζικές στρόφιγγες κλείνουν, ο τζίρος πέφτει. Το σκηνικό του φόβου ορθώνεται μεθοδικά.
Κι όμως, επί 10 χρόνια –χώρια τα προηγούμενα- τα 5 εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού της ‘Ψωροκώσταινας’ δούλευαν καθημερινά και την έκαναν να είναι η 27η οικονομία του κόσμου με βάση το ΑΠΕ.
Μα πού πήγε όλος αυτός ο πλούτος; Ποιανού ο μισθός αυξήθηκε κατά 76% από το 2000 (αποπληθωρισμένα); Πού πήγε όλος αυτός ο ιδρώτας 5 εκατομμυρίων ανθρώπων; Εξατμίστηκε χωρίς ίχνη, ή μήπως γέμισε τις πλουτοκρατικές πισίνες μόνο;
Αν η αύξηση του πλούτου στο παρελθόν ήταν εικονική, τότε μας κορόιδευαν με τις στατιστικές τους.
Αν πάλι η σημερινή κρίση είναι εικονική, τότε μας κοροϊδεύουν με τις τωρινές κλάψες τους.
Βάζω στοίχημα ότι αύριο θα μας επιστρέψουν -δήθεν θριαμβευτικά- ένα μικρό κομμάτι από αυτά που μας πήραν, επιζητώντας εκλογική επιβράβευση της υποκρισίας (σαν το κόλπο του Χότζα με τον χωριάτη που παραπονιόταν για το μικρό σπίτι του).
Κάποιες στατιστικές από το 2000, δείχνουν ότι, από 100 Έλληνες, οι 20 πλουσιότεροι άρπαζαν τότε το 40% της εθνικής πίτας ενώ για τους φτωχότερους 20 περίσσευε μόλις το 7.5%.
Υποψιάζομαι ότι σήμερα οι πρώτοι 20 παίρνουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι, φωνάζοντας ταυτόχρονα ότι «μας κλέβουν οι κερδοσκόποι» για να δικαιολογήσουν το ξάφρισμα του ταμείου όσο εμείς είμαστε καθηλωμένοι στον νέο άμβωνα της τηλεόρασης, και για να βάλουν χέρι και στο μερίδιο των άλλων 80 χωρίς γκρίνιες.
Άραγε θα πιπιλάμε για πολύ τα γλειφιτζούρια που μας δίνουν;
25.7.09
Φόρος στα αυτοκίνητα ή στη χρήση τους;
[γράμμα προς Καθημερινή]
Σχετικά με τα νέα μέτρα για απόσυρση, φορολόγηση των ΙΧ βάσει παλαιότητας κ.λπ., επιτρέψτε μου να επισημάνω ένα παράλογο στοιχείο: αυτό που ρυπαίνει την ατμόσφαιρα και προκαλεί συμφόρηση στους δρόμους δεν είναι το κάθε αυτοκίνητο! Είναι το αυτοκίνητο που κυκλοφορεί.
Το μόνο λογικό λοιπόν θα ήταν να φορολογηθεί η πηγή του κακού, που είναι αποκλειστικά η χρήση καυσίμων: όσο πιο πολλή βενζίνη καίει κάποιος τόσο πιο πολύ ρυπαίνει, ανεξάρτητα από κυβισμούς και παλαιότητες.
Γι' αυτό ένας 'πράσινος φόρος' στη λιανική τιμή των καυσίμων θα έριχνε το βάρος εκεί ακριβώς που πρέπει, απλά και δίκαια.
Μάλιστα αυτός ο φόρος θα μπορούσε να διαφέρει από αστικές σε αγροτικές περιοχές, καλύπτοντας έτσι και το θέμα της κυκλοφοριακής συμφόρησης: άλλα προβλήματα προκαλεί ένα Hummer στον Λυκαβηττό και άλλα στα Τζουμέρκα...
2.7.09
Η μη υπαίθρια νομιμότητα
Άραγε σε πόσο διάστημα παραγράφεται το αδίκημα του κλεισίματος των ημιυπαίθριων χώρων που δεν θα τακτοποιηθούν με την πρόσφατη ρύθμιση;
Επιπλέον, αν ιδιοκτήτης τέτοιου παράνομου χώρου είναι βουλευτής, προβλέπεται βουλευτική ασυλία;
Επιπλέον, αν ιδιοκτήτης τέτοιου παράνομου χώρου είναι βουλευτής, προβλέπεται βουλευτική ασυλία;
28.6.09
Ανέφικτη στην Ελλάδα η δημοκρατία;
[επιστολή προς Καθημερινή]
Αρκετά οδυνηρές, όσο και εύστοχες, οι διαπιστώσεις του Χρήστου Γιανναρά στο «Ανέφικτη στην Ελλάδα η δημοκρατία» της Κυριακής 28.6.09.
Αναρωτιέμαι μήπως η «ανορθόλογη ελπίδα» της «κοινωνικής αφύπνισης» -που αναφέρει κλείνοντας- μπορεί να προκύψει μέσω ενός θεσμού πολύ διαδεδομένου στο αρχαίο Αθηναϊκό πολίτευμα, το σύστημα διακυβέρνησης που προβάλλουμε επιλεκτικά ως ιερό υπόδειγμα. Αναφέρομαι στον θεσμό της ΚΛΗΡΩΣΗΣ των αντιπροσώπων του Δήμου, παράλληλα με αυτόν της ψήφου. Αντί για άλλες εξηγήσεις, μεταφέρω εδώ μερικά σύντομα αποσπάσματα από το λήμμα περί Αθηναϊκής Δημοκρατίας του αγγλικού Wikipedia:
«…Η κλήρωση ήταν η κύρια μέθοδος επιλογής καθώς εθεωρείτο ως η πιο δημοκρατική: οι εκλογές ευνοούσαν όσους ήσαν πλούσιοι, ευγενείς, καλοί ρήτορες και διάσημοι, ενώ η κλήρωση μοίραζε τα διοικητικά καθήκοντα σε όλο το σώμα των πολιτών, υποβάλλοντάς τους στη ζωτική δημοκρατική εμπειρία του, κατά τον Αριστοτέλη, «να διοικείς και να διοικείσαι εναλλάξ». Η κλήρωση κάθε ατόμου βασιζόταν μόνο στην ιδιότητα του πολίτη και όχι σε προσόντα ή οποιαδήποτε μορφή δημοτικότητας που θα μπορούσε να εξαγοραστεί. Συνεπώς η κλήρωση ήταν τρόπος αποφυγής της διεφθαρμένης εξαγοράς ψήφων και έδινε στους πολίτες μια μοναδική μορφή πολιτικής ισότητας αφού όλοι είχαν τις ίδιες πιθανότητες να ασκήσουν καθήκοντα διακυβέρνησης.
Η τυχαία ανάθεση ευθυνών σε άτομα με ή χωρίς ανάλογες ικανότητες εμπεριείχε προφανείς κινδύνους, αλλά το σύστημα περιλάμβανε δικλείδες αποτροπής πιθανών προβλημάτων. Οι Αθηναίοι που κληρωνόντουσαν για κάποιο αξίωμα υπηρετούσαν σε ομάδες και επιτροπές. Σε κάθε ομάδα υπήρχε κάποιος που γνώριζε πώς να χειριστεί τα πράγματα και οι αδαείς μπορούσαν να μάθουν από τους έμπειρους…
…όλοι οι πολίτες που είχαν κληρωθεί περνούσαν από δοκιμασία βάσει της οποίας μπορούσαν να αποκλειστούν…
Η τυχαία ανάθεση ευθυνών σε άτομα με ή χωρίς ανάλογες ικανότητες εμπεριείχε προφανείς κινδύνους, αλλά το σύστημα περιλάμβανε δικλείδες αποτροπής πιθανών προβλημάτων. Οι Αθηναίοι που κληρωνόντουσαν για κάποιο αξίωμα υπηρετούσαν σε ομάδες και επιτροπές. Σε κάθε ομάδα υπήρχε κάποιος που γνώριζε πώς να χειριστεί τα πράγματα και οι αδαείς μπορούσαν να μάθουν από τους έμπειρους…
…όλοι οι πολίτες που είχαν κληρωθεί περνούσαν από δοκιμασία βάσει της οποίας μπορούσαν να αποκλειστούν…
…κανένα αξίωμα μέσω κλήρωσης δεν μπορούσε να καταλάβει πολίτης για δεύτερη φορά, εκτός από την Βουλή των 500 όπου υπήρχε και δυνατότητα δεύτερης θητείας.»
Στις μέρες μας, ο θεσμός της κλήρωσης δεν είναι άγνωστος: ένα παράδειγμα είναι ο θεσμός των ενόρκων στα δικαστήρια, παλιότερα δε οι κληρωτοί στρατιώτες. Μια πιο ουσιαστική εφαρμογή του θεσμού σήμερα, για ελάττωση των νοσηρών φαινομένων που περιγράφει αρκετά ζουμερά ο κ. Γιανναράς, θα μπορούσε να είναι η εξής: επιλογή με κλήρωση -τουλάχιστον μέρους- των 300 βουλευτών, περιορίζοντας έτσι τις δαπανηρές προεκλογικές εκστρατείες (τις οποίες αντέχουν μόνο οι ευκατάστατοι) ή τη γάγγραινα των ρουσφετιών. Παρόμοια λύση θα ήταν η καθιέρωση ενός δεύτερου νομοθετικού σώματος, όπως γίνεται σε άλλες χώρες, όπως ήταν σ’ εμάς η Γερουσία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Μεσοπολέμου, ή όπως ήταν η Αθηναϊκή Βουλή των (κληρωμένων) 500. Κοινό στοιχείο στις δύο λύσεις είναι οι συχνές κληρώσεις αντιπροσώπων για μονοετή θητεία, όπως και στην αρχαιότητα.
Αν κανείς πει ότι δεν μπορούν να νομοθετούν άγνωστοι ή ανίκανοι, ας αναλογιστεί πόσα ονόματα στα ψηφοδέλτια των εκλογών του είναι γνωστά και γιατί. Επιπλέον, ας αναρωτηθεί πόσο ‘ικανοί’ είναι οι 300 εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, οι οποίοι ενισχύουν το σημερινό μπάχαλο έχοντας μετατρέψει την βουλευτική ιδιότητα σε προσοδοφόρο επάγγελμα (και μάλιστα οικογενειακό), την πολιτική σε marketing, και το πολίτευμα σε ολιγαρχία με επίφαση δημοκρατίας. Στα σοβαρά, θα ήμαστε σε χειρότερη κατάσταση με βουλευτές κληρωτούς αντί αιρετούς; Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον θα είχαμε πιο ισόρροπη εκπροσώπηση των κοινωνικών στρωμάτων, και –το κυριότερο- δεν θα είχαμε το καταλυτικό ‘πολιτικό κόστος’ που διαιωνίζει τα σοβαρά προβλήματα.
Βέβαια τα διάφορα συν και πλην του θεσμού της κλήρωσης δεν χωρούν σε ένα σημείωμα σαν το παρόν. Αλλά είναι σίγουρο ότι το σύγχρονο φέουδο της εξουσίας –αυτό που έχει κάνει το δημοψήφισμα συνταγματική διακόσμηση, τη δε εκλογή προέδρου υπόθεση των ολίγων- είναι αλλεργικό σε τέτοιους ‘υπερβολικά δημοκρατικούς’ θεσμούς. Γι’ αυτό η απόπειρα εισαγωγής τους θα σκοντάψει πρώτα απ’ όλα στους ιεροκήρυκες των ΜΜΕ που υποθάλπουν τη τρέχουσα καρικατούρα δημοκρατίας. Είναι γνωστή εκ των προτέρων η μέθοδος υποβάθμισης θεμάτων μη αρεστών στο κατεστημένο: κυμαίνεται μεταξύ γελιοποίησης, παραμόρφωσης, και αποσιώπησης.
Όμως όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ανάκαμψη από τον εκφυλισμό των θεσμών που οδηγεί με σιγουριά στην παρακμή και απόρριψη της δημοκρατίας, ας ρίξουν μια ματιά και σε αυτή την παραμελημένη πτυχή της σοφίας των αρχαίων ημών προγόνων. Εκτός αν αποδεχτούμε τον τίτλο του άρθρου του κ. Γιανναρά…
30.3.09
Ένας σταθμός διαφορετικός από τους άλλους
Γράφει η Καθημερινή τη Κυριακή 29.3.09 με τίτλο "Ενας σταθμός χωρίς άδεια και ρεύμα... - Ρεσιτάλ γραφειοκρατίας":
"Οταν η γραφειοκρατία συναντά την ασυνεννοησία των αρμοδίων, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από την πολυνομία, τότε οι επιβάτες πρέπει να περιμένουν για άγνωστο διάστημα πότε το τρένο θα περάσει.
Μιλάμε για τον σταθμό του Προαστιακού στη Μεταμόρφωση, ο οποίος επρόκειτο να παραδοθεί τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο η διαφωνία μεταξύ ΔΕΗ και υπηρεσιών της Νομαρχίας ανέτρεψε τις προσδοκίες. Και να φανταστεί κανείς ότι εδώ και ένα χρόνο η εταιρεία (ΕΡΓΟΣΕ) υπέβαλε σχετικό αίτημα στις υπηρεσίες της νομαρχίας για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας, απαραίτητης για τη λειτουργία του σταθμού. Η νομαρχία, όμως, αποφάνθηκε ότι επειδή ο σταθμός δεν βρίσκεται σε οικοδομικό τετράγωνο (αλλά βρίσκεται επί της Αττικής Οδού) δεν υπάρχουν όροι δόμησης που να τον προσδιορίζουν, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτει στη δικαιοδοσία της πολεοδομίας... Στη συνέχεια η ΕΡΓΟΣΕ «αποπειράθηκε» να λάβει άδεια για ηλεκτροδότηση του σταθμού, ωστόσο η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι απαιτείται η πολεοδομική άδεια «για να δοθεί ρεύμα». Στο μεταξύ, και μετά χιλίων κόπων και βασάνων, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η οποία έδινε «πράσινο φως» για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας από τις υπηρεσίες της νομαρχίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ΕΡΓΟΣΕ αναμένει την πολεοδομική άδεια από μέρα σε μέρα, ωστόσο –γραφειοκρατική αδεία– η τύχη της αγνοείται."
Το πρόβλημα που βρήκε η Νομαρχία θα ήταν ίσως βάσιμο αν ο σταθμός της Μεταμόρφωσης ήταν ο πρώτος που έγινε πάνω στην Αττική Οδό. Όμως, απ' όσο ξέρουμε όλοι (μαζί και η Νομαρχία βέβαια), αυτό δεν συμβαίνει. Συνεπώς, είτε δεν έχουν νομότυπη άδεια όλοι οι άλλοι προγενέστεροι σταθμοί του Προαστιακού και του Μετρό που "δεν βρίσκονται σε οικοδομικό τετράγωνο", είτε τα γρανάζια της πολεοδομίας σκάλωσαν σε αυτό τον νέο σταθμό γιατί δεν λιπάνθηκαν.
Ή μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για την περίεργη ιδιαιτερότητα του σταθμού της Μεταμόρφωσης;
.
"Οταν η γραφειοκρατία συναντά την ασυνεννοησία των αρμοδίων, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από την πολυνομία, τότε οι επιβάτες πρέπει να περιμένουν για άγνωστο διάστημα πότε το τρένο θα περάσει.
Μιλάμε για τον σταθμό του Προαστιακού στη Μεταμόρφωση, ο οποίος επρόκειτο να παραδοθεί τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο η διαφωνία μεταξύ ΔΕΗ και υπηρεσιών της Νομαρχίας ανέτρεψε τις προσδοκίες. Και να φανταστεί κανείς ότι εδώ και ένα χρόνο η εταιρεία (ΕΡΓΟΣΕ) υπέβαλε σχετικό αίτημα στις υπηρεσίες της νομαρχίας για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας, απαραίτητης για τη λειτουργία του σταθμού. Η νομαρχία, όμως, αποφάνθηκε ότι επειδή ο σταθμός δεν βρίσκεται σε οικοδομικό τετράγωνο (αλλά βρίσκεται επί της Αττικής Οδού) δεν υπάρχουν όροι δόμησης που να τον προσδιορίζουν, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτει στη δικαιοδοσία της πολεοδομίας... Στη συνέχεια η ΕΡΓΟΣΕ «αποπειράθηκε» να λάβει άδεια για ηλεκτροδότηση του σταθμού, ωστόσο η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι απαιτείται η πολεοδομική άδεια «για να δοθεί ρεύμα». Στο μεταξύ, και μετά χιλίων κόπων και βασάνων, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η οποία έδινε «πράσινο φως» για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας από τις υπηρεσίες της νομαρχίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ΕΡΓΟΣΕ αναμένει την πολεοδομική άδεια από μέρα σε μέρα, ωστόσο –γραφειοκρατική αδεία– η τύχη της αγνοείται."
Το πρόβλημα που βρήκε η Νομαρχία θα ήταν ίσως βάσιμο αν ο σταθμός της Μεταμόρφωσης ήταν ο πρώτος που έγινε πάνω στην Αττική Οδό. Όμως, απ' όσο ξέρουμε όλοι (μαζί και η Νομαρχία βέβαια), αυτό δεν συμβαίνει. Συνεπώς, είτε δεν έχουν νομότυπη άδεια όλοι οι άλλοι προγενέστεροι σταθμοί του Προαστιακού και του Μετρό που "δεν βρίσκονται σε οικοδομικό τετράγωνο", είτε τα γρανάζια της πολεοδομίας σκάλωσαν σε αυτό τον νέο σταθμό γιατί δεν λιπάνθηκαν.
Ή μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για την περίεργη ιδιαιτερότητα του σταθμού της Μεταμόρφωσης;
.
23.3.09
Θολές δημοσκοπήσεις
[Επιστολή προς Καθημερινή, 23.3.09 - δημοσιεύτηκε 4.4.09]
Η σφυγμομέτρηση «Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία» που προβάλλετε στο φύλλο σας της 22.3.08 έχει κάποια ‘ψιλά γράμματα’ στο κάτω μέρος της που πιθανότατα πολλοί αναγνώστες δεν θα τα πρόσεξαν. Εκεί διαβάζει κανείς ότι τα συμπεράσματα για την άποψη της «πλειονότητας των πολιτών» βασίζονται σε δείγμα 522 ατόμων από όλη την Ελλάδα που ερωτήθηκαν τηλεφωνικά την Πέμπτη & Παρασκευή 19-20/3/09, με «τυπικό σφάλμα» αποτελεσμάτων +/-4.5%.
Δεν έχω ειδικές γνώσεις στατιστικής, αλλά επιτρέψτε στη ταπεινή μου νόηση να θέσει τα εξής ερωτήματα:
• Είναι άραγε επαρκές δείγμα τα 500 άτομα σε πανελλαδική έκταση (~10 ανά νομό) ώστε να βγάζετε με τόση βεβαιότητα συμπεράσματα για κρίσιμα θέματα της χώρας μας και να τα προβάλλετε με ιδιαίτερη έμφαση και χωρίς επιφύλαξη;
• Η σύνθεση του δείγματος ανά φύλο, ηλικία, εισόδημα, και περιοχή (στοιχεία που δεν αναφέρετε καθόλου) είναι άραγε αντιπροσωπευτική του συνολικού πληθυσμού; Ή μήπως οι 27 ερευνητές σας βρήκαν στα νοικοκυριά που τηλεφώνησαν (άγνωστο ποιες ώρες του εργασίμου διημέρου της έρευνας) πολλούς που δεν δουλεύουν ή δεν σπουδάζουν (π.χ. νοικοκυρές, γέρους, εισοδηματίες), πράγμα που θα σήμαινε ότι τα συμπεράσματα εκφράζουν μόνο ορισμένες κοινωνικές ομάδες;
• Μήπως το τυπικό σφάλμα του +/-4.5% δεν επιτρέπει τόσο στόμφο στην παρουσίαση των συμπερασμάτων και –αντίθετα- επιβάλλει κάποια επιφύλαξη;
Ανάλογα ερωτήματα ισχύουν βέβαια και για τα δεδομένα των σφυγμομετρήσεων του 2006 & 2007 που παρατίθενται για σύγκριση.
Με βάση τις ανωτέρω ασάφειες, υποψιάζομαι ότι η εμφατική δημοσιότητα της συγκεκριμένης έρευνας οφείλεται λιγότερο στην –αμφισβητήσιμη- εγκυρότητά της, και περισσότερο στην επιθυμία σας να προωθήσετε τις ρυθμίσεις για το πανεπιστημιακό άσυλο ή την αστυνομία που πρεσβεύετε οι ίδιοι, ντύνοντας την προσπάθειά σας αυτή με ένα μανδύα ‘λαϊκής βούλησης’ όπως δήθεν αυτή εκφράζεται ‘αντικειμενικά’ από θολές δημοσκοπήσεις των 500 ατόμων.
Επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη ότι τέτοιες δημοσκοπήσεις επιχειρούν περισσότερο να κατευθύνουν τη κοινή γνώμη παρά να την εκφράσουν, πράγμα που φοβάμαι ότι συμβαίνει κατά κόρο στο ανιαρό μέτρημα κομματικών κουκιών που μας σερβίρεται τελευταία με αύξουσα συχνότητα από μαιτρ της κοινωνικής μηχανικής.
.
Η σφυγμομέτρηση «Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία» που προβάλλετε στο φύλλο σας της 22.3.08 έχει κάποια ‘ψιλά γράμματα’ στο κάτω μέρος της που πιθανότατα πολλοί αναγνώστες δεν θα τα πρόσεξαν. Εκεί διαβάζει κανείς ότι τα συμπεράσματα για την άποψη της «πλειονότητας των πολιτών» βασίζονται σε δείγμα 522 ατόμων από όλη την Ελλάδα που ερωτήθηκαν τηλεφωνικά την Πέμπτη & Παρασκευή 19-20/3/09, με «τυπικό σφάλμα» αποτελεσμάτων +/-4.5%.
Δεν έχω ειδικές γνώσεις στατιστικής, αλλά επιτρέψτε στη ταπεινή μου νόηση να θέσει τα εξής ερωτήματα:
• Είναι άραγε επαρκές δείγμα τα 500 άτομα σε πανελλαδική έκταση (~10 ανά νομό) ώστε να βγάζετε με τόση βεβαιότητα συμπεράσματα για κρίσιμα θέματα της χώρας μας και να τα προβάλλετε με ιδιαίτερη έμφαση και χωρίς επιφύλαξη;
• Η σύνθεση του δείγματος ανά φύλο, ηλικία, εισόδημα, και περιοχή (στοιχεία που δεν αναφέρετε καθόλου) είναι άραγε αντιπροσωπευτική του συνολικού πληθυσμού; Ή μήπως οι 27 ερευνητές σας βρήκαν στα νοικοκυριά που τηλεφώνησαν (άγνωστο ποιες ώρες του εργασίμου διημέρου της έρευνας) πολλούς που δεν δουλεύουν ή δεν σπουδάζουν (π.χ. νοικοκυρές, γέρους, εισοδηματίες), πράγμα που θα σήμαινε ότι τα συμπεράσματα εκφράζουν μόνο ορισμένες κοινωνικές ομάδες;
• Μήπως το τυπικό σφάλμα του +/-4.5% δεν επιτρέπει τόσο στόμφο στην παρουσίαση των συμπερασμάτων και –αντίθετα- επιβάλλει κάποια επιφύλαξη;
Ανάλογα ερωτήματα ισχύουν βέβαια και για τα δεδομένα των σφυγμομετρήσεων του 2006 & 2007 που παρατίθενται για σύγκριση.
Με βάση τις ανωτέρω ασάφειες, υποψιάζομαι ότι η εμφατική δημοσιότητα της συγκεκριμένης έρευνας οφείλεται λιγότερο στην –αμφισβητήσιμη- εγκυρότητά της, και περισσότερο στην επιθυμία σας να προωθήσετε τις ρυθμίσεις για το πανεπιστημιακό άσυλο ή την αστυνομία που πρεσβεύετε οι ίδιοι, ντύνοντας την προσπάθειά σας αυτή με ένα μανδύα ‘λαϊκής βούλησης’ όπως δήθεν αυτή εκφράζεται ‘αντικειμενικά’ από θολές δημοσκοπήσεις των 500 ατόμων.
Επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη ότι τέτοιες δημοσκοπήσεις επιχειρούν περισσότερο να κατευθύνουν τη κοινή γνώμη παρά να την εκφράσουν, πράγμα που φοβάμαι ότι συμβαίνει κατά κόρο στο ανιαρό μέτρημα κομματικών κουκιών που μας σερβίρεται τελευταία με αύξουσα συχνότητα από μαιτρ της κοινωνικής μηχανικής.
.
17.3.09
Περίεργη κρίση
Ακούμε συνεχώς: «Η πρωτοφανής κρίση ξεκίνησε από τα θαλασσοδάνεια της Αμερικής για αγορά κατοικίας από άτομα που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν, με αποτέλεσμα τη βουτιά στις τιμές των ακινήτων και την πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας».
Τώρα διαβάζουμε: «Άνοδος 22% στην κατασκευή νέων κατοικιών στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο».
Παρόμοιες σημερινές ειδήσεις έρχονται και από αλλού -π.χ. «Αύξηση 8,8% στην οικοδομική δραστηριότητα της Ρουμανίας».
Πολύ περίεργη αυτή η κρίση…
.
Τώρα διαβάζουμε: «Άνοδος 22% στην κατασκευή νέων κατοικιών στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο».
Παρόμοιες σημερινές ειδήσεις έρχονται και από αλλού -π.χ. «Αύξηση 8,8% στην οικοδομική δραστηριότητα της Ρουμανίας».
Πολύ περίεργη αυτή η κρίση…
.
15.3.09
Αφελές ερώτημα 1
Τώρα που μας λένε ότι η πίτα σταματά να μεγαλώνει, μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε το πώς μοιράζεται;
9.3.09
Ολυμπιακή < Β747
Διαβάζω ότι η MIG εξαγόρασε την Ολυμπιακή -ή ακριβέστερα «το πτητικό έργο, την τεχνική βάση, την Πάνθεον και την επίγεια εξυπηρέτηση», ότι και να σημαίνουν αυτά στην ουσία.
Αυτό είναι καλό, γιατί με τις αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις των τελευταίων 10ετιών καταφέραμε ως γνωστόν να αποφύγουμε την οικονομική κρίση!
Ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω κάτι: «Η προσφορά της MIG θα αποφέρει στα κρατικά ταμεία 177.2 εκατ. ευρώ» γράφουν οι εφημερίδες.
Διαβάζω και στην ιστοσελίδα της Boeing ότι ένα καινούργιο Boeing 747 έχει τιμή 185-210 εκατ. ευρώ.
Αν ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η ένεση 177 εκατ. ευρώ, γιατί δεν πούλαγε ένα-δύο Jumbo αντί για ολόκληρη την εταιρία;
Πραγματικά, φαίνεται ότι η MIG πέτυχε κελεπούρι (δεν εννοώ την Ολυμπιακή αλλά τους αρμόδιους για το ξεπούλημα της κοινής περιουσίας μας).
Αυτό είναι καλό, γιατί με τις αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις των τελευταίων 10ετιών καταφέραμε ως γνωστόν να αποφύγουμε την οικονομική κρίση!
Ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω κάτι: «Η προσφορά της MIG θα αποφέρει στα κρατικά ταμεία 177.2 εκατ. ευρώ» γράφουν οι εφημερίδες.
Διαβάζω και στην ιστοσελίδα της Boeing ότι ένα καινούργιο Boeing 747 έχει τιμή 185-210 εκατ. ευρώ.
Αν ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η ένεση 177 εκατ. ευρώ, γιατί δεν πούλαγε ένα-δύο Jumbo αντί για ολόκληρη την εταιρία;
Πραγματικά, φαίνεται ότι η MIG πέτυχε κελεπούρι (δεν εννοώ την Ολυμπιακή αλλά τους αρμόδιους για το ξεπούλημα της κοινής περιουσίας μας).
6.3.09
Πράσινα χάπια ή δίαιτα;
[επιστολή προς το Ενημερωτικό Δελτίο του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας -δημοσιεύτηκε στο τεύχος 2526 με τίτλο "Ας μην πλανώμεθα"]
Διάβασα με δυσφορία στις Επιστολές του ΕΔ 2523 την -προσβλητική όσο και αβάσιμη- επίθεση του κ. Σ. Λουμάκη κατά του κ. Σ. Γαλιγάλη. Αφορμή αυτής της ξέφρενης επίθεσης ήταν η αμφισβήτηση που εξέφρασε ο κ. Γαλιγάλης στο ΕΔ 2519 για το κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν μακροπρόθεσμα να λύσουν το πρόβλημα της αύξουσας ζήτησης ενέργειας σε συνδυασμό με τα περιβαλλοντικά δεδομένα του πλανήτη.
Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του κ. Γαλιγάλη (τον οποίο γνωρίζω μόνο από το κείμενό του στο ΕΔ), αλλά για να υπογραμμίσω μια διαδεδομένη πλάνη –που προφανώς υιοθετεί και ο κ. Λουμάκης- θέλω να επισημάνω το εξής:
Η ζήτηση ηλεκτρισμού στη χώρα μας αυξάνεται μεταπολεμικά με ρυθμό ~4% ετησίως (βλέπε στατιστικά στοιχεία ΔΕΗ). Ταυτόχρονα αυξάνεται και το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αλλά και η κατανάλωση ενέργειας ανά μονάδα ΑΕΠ (βλέπε στοιχεία Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας / Eurostat). Τέτοιες αυξητικές τάσεις –στη ζήτηση ενέργειας όπως και σε άλλους ‘αναπτυξιακούς’ δείκτες- θα συνεχίζονται μέχρις ότου συνειδητοποιήσουμε την ανέφικτη ουτοπία της αέναης καταναλωτικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι, αν ακούσουμε τον κ. Λουμάκη και περιφρονήσουμε ως «ανέκδοτο» τις απόψεις σαν αυτές του κ. Γαλιγάλη, μετά από 17 χρόνια θα χρειαζόμαστε διπλάσια παραγωγή ηλεκτρισμού από σήμερα, μετά από 34 χρόνια τετραπλάσια, και πάει λέγοντας –μέχρι να μας πει η φύση ‘στοπ’.
Σίγουρα η μετάβαση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο στις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά είναι εντελώς επιβεβλημένη. Ωστόσο δεν νομίζω ότι θα πρέπει να αδιαφορήσουμε για τη διαφαινόμενη προοπτική να ζούμε ανάμεσα σε ηλεκτρικούς σταθμούς μετά από λίγες δεκαετίες. Και δεν νομίζω ότι έχει πρωτεύουσα σημασία το αν αυτοί οι σταθμοί θα βασίζονται στις ΑΠΕ ή όχι.
Παρά τον κίνδυνο να κατηγορήσει κι εμένα ο κ. Λουμάκης για «αριστερά ανακλαστικά σε οτιδήποτε προτείνουν οι Αμερικανοί» με «μολυσμένο» «αρνητισμό» που «προσβάλλει τη νοημοσύνη των μηχανικών», τολμώ να αντιταχθώ όχι μόνο στο αυτο-προσβλητικό ύφος του αλλά και στην άποψή του ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε την αναπτυξιακή ‘παχυσαρκία’ μόνο με ‘πράσινα’ χάπια –ή και ‘πυρηνικά’- χωρίς απολύτως καμία ‘δίαιτα’ στη μυωπική απληστία μας.
Διάβασα με δυσφορία στις Επιστολές του ΕΔ 2523 την -προσβλητική όσο και αβάσιμη- επίθεση του κ. Σ. Λουμάκη κατά του κ. Σ. Γαλιγάλη. Αφορμή αυτής της ξέφρενης επίθεσης ήταν η αμφισβήτηση που εξέφρασε ο κ. Γαλιγάλης στο ΕΔ 2519 για το κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν μακροπρόθεσμα να λύσουν το πρόβλημα της αύξουσας ζήτησης ενέργειας σε συνδυασμό με τα περιβαλλοντικά δεδομένα του πλανήτη.
Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του κ. Γαλιγάλη (τον οποίο γνωρίζω μόνο από το κείμενό του στο ΕΔ), αλλά για να υπογραμμίσω μια διαδεδομένη πλάνη –που προφανώς υιοθετεί και ο κ. Λουμάκης- θέλω να επισημάνω το εξής:
Η ζήτηση ηλεκτρισμού στη χώρα μας αυξάνεται μεταπολεμικά με ρυθμό ~4% ετησίως (βλέπε στατιστικά στοιχεία ΔΕΗ). Ταυτόχρονα αυξάνεται και το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αλλά και η κατανάλωση ενέργειας ανά μονάδα ΑΕΠ (βλέπε στοιχεία Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας / Eurostat). Τέτοιες αυξητικές τάσεις –στη ζήτηση ενέργειας όπως και σε άλλους ‘αναπτυξιακούς’ δείκτες- θα συνεχίζονται μέχρις ότου συνειδητοποιήσουμε την ανέφικτη ουτοπία της αέναης καταναλωτικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι, αν ακούσουμε τον κ. Λουμάκη και περιφρονήσουμε ως «ανέκδοτο» τις απόψεις σαν αυτές του κ. Γαλιγάλη, μετά από 17 χρόνια θα χρειαζόμαστε διπλάσια παραγωγή ηλεκτρισμού από σήμερα, μετά από 34 χρόνια τετραπλάσια, και πάει λέγοντας –μέχρι να μας πει η φύση ‘στοπ’.
Σίγουρα η μετάβαση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο στις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά είναι εντελώς επιβεβλημένη. Ωστόσο δεν νομίζω ότι θα πρέπει να αδιαφορήσουμε για τη διαφαινόμενη προοπτική να ζούμε ανάμεσα σε ηλεκτρικούς σταθμούς μετά από λίγες δεκαετίες. Και δεν νομίζω ότι έχει πρωτεύουσα σημασία το αν αυτοί οι σταθμοί θα βασίζονται στις ΑΠΕ ή όχι.
Παρά τον κίνδυνο να κατηγορήσει κι εμένα ο κ. Λουμάκης για «αριστερά ανακλαστικά σε οτιδήποτε προτείνουν οι Αμερικανοί» με «μολυσμένο» «αρνητισμό» που «προσβάλλει τη νοημοσύνη των μηχανικών», τολμώ να αντιταχθώ όχι μόνο στο αυτο-προσβλητικό ύφος του αλλά και στην άποψή του ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε την αναπτυξιακή ‘παχυσαρκία’ μόνο με ‘πράσινα’ χάπια –ή και ‘πυρηνικά’- χωρίς απολύτως καμία ‘δίαιτα’ στη μυωπική απληστία μας.
14.2.09
Ο καλόγερος και το περιβάλλον
Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, μια παρέα θεσσαλονικιών και αθηναίων δημοσιογράφων βρέθηκε για ένα τριήμερο στο Άγιο Όρος και διανυκτέρευσε σε ένα κελί, που κρατούσε ένας μοναχός. Στην ολονύχτια κουβεντούλα, επί παντός του επιστητού, ο γερο-μοναχός (παλιός αντάρτης του ΕΛΑΣ, που διέφυγε στο εξωτερικό για χρόνια και επέστρεψε να τελειώσει τη ζωή του στο μέρος που είχε βρει προσωρινό καταφύγιο στον εμφύλιο) έθεσε στην παρέα το ερώτημα: Ποιο θα είναι το μεγάλο πρόβλημα που θα βρει μπροστά του ο παγκόσμιος καπιταλισμός τα επόμενα χρόνια;
…Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος».
Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την - κοινή - θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος.
Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές.
Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.
Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι:
«Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, κανούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν.
«Και τότε ποιο θα ‘ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που ‘ρχονται» ρώτησαν.
«Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να ‘ναι» μουρμούρισε.
Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί. Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.
(αναδημοσίευση από το Ποντίκι, 5.6.2008)
…Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος».
Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την - κοινή - θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος.
Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές.
Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.
Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι:
«Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, κανούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν.
«Και τότε ποιο θα ‘ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που ‘ρχονται» ρώτησαν.
«Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να ‘ναι» μουρμούρισε.
Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί. Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.
(αναδημοσίευση από το Ποντίκι, 5.6.2008)
13.2.09
Ηχηρή σιωπή
Η είδηση είναι πολλαπλών διαστάσεων:
- Πριν λίγες εβδομάδες, ο τέως δήμαρχος Αμαρουσίου Τζανίκος καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών για παρανομίες σχετικές με την ανέγερση του καταναλωτικού ναού The Mall.
- Η είδηση αυτή ΔΕΝ δημοσιεύτηκε σε καμιά εφημερίδα, ούτε ακούστηκε σε κάποιο κανάλι.
- Αντίθετα, τα μαντάτα κυκλοφόρησαν ευρέως στο διαδίκτυο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι αυτή η πηγή ενημέρωσης μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο αχαλίνωτο κουτόχορτο της εποχής μας.
Πέρα από τον εύγλωττο συντονισμό στη σιωπή όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης, αξίζει να υπογραμμιστεί και τούτο: η Ελληνική Δικαιοσύνη φαίνεται να διαθέτει ακόμη κάποια αντισώματα στην επέλαση της πλουτοκρατικής γάγγραινας...
- Πριν λίγες εβδομάδες, ο τέως δήμαρχος Αμαρουσίου Τζανίκος καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών για παρανομίες σχετικές με την ανέγερση του καταναλωτικού ναού The Mall.
- Η είδηση αυτή ΔΕΝ δημοσιεύτηκε σε καμιά εφημερίδα, ούτε ακούστηκε σε κάποιο κανάλι.
- Αντίθετα, τα μαντάτα κυκλοφόρησαν ευρέως στο διαδίκτυο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι αυτή η πηγή ενημέρωσης μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο αχαλίνωτο κουτόχορτο της εποχής μας.
Πέρα από τον εύγλωττο συντονισμό στη σιωπή όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης, αξίζει να υπογραμμιστεί και τούτο: η Ελληνική Δικαιοσύνη φαίνεται να διαθέτει ακόμη κάποια αντισώματα στην επέλαση της πλουτοκρατικής γάγγραινας...
9.2.09
Πώς σκοτώνουν τα όπλα όταν γεράσουν;
Εδώ και πολλές 10ετίες δίνουμε δισεκατομμύρια -σε δραχμές όπως και σε ευρώ- για να αγοράζουμε όπλα (δείχνοντας βέβαια και έμπρακτα την ευγνωμοσύνη μας προς τους αγνούς πατριώτες που αποφάσισαν την αγορά τους).
Δισεκατομμύρια για μηχανές και πυρομαχικά που, αναπόφευκτα, κάποτε γερνάνε χωρίς ποτέ να έχουν χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό τους -κάτι σαν τους αερόσακους στα αυτοκίνητο αλλά πολύ πιο ακριβούς.
Ενώ όμως ακούμε για τα νέα όπλα που θα αγοράσουμε, δεν μαθαίνουμε τίποτε για τα παλιά όπλα που αποσύρονται -τανκς, πυραύλους, ραντάρ, φρεγάτες, τουφέκια, τορπίλες, αεροπλάνα, και πολλά άλλα, όλα χρυσοπληρωμένα.
Φαντάζομαι ότι τα πουλάμε -εκτός ίσως από μερικά που καταστρέφουμε.
Αναρωτιέμαι λοιπόν σε ποιούς τα πουλάμε όλα αυτά και με ποιές διαδικασίες;
Ποιός εισπράτει τα έσοδα και πόσα περίπου είναι αυτά κάθε χρόνο;
Ξέρει κανείς κάτι συγκεκριμένο;
Δισεκατομμύρια για μηχανές και πυρομαχικά που, αναπόφευκτα, κάποτε γερνάνε χωρίς ποτέ να έχουν χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό τους -κάτι σαν τους αερόσακους στα αυτοκίνητο αλλά πολύ πιο ακριβούς.
Ενώ όμως ακούμε για τα νέα όπλα που θα αγοράσουμε, δεν μαθαίνουμε τίποτε για τα παλιά όπλα που αποσύρονται -τανκς, πυραύλους, ραντάρ, φρεγάτες, τουφέκια, τορπίλες, αεροπλάνα, και πολλά άλλα, όλα χρυσοπληρωμένα.
Φαντάζομαι ότι τα πουλάμε -εκτός ίσως από μερικά που καταστρέφουμε.
Αναρωτιέμαι λοιπόν σε ποιούς τα πουλάμε όλα αυτά και με ποιές διαδικασίες;
Ποιός εισπράτει τα έσοδα και πόσα περίπου είναι αυτά κάθε χρόνο;
Ξέρει κανείς κάτι συγκεκριμένο;
27.1.09
χάντρες και καθρεφτάκια
Διαβάζοντας στη Καθημερινή για τη «χαμηλή πτήση της γενιάς 30-40», αναλογίστηκα ότι αυτή είναι η πρώτη γενιά που μεγάλωσε στον ‘Θαυμαστό Νέο Κόσμο’ της Θάτσερ, του Ρήγκαν και των διαδόχων τους. Τώρα υφίστανται την φούσκα του Νεοφιλελευθερισμού που τους γαλούχησε.
Παρόμοια, πριν από μερικούς αιώνες, οι ιθαγενείς σαγηνεύονταν από τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, και λίγο μετά βρίσκονταν φορτωμένοι στα σκλαβοκάραβα.
Βέβαια αυτό ισχύει και για τους μεγαλύτερους…
Παρόμοια, πριν από μερικούς αιώνες, οι ιθαγενείς σαγηνεύονταν από τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, και λίγο μετά βρίσκονταν φορτωμένοι στα σκλαβοκάραβα.
Βέβαια αυτό ισχύει και για τους μεγαλύτερους…
οι ελπίδες ή η ανακούφιση;
Αναρωτιέμαι τι ακριβώς προκάλεσε τους πρόσφατους πανηγυρισμούς στην Ουάσιγκτον: Οι ελπίδες για τον νέο πλανητάρχη, ή η ανακούφιση από την απομάκρυνση του προηγούμενου;
6.1.09
Το θέατρο των οργασμών
Αυτές τις μέρες ακούμε ένα σωρό δηλώσεις και ευχές για ένα (προσωρινό) τέλος στη σφαγή της Γάζας.
Ακούμε για συνεχή "διπλωματικό οργασμό", για διάφορους επίσημους να γυροφέρνουν στη Μέση Ανατολή, για τον ΟΗΕ να συνεδριάζει μάταια ξανά και ξανά, ακούμε και τις ανθρωπιστικές κορώνες των δικών μας διπλωματών.
Δυστυχώς όμως "η διπλωματία απέτυχε" μας λέει συντετριμμένος ο Χαβιέ Σολάνα (αυτός που από σφοδρός πολέμιος του ΝΑΤΟ έγινε γενικός γραμματέας του).
Όταν πριν 10 χρόνια η 'διπλωματία' του Ραμπουγιέ είχε κι αυτή αποτύχει, ο κ. Σολάνα πρωτοστάτησε στη 'διπλωματία' των βομβαρδισμών για να λήξει η φοβερή 'γενοκτονία' στο Κόσοβο.
Όμως άλλο οι Αλβανοί του Κοσόβου και άλλο οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, όπως άλλο η Σερβία και άλλο το Ισραήλ.
Γι' αυτό σήμερα, ό,τι κι αν λένε μπροστά στις κάμερες, ο κ. Σολάνα και οι όμοιοί του δεν σκοπεύουν να επέμβουν δυναμικά για να πείσουν τους Ισραηλινούς να ηρεμήσουν λίγο.
Η δήλωση "η διπλωματία απέτυχε -sorry" μαζί με τους πολυδιαφημισμένους 'διπλωματικούς οργασμούς' αρκούν για να δώσουν μια ανθρωπιστική μάσκα που θα ξεγελάσει ξανά την ευκολόπιστη 'διεθνή κοινότητα', κρύβοντας την επιλεκτική ανεπάρκεια των χρυσοπληρωμένων αρχόντων μας πίσω από ένα υποκριτικό "κανουμε ό,τι μπορούμε" [δείτε εδώ].
Έτσι λοιπόν οι 'Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις' έχουν άνετη πίστωση χρόνου για να συνεχίσουν ανενόχλητες την ισοπέδωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Γάζας.
Βάζω στοίχημα ότι τελικά αυτό το θέατρο των 'διπλωματικών οργασμών' θα καρποφορήσει μόνο όταν οι Ισραηλινοί ολοκληρώσουν τους στόχους της επίθεσής τους (συγγνώμη, της 'άμυνάς' τους) -εκτός αν τυχόν προκύψουν απροσδόκητες δυσκολίες, σαν αυτές στον Λίβανο το 2006, οπότε ο ανθρωπισμός τύπου Σολάνα θα αξιοποιηθεί για να σωθούν τα προσχήματα...
.
Ακούμε για συνεχή "διπλωματικό οργασμό", για διάφορους επίσημους να γυροφέρνουν στη Μέση Ανατολή, για τον ΟΗΕ να συνεδριάζει μάταια ξανά και ξανά, ακούμε και τις ανθρωπιστικές κορώνες των δικών μας διπλωματών.
Δυστυχώς όμως "η διπλωματία απέτυχε" μας λέει συντετριμμένος ο Χαβιέ Σολάνα (αυτός που από σφοδρός πολέμιος του ΝΑΤΟ έγινε γενικός γραμματέας του).
Όταν πριν 10 χρόνια η 'διπλωματία' του Ραμπουγιέ είχε κι αυτή αποτύχει, ο κ. Σολάνα πρωτοστάτησε στη 'διπλωματία' των βομβαρδισμών για να λήξει η φοβερή 'γενοκτονία' στο Κόσοβο.
Όμως άλλο οι Αλβανοί του Κοσόβου και άλλο οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, όπως άλλο η Σερβία και άλλο το Ισραήλ.
Γι' αυτό σήμερα, ό,τι κι αν λένε μπροστά στις κάμερες, ο κ. Σολάνα και οι όμοιοί του δεν σκοπεύουν να επέμβουν δυναμικά για να πείσουν τους Ισραηλινούς να ηρεμήσουν λίγο.
Η δήλωση "η διπλωματία απέτυχε -sorry" μαζί με τους πολυδιαφημισμένους 'διπλωματικούς οργασμούς' αρκούν για να δώσουν μια ανθρωπιστική μάσκα που θα ξεγελάσει ξανά την ευκολόπιστη 'διεθνή κοινότητα', κρύβοντας την επιλεκτική ανεπάρκεια των χρυσοπληρωμένων αρχόντων μας πίσω από ένα υποκριτικό "κανουμε ό,τι μπορούμε" [δείτε εδώ].
Έτσι λοιπόν οι 'Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις' έχουν άνετη πίστωση χρόνου για να συνεχίσουν ανενόχλητες την ισοπέδωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Γάζας.
Βάζω στοίχημα ότι τελικά αυτό το θέατρο των 'διπλωματικών οργασμών' θα καρποφορήσει μόνο όταν οι Ισραηλινοί ολοκληρώσουν τους στόχους της επίθεσής τους (συγγνώμη, της 'άμυνάς' τους) -εκτός αν τυχόν προκύψουν απροσδόκητες δυσκολίες, σαν αυτές στον Λίβανο το 2006, οπότε ο ανθρωπισμός τύπου Σολάνα θα αξιοποιηθεί για να σωθούν τα προσχήματα...
.
Συγκρίσεις
Λοιπόν να κάτι καλό που βγήκε από τον θλιβερό θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: οι βαλλιστικές εξετάσεις της Αστυνομίες έγιναν πιο γρήγορες!
Να εξηγήσω:
Οι πυροβολισμοί κατά του άτυχου Αλέξη έπεσαν στις 6 Δεκεμβρίου και η βαλλιστική έκθεση ανακοινώθηκε στις 18 -ήτοι με καθυστέρηση 12 ημερών. Στις 21 Δεκεμβρίου, ήτοι 15 ημέρες μετά το φονικό -και μετά από αίτημα της πολιτικής αγωγής- έγινε και βλητική εξέταση του σημείου του δράματος.
Στην πρόσφατη επίθεση κατά του αστυφύλακα Διαμαντή Μαντζούνη, οι αντίστοιχες έρευνες έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Πριν καλά-καλά κλείσει ένα 24ωρο από τους πυροβολισμούς -και χωρίς ανάγκη δικαστικής παρέμβασης αυτή τη φορά- είχαμε όχι μόνο τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης αλλά και την αυτοψία του χώρου!
Μεγάλη πρόοδος στη ταχύτητα των εγκληματολογικών ερευνών, έτσι δεν είναι;
.
Να εξηγήσω:
Οι πυροβολισμοί κατά του άτυχου Αλέξη έπεσαν στις 6 Δεκεμβρίου και η βαλλιστική έκθεση ανακοινώθηκε στις 18 -ήτοι με καθυστέρηση 12 ημερών. Στις 21 Δεκεμβρίου, ήτοι 15 ημέρες μετά το φονικό -και μετά από αίτημα της πολιτικής αγωγής- έγινε και βλητική εξέταση του σημείου του δράματος.
Στην πρόσφατη επίθεση κατά του αστυφύλακα Διαμαντή Μαντζούνη, οι αντίστοιχες έρευνες έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Πριν καλά-καλά κλείσει ένα 24ωρο από τους πυροβολισμούς -και χωρίς ανάγκη δικαστικής παρέμβασης αυτή τη φορά- είχαμε όχι μόνο τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης αλλά και την αυτοψία του χώρου!
Μεγάλη πρόοδος στη ταχύτητα των εγκληματολογικών ερευνών, έτσι δεν είναι;
.
3.1.09
Ευρωπαίοι κροκόδειλοι
Οι χλιαρές εκδηλώσεις 'ανθρωπιστικής ευαισθησίας' των αφεντικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη σφαγή στη Γάζα θυμίζουν κροκοδείλια δάκρυα.
Για θυμηθείτε τι έγινε το 2006, όταν οι Παλαιστίνιοι τόλμησαν να βγάλουν τη Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη σε εκλογές -κατά κοινή ομολογία- αψεγάδιαστες: Σε ακόμη μια αναίσχυντη επίδειξη της Δυτικής υποκρισίας, οι σημερινοί 'ανθρωπιστές' διέκοψαν την οικονομική βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Παλαιστινιακή Αρχή, μόνο και μόνο γιατί οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν τη 'λάθος' παράταξη!
Έγραφε στις 11.4.06 η Καθημερινή: "Στα πρόθυρα μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης βρίσκεται πλέον η Παλαιστινιακή Αρχή μετά τη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αναστείλει την παροχή οικονομικής βοήθειας προς την κυβέρνηση της Χαμάς."
Και συμπλήρωνε λίγο μετά η Ελευθεροτυπία: "Η διακοπή των οικονομικών ενισχύσεων από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες οδηγεί σε ραγδαία εξαθλίωση του παλαιστινιακού πληθυσμού, όχι μόνο στη Λωρίδα της Γάζας, όπου η κατάσταση αγγίζει τα όρια της κοινωνικής έκρηξης, αλλά και στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη."
Θα θυμάστε ότι στη συνέχεια οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους -Χαμάς κατά Φατάχ- σε μια κλασσική εφαρμογή του Διαίρει & Βασίλευε.
Βλέπετε, αντίθετα με τους Παλαιστίνιους εκλογείς, οι ξένοι 'δημοκράτες' επέμεναν να κερδίσει η Φατάχ. Τελικά το ματς έληξε ισόπαλο, με τη Φατάχ στη Δυτική Όχθη και τη Χαμάς στη Γάζα.
Οι ίδιοι γλοιώδεις γραμματείς και φαρισαίοι που πριν 3 χρόνια χρησιμοποίησαν την εξαθλίωση για να εκβιάσουν πρόσφυγες, έρχονται τώρα και παρακαλούν ευγενικά το Ισραήλ να δείξει λίγη αυτοσυγκράτηση απέναντι στους ίδιους 'ανυπάκοους' εξαθλιωμένους.
Μερικά χρόνια πριν, στη 'γενοκτονία' των Αλβανών του Κοσόβου από τους 'αιμοσταγείς' Σέρβους, είχαν εκδηλώσει την ανθρωπιστική ευαισθησία τους πολύ πιο ενεργητικά, βομβαρδίζοντας για 78 ημέρες τους 'κακούς' αμάχους του Βελιγραδίου και του Νόβι Σαντ.
Τώρα το ενδιαφέρον τους εξαντλείται σε θεατρικές ευχολογίες, εξισώνοντας τις αυτοσχέδιες ρουκέτες της Χαμάς με τις 'έξυπνες' βόμβες του Ισραήλ, και τους 400 νεκρούς Παλαιστινίους με τους 4 Ισραηλινούς...
Μα στα σοβαρά, ποιός έχει εκλέξει τέτοιους κρετίνους υποκριτές που υποτίθεται ότι μας εκπροσωπούν διεθνώς;
Ή μήπως μας έκατσαν στο σβέρκο χωρίς να το πάρουμε είδηση (όπως και τόσοι άλλοι);
.
14.12.08
Ψήφος & κλήρος
Φαντάζομαι ότι είναι αρκετοί αυτοί που, σαν εμένα, βλέπουν ότι η αντιπροσωπευτική 'δημοκρατία' μας έχει ξεχάσει προ πολλού όχι μόνο τους παλιούς δάσκαλους σαν τον Περικλή, αλλά και τους νεότερους, σαν τον Montesquieu.
Στη καρικατούρα 'δημοκρατίας' που έχουμε σήμερα, βλέπουμε ότι η σύνθεση του κοινοβουλίου μας δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία μας από πολλές απόψεις: εισόδημα, επάγγελμα, ηλικία, φύλο.
Βλέπουμε τη διάκριση των 3 εξουσιών να έχει εξατμιστεί, αφήνοντας πίσω της ένα θολό αχταρμά, με τους ψηφοφόρους να αποφασίζουν μόνο για τη νομοθετική εξουσία (και πολύ τους πάει ίσως).
Βλέπουμε την πολιτική -είτε στο κοινοβούλιο είτε στη τοπική αυτοδιοίκηση- να έχει γίνει κανονικό βιοποριστικό επάγγελμα -και μάλιστα οικογενειακό και κληρονομικό για ορισμένους!
Βλέπουμε να διογκώνεται η συνδιαλλαγή με μεσίτες κάποιους 'αντιπροσώπους' μας, από αυτούς που ζητούν κάθε τόσο τη ψήφο μας "για να μας απαλλάξουν από τη διαπλοκή".
Βλέπουμε την υποψηφιότητα σε εκλογές να έχει γίνει μια σημαντική επένδυση που μπορούν να αντέξουν μόνο πλούσιοι.
Βλέπουμε ότι έχουμε δικαίωμα να αποφασίσουμε για τη τύχη μας μόνο μια φορά κάθε 4 χρόνια, ενώ στο ενδιάμεσο αναλαμβάνουν να μας κατευθύνουν οι εκπρόσωποί μας που "ξέρουν από πολιτική" (εμείς δεν κατέχουμε από τέτοια πράγματα ενώ εκείνοι είναι ξεφτέρια -όπως μας αποδεικνύουν διαρκώς).
Γι' αυτό δεν έχουμε δημοψηφίσματα ακόμη και για καίρια ζητήματα (π.χ. ΝΑΤΟ ή Ευρωπαϊκή Ένωση), και δεν εκλέγουμε άμεσα ούτε καν τον Πρόεδρο της χώρας!
Παραδόξως, τα τελευταία χρόνια μας εμπιστεύονται στο να απαντάμε σε 'σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης', όπως ακριβώς κάνουν και οι εμπορικές εταιρίες για τα προϊόντα τους.
Επιπλέον, προσπαθούν να μας πείσουν (και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία) ότι έχουμε το καλύτερο πολιτικό σύστημα, βασισμένο στη λαϊκή ψήφο (αποσιωπώντας βέβαια τα πόσα κόλπα χρησιμοποιούν για να μας την αποσπούν σαν επιδέξιοι παπατζήδες).
Το χειρότερο, διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι αυτό το θέατρο προέρχεται κατ' ευθείαν από την αρχαία Αθήνα!
Εδώ δεν γελάμε, καγχάζουμε!
Για να τελειώσω την πολυλογία μου, ρίξτε μια ματιά εδώ (αν δεν βγαίνει το κείμενο, κάντε κλικ στο κουτάκι πριν το 'τελευταίες 10 δημοσιεύσεις')
Μια παρατήρηση πριν κλείσω αυτό το σημείωμα:
Αν κάποιος καλοθελητής ερμηνεύσει τα ανωτέρω ως "προσβολή" ή "απόπειρα ανατροπής του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος κ.λπ. κ.λπ.", διευκρινίζω ότι η μόνη πρόθεσή μου είναι να δείξω ότι η δημοκρατική εκπροσώπηση έχει αχρηστευτεί από εκείνους που την βασίζουν αποκλειστικά στην ψήφο και καθόλου στην -εξίσου αρχαιοελληνική αλλά τεχνηέντως ξεχασμένη- κλήρωση, περιορίζοντας την τελευταία μόνο στα ορκωτά δικαστήρια και στις σφυγμομετρήσεις.
Στη καρικατούρα 'δημοκρατίας' που έχουμε σήμερα, βλέπουμε ότι η σύνθεση του κοινοβουλίου μας δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνία μας από πολλές απόψεις: εισόδημα, επάγγελμα, ηλικία, φύλο.
Βλέπουμε τη διάκριση των 3 εξουσιών να έχει εξατμιστεί, αφήνοντας πίσω της ένα θολό αχταρμά, με τους ψηφοφόρους να αποφασίζουν μόνο για τη νομοθετική εξουσία (και πολύ τους πάει ίσως).
Βλέπουμε την πολιτική -είτε στο κοινοβούλιο είτε στη τοπική αυτοδιοίκηση- να έχει γίνει κανονικό βιοποριστικό επάγγελμα -και μάλιστα οικογενειακό και κληρονομικό για ορισμένους!
Βλέπουμε να διογκώνεται η συνδιαλλαγή με μεσίτες κάποιους 'αντιπροσώπους' μας, από αυτούς που ζητούν κάθε τόσο τη ψήφο μας "για να μας απαλλάξουν από τη διαπλοκή".
Βλέπουμε την υποψηφιότητα σε εκλογές να έχει γίνει μια σημαντική επένδυση που μπορούν να αντέξουν μόνο πλούσιοι.
Βλέπουμε ότι έχουμε δικαίωμα να αποφασίσουμε για τη τύχη μας μόνο μια φορά κάθε 4 χρόνια, ενώ στο ενδιάμεσο αναλαμβάνουν να μας κατευθύνουν οι εκπρόσωποί μας που "ξέρουν από πολιτική" (εμείς δεν κατέχουμε από τέτοια πράγματα ενώ εκείνοι είναι ξεφτέρια -όπως μας αποδεικνύουν διαρκώς).
Γι' αυτό δεν έχουμε δημοψηφίσματα ακόμη και για καίρια ζητήματα (π.χ. ΝΑΤΟ ή Ευρωπαϊκή Ένωση), και δεν εκλέγουμε άμεσα ούτε καν τον Πρόεδρο της χώρας!
Παραδόξως, τα τελευταία χρόνια μας εμπιστεύονται στο να απαντάμε σε 'σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης', όπως ακριβώς κάνουν και οι εμπορικές εταιρίες για τα προϊόντα τους.
Επιπλέον, προσπαθούν να μας πείσουν (και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία) ότι έχουμε το καλύτερο πολιτικό σύστημα, βασισμένο στη λαϊκή ψήφο (αποσιωπώντας βέβαια τα πόσα κόλπα χρησιμοποιούν για να μας την αποσπούν σαν επιδέξιοι παπατζήδες).
Το χειρότερο, διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι αυτό το θέατρο προέρχεται κατ' ευθείαν από την αρχαία Αθήνα!
Εδώ δεν γελάμε, καγχάζουμε!
Για να τελειώσω την πολυλογία μου, ρίξτε μια ματιά εδώ (αν δεν βγαίνει το κείμενο, κάντε κλικ στο κουτάκι πριν το 'τελευταίες 10 δημοσιεύσεις')
Μια παρατήρηση πριν κλείσω αυτό το σημείωμα:
Αν κάποιος καλοθελητής ερμηνεύσει τα ανωτέρω ως "προσβολή" ή "απόπειρα ανατροπής του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος κ.λπ. κ.λπ.", διευκρινίζω ότι η μόνη πρόθεσή μου είναι να δείξω ότι η δημοκρατική εκπροσώπηση έχει αχρηστευτεί από εκείνους που την βασίζουν αποκλειστικά στην ψήφο και καθόλου στην -εξίσου αρχαιοελληνική αλλά τεχνηέντως ξεχασμένη- κλήρωση, περιορίζοντας την τελευταία μόνο στα ορκωτά δικαστήρια και στις σφυγμομετρήσεις.
Οι κουκούλες ή τα ημίψηλα;
Έχω μια απορία:
Την περασμένη βδομάδα, στην Αθήνα και αλλού, έγιναν πολλές υλικές ζημιές από "γνωστούς άγνωστους" σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Οι εκτιμήσεις της οικονομικής επιβάρυνσης του δημοσίου για την αποκατάσταση των ζημιών και την αποζημίωση των ιδιωτών είναι ασαφείς αλλά σίγουρα μεγάλες.
Λίγους μήνες νωρίτερα, είχαμε μάθει για άλλη ζημιά του δημοσίου. Κι αυτή προήλθε από "γνωστούς άγνωστους", αλλά διαφορετικούς από τους πρώτους. Κι αντί να πρόκειται για ανταλλαγές Μολότωφ και δακρυγόνων, ήταν για ανταλλαγές 'λιμνών' και 'φιλέτων'.
Η απορία μου είναι ποιοί "γνωστοί άγνωστοι" προκάλεσαν μεγαλύτερη οικονομική ζημιά στο δημόσιο: αυτοί με τις κουκούλες και τα πανώ, ή αυτοί με τα ράσα και τα ημίψηλα;
Την περασμένη βδομάδα, στην Αθήνα και αλλού, έγιναν πολλές υλικές ζημιές από "γνωστούς άγνωστους" σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Οι εκτιμήσεις της οικονομικής επιβάρυνσης του δημοσίου για την αποκατάσταση των ζημιών και την αποζημίωση των ιδιωτών είναι ασαφείς αλλά σίγουρα μεγάλες.
Λίγους μήνες νωρίτερα, είχαμε μάθει για άλλη ζημιά του δημοσίου. Κι αυτή προήλθε από "γνωστούς άγνωστους", αλλά διαφορετικούς από τους πρώτους. Κι αντί να πρόκειται για ανταλλαγές Μολότωφ και δακρυγόνων, ήταν για ανταλλαγές 'λιμνών' και 'φιλέτων'.
Η απορία μου είναι ποιοί "γνωστοί άγνωστοι" προκάλεσαν μεγαλύτερη οικονομική ζημιά στο δημόσιο: αυτοί με τις κουκούλες και τα πανώ, ή αυτοί με τα ράσα και τα ημίψηλα;
Ηφαίστειο
Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα μοιάζει με ηφαίστειο σε συνεχή έξαρση: Κάθε τόσο εμφανίζεται μια έκρηξη, και φρέσκια καυτή λάβα κυλάει πάνω στη λίγο παλιότερη, σκεπάζοντάς την πριν καλά-καλά κρυώσει.
Εννοώ τα 'καυτά' θέματα της επικαιρότητας που σκάνε ξαφνικά και πλημμυρίζουν κανάλια κι εφημερίδες για μέρες, μέχρις ότου καλυφτούν από νεότερα, που θάβουν τα προηγούμενα αφήνοντάς τα σε εκκρεμότητα και σύντομα στη λήθη.
Σκεφτείτε την αλληλουχία 'εκρηκτικών' ειδήσεων: Τα πρόσφατα Δεκεμβριανά ανά την Ελλάδα, λίγο πιο πριν το Βατοπαίεδιο, νωρίτερα η πτώση Ζαχόπουλου, πιο πριν το δικαστικό κύκλωμα Γιοσάκη, οι τηλεφωνικές υποκλοπές, η φούσκα του χρηματιστηρίου, και τόσο άλλα που μου διαφεύγουν τώρα (άραγε ποιός τα θυμάται όλα;). Το καθένα εκτοπίζει το προηγόμενό του από το προσκήνιο.
Άραγε τι έχουν απογίνει οι έρευνες για όλα αυτά, οι ανακρίσεις, οι "παραπομπές στη δικαιοσύνη", οι προειδοποιήσεις και οι εξαγγελίες για "πλήρη διελεύκανση" και "τιμωρία των υπαιτίων";
Με τόσα περιστατικά, φοβάμαι ότι το κυβερνητικό μαχαίρι, αυτό που ακούμε κάθε λίγο και λιγάκι ότι "θα φτάσει στο κόκκαλο", πρέπει πλέον να έχει στομώσει!
Όσο κάποιο θέμα είναι φρέσκο, οι δημοσιογράφοι ανταγωνίζονται ποιός θα κάνει τις περισσότερες 'αποκλειστικές' αποκαλύψεις από τους άλλους, όμως λίγο αργότερα, όταν το θέμα μπαγιατέψει, παθαίνουν αμνησία, απασχολημένοι με τη νεότερη βρώμα -σαν τα παιδιά που πετάνε το παιχνίδι τους μόλις τους δώσεις άλλο.
Πραγματικά, νομίζεις ότι κανάλια και εφημερίδες κάνουν από κοινού ειδικά αφιερώματα πάνω σε επιμέρους πτυχές του δημόσιου βόθρου μας. Και μόλις βαρεθούν ένα αφιέρωμα, το παραμερίζουν και επικεντρώνονται στο επόμενο.
Όσο για τη συλλογική μνήμη, αυτή άγεται και φέρεται από τα -επιστημονικού επιπέδου- 'επικοινωνιακά τεχνάσματα' όπως λέγεται σήμερα η καλλιέργεια και εκμετάλλευση της εγκεφαλικής παχυσαρκίας.
Να γιατί οι αλλεπάλληλες 'αποκαλύψεις' μου θυμίζουν τις πλαγιές της Αίτνας, όπου βλέπεις μόνο τη πρόσφατη λάβα που κρύβει κάτω της δεκάδες άλλες στρώσεις. Μόνο που εδώ αντί για λάβα έχουμε το πύον της σήψης...
Καταναλωτές εφήμερων σκανδάλων ευτυχείτε!
Εννοώ τα 'καυτά' θέματα της επικαιρότητας που σκάνε ξαφνικά και πλημμυρίζουν κανάλια κι εφημερίδες για μέρες, μέχρις ότου καλυφτούν από νεότερα, που θάβουν τα προηγούμενα αφήνοντάς τα σε εκκρεμότητα και σύντομα στη λήθη.
Σκεφτείτε την αλληλουχία 'εκρηκτικών' ειδήσεων: Τα πρόσφατα Δεκεμβριανά ανά την Ελλάδα, λίγο πιο πριν το Βατοπαίεδιο, νωρίτερα η πτώση Ζαχόπουλου, πιο πριν το δικαστικό κύκλωμα Γιοσάκη, οι τηλεφωνικές υποκλοπές, η φούσκα του χρηματιστηρίου, και τόσο άλλα που μου διαφεύγουν τώρα (άραγε ποιός τα θυμάται όλα;). Το καθένα εκτοπίζει το προηγόμενό του από το προσκήνιο.
Άραγε τι έχουν απογίνει οι έρευνες για όλα αυτά, οι ανακρίσεις, οι "παραπομπές στη δικαιοσύνη", οι προειδοποιήσεις και οι εξαγγελίες για "πλήρη διελεύκανση" και "τιμωρία των υπαιτίων";
Με τόσα περιστατικά, φοβάμαι ότι το κυβερνητικό μαχαίρι, αυτό που ακούμε κάθε λίγο και λιγάκι ότι "θα φτάσει στο κόκκαλο", πρέπει πλέον να έχει στομώσει!
Όσο κάποιο θέμα είναι φρέσκο, οι δημοσιογράφοι ανταγωνίζονται ποιός θα κάνει τις περισσότερες 'αποκλειστικές' αποκαλύψεις από τους άλλους, όμως λίγο αργότερα, όταν το θέμα μπαγιατέψει, παθαίνουν αμνησία, απασχολημένοι με τη νεότερη βρώμα -σαν τα παιδιά που πετάνε το παιχνίδι τους μόλις τους δώσεις άλλο.
Πραγματικά, νομίζεις ότι κανάλια και εφημερίδες κάνουν από κοινού ειδικά αφιερώματα πάνω σε επιμέρους πτυχές του δημόσιου βόθρου μας. Και μόλις βαρεθούν ένα αφιέρωμα, το παραμερίζουν και επικεντρώνονται στο επόμενο.
Όσο για τη συλλογική μνήμη, αυτή άγεται και φέρεται από τα -επιστημονικού επιπέδου- 'επικοινωνιακά τεχνάσματα' όπως λέγεται σήμερα η καλλιέργεια και εκμετάλλευση της εγκεφαλικής παχυσαρκίας.
Να γιατί οι αλλεπάλληλες 'αποκαλύψεις' μου θυμίζουν τις πλαγιές της Αίτνας, όπου βλέπεις μόνο τη πρόσφατη λάβα που κρύβει κάτω της δεκάδες άλλες στρώσεις. Μόνο που εδώ αντί για λάβα έχουμε το πύον της σήψης...
Καταναλωτές εφήμερων σκανδάλων ευτυχείτε!
4.12.08
Τα γλειφιτζούρια
Αυτό τον καιρό βλέπουμε τη γέννηση μιας νέας μόδας: απ’ τη μια μέρα στην άλλη, έχουμε μια ‘φοβερή οικονομική κρίση’ και όλοι, κυβερνήσεις και πόπολο, λένε ότι ‘βλέπουν’ σημάδια της και μιλούν γι’ αυτή.
Δεν ήξερα ότι όλα ήσαν ‘ρόδινα’ πριν αρχίσει αυτή η κρίση, ίσα-ίσα νόμιζα το αντίθετο. Και το νόμιζα επειδή, εδώ και 10ετίες ακούμε συνεχώς ότι βρισκόμαστε σε ‘κρίση’ και σε ‘ύφεση’, πράγμα που κάθε τόσο είναι η δικαιολογία για μαζικές απολύσεις, για μειώσεις μισθών, ή για περικοπές κοινωνικών δαπανών (ποτέ όμως αμυντικών) «λόγω της κρίσης». Μπορεί το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν να αυξάνεται σταθερά, μπορεί να μαθαίνουμε για αστρονομικά κέρδη εταιριών (ειδικά όσων διαχειρίζονται την υπεραξία που παράγουν όσοι δεν είναι ‘χαρτοπαίκτες’), ωστόσο παράλληλα ακούμε ξανά και ξανά τη κασέτα περί ‘κρίσης’ και ‘ύφεσης’.
Διαβάστε για παράδειγμα το εξής:
«Κλίμα απαισιοδοξίας κυριαρχεί όσον αφορά την παγκόσμια οικονομία. Η πρόβλεψη για ανάκαμψη από το δεύτερο εξάμηνο του 200X διαψεύδεται και η επιδείνωση της χρηματιστηριακής κρίσης κάνει δυσκολότερες τις οικονομικές προοπτικές … Άλλη μία ένδειξη της κακής εικόνας των επιχειρήσεων είναι και η αύξηση σε επίπεδα ρεκόρ των πτωχεύσεων που παρουσιάζουν τα επιχειρηματικά ομόλογα στο κόσμο.» [πλήρες άρθρο]
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα κείμενο του περασμένου Οκτώβρη 2008, έτσι δεν είναι; Λάθος! Είναι του Οκτώβρη 2002 –έξη χρόνια πιο παλιό! Στα παρακάτω δημοσιεύματα –απ’ όπου προέρχεται και αυτό το απόσπασμα- θα διαβάσετε πολλές παρόμοιες κλάψες, ανεξάρτητα από τη χρονιά. Και βέβαια η ίδια καραμέλα της ‘κρίσης’ υπάρχει και σε προηγούμενες χρονιές.
Όμως στο ίδιο διάστημα διαβάζεις και ειδήσεις π.χ. σαν αυτή (Αύγουστος 2006):
«Η παγκόσμια ανάπτυξη τρέχει την τελευταία τετραετία με τον δυναμικότερο ρυθμό των τελευταίων 25 χρόνων, με 4,8%. Το αποτέλεσμα ήταν να ανεβούν αρκετά τα κέρδη των εταιρειών και να σημειωθεί ένα τριετές ράλι στα χρηματιστήρια, δίνοντας καλά κέρδη στους μετόχους. Οι 500 μεγαλύτερες εταιρείες του πλανήτη αύξησαν πέρυσι τις πωλήσεις τους 13% και τα κέρδη 30%.» [πλήρες άρθρο]
Τελικά είμαστε ή δεν είμαστε σε ‘κρίση’; Πώς μπορούμε να μιλάμε ‘ύφεση’ όταν έχουμε ανάπτυξη 4.8% και αύξηση κερδών 30%; Άραγε πόση ανάπτυξη και πόσα κέρδη χρειάζονται για να ακούσουμε ότι, επιτέλους, είμαστε σε καλή φάση;
Για να ελέγξω αν θυμάμαι καλά τις επανειλημμένες δυσοίωνες εκτιμήσεις ή αν είμαι ένας προκατειλημμένος γκρινιάρης, έκανα ένα γρήγορο ψάξιμο –πού αλλού;- στο Διαδίκτυο.
Έβαλα λοιπόν για κλειδιά τις λέξεις ‘κρίση’ και ‘ύφεση’ στο διαδικτυακό αρχείο της Ελευθεροτυπίας μετά το 2001 (από τότε ξεκίνησε η αρχειοθέτηση), και να μια ενδεικτική σταχυολόγηση τίτλων άρθρων:
28/12/2001: Πογκρόμ 1,8 εκατ. εργαζομένων στη βιομηχανία, την τεχνολογία και τον τουρισμό - Ρεκόρ απολύσεων στις ΗΠΑ, μείωση παραγωγής στην Ιαπωνία.
13/10/2002: Η κρίση ψαλιδίζει τις προοπτικές της οικονομίας
13/10/2002: Η ώρα της αντίδρασης - Οι αγορές πέρασαν το χειρότερο τρίμηνο των τελευταίων 12 χρόνων
29/12/2002: Παραμένει σε στενωπό η παγκόσμια οικονομία
25/05/2003: Υπαρκτός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία
08/08/2003: Γερμανία - Ύφεση δείχνουν οι βιομηχανικές παραγγελίες
19/10/2003: Η παγκόσμια οικονομία στα πρόθυρα
07/11/2004: Ο φαύλος κύκλος της οικονομίας
11/12/2004: Η ύφεση πλήττει τις εταιρείες ακινήτων - Μόλις 1 στις 7 εισηγμένες αύξησε ουσιαστικά τα κέρδη της
26/12/2004: Φαύλος κύκλος των διεθνών αγορών
01/05/2005: Η ύφεση προ των πυλών
26/06/2005: Στον πάγο μπήκαν τα ευρω-επιτόκια
11/09/2005: Από τον τυφώνα στη στασιμότητα - Φόβοι για την οικονομία λόγω πετρελαίου και «Κατρίνα»
04/12/2005: Κέρδη 2 ταχυτήτων - τι αποκαλύπτουν τα αποτελέσματα του 9μήνου
06/08/2006: Πληθωρισμός ή κραχ;
13/08/2006: Αλλάζουν τα δεδομένα στην παγκόσμια οικονομία - Τι φοβίζει τους επενδυτές
20/08/2006: Προβληματισμός για την παγκόσμια ανάπτυξη
22/12/2007: Με αφορμή την πιστωτική κρίση - Η Νέα Τάξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής «αναρχίας»
30/12/2007: Σε σημείο καμπής οι αγορές
22/12/2007: 2008 - Ο κόσμος σε κατάσταση «στεγαστικού ρίσκου» - Θα αφήσει τα σημάδια της και στην Ελλάδα - Η ΕΚΤ δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα επιτόκια - Στην παγκοσμιοποίηση η κρίση δεν γνωρίζει σύνορα.
Αν διαβάσει κανείς μόνο τους τίτλους χωρίς τις ημερομηνίες, θα νομίσει ότι πρόκειται για δημοσιεύματα του τελευταίου διμήνου, με το καθιερωμένο λεξιλόγιο: ύφεση, στασιμότητα, κίνδυνος, στενωπός, πληθωρισμός, κραχ, προβληματισμός, φόβοι.
Η τελευταία λέξη –‘φόβοι’- είναι μάλλον το κλειδί αυτής της μονότονης επανάληψης τις ίδιας κινδυνολογίας: Αν πούμε στους ‘πολλούς’ ότι πάμε μια χαρά, τότε θα ξεθαρρέψουν και θα ζητάνε μεγαλύτερο μερίδιο. Τους λέμε λοιπόν ξανά και ξανά (η επανάληψη είναι θεμελιώδης τακτική της πλύσης εγκεφάλου) ότι ‘κινδυνεύουμε’, ώστε να κάθονται στ’ αυγά τους ήσυχα και χωρίς πολλές απαιτήσεις.
Το πρόβλημα με τη γνωστή μέθοδο «λύκος, λύκος!» είναι ότι κανείς δεν ξέρει πότε ο ‘λύκος’ (αν υπάρχει) ήρθε πραγματικά. Έχουμε λοιπόν τώρα τους ιθύνοντες και τα φερέφωνά τους να μας επαναλαμβάνουν με κάθε τρόπο ότι έχουμε ‘κρίση’, παίζοντας την ίδια παλιά κασέτα αλλά πιο δυνατά, ίσως για να μας προετοιμάσουν για την επόμενη τρύπα στη ζώνη μας. Γιατί άραγε να πιστέψουμε ότι, αυτή τη φορά, φάνηκε στ’ αλήθεια ο διαβόητος ‘λύκος’, αυτός που ακούμε για χρόνια ότι έρχεται με συνοδεία από όλο και περισσότερες Porsche και γιώτ και Lear jet και άλλες χλιδές; Μόνο και μόνο επειδή έτσι μας λένε, ποντάροντας στην αμνησία μας;
Η ‘μέθοδος του βότσαλου’ είναι σατανικά απλή και πολυφορεμένη: Βγάζεις μια βρώμα με στόμφο και κραυγές (‘λύκος, λύκος!’ είπαμε το κόλπο) γαρνιρισμένη με κάποια αληθοφανή επιχειρήματα και αμέσως αυτή απλώνεται παντού από μόνη της, σαν το βότσαλο που ρίχνεις στην ήσυχη λίμνη. Ποιος να κάτσει να ψάξει την εγκυρότητα της φήμης; Οι δημοσιογράφοι που επί χρόνια μας βομβαρδίζουν με ‘κρίσεις’, ή οι άρχοντές μας που διευκολύνονται από τον τρόμο του κοπαδιού;
Από στόμα σε στόμα -ή καλύτερα από κανάλι σε κανάλι- η φήμη μετατρέπεται σε πραγματικότητα. Ας θυμηθούμε για παράδειγμα τους Ιρακινούς που "άρπαζαν τις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ πετώντας τα βρέφη". Ή τους αιμοσταγείς Σέρβους που "έσφαξαν εκατοντάδες χιλιάδες Κοσοβάρους". Ή "τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ". Στις περιπτώσεις αυτές –που δεν είναι οι μόνες βέβαια- το τεχνητό σοκ της ‘διεθνούς κοινότητας’ (αλήθεια τι σημαίνει αυτός ο όρος;) αξιοποιήθηκε δεόντως για το ξεκαθάρισμα ενοχλητικών εμποδίων. Όταν αποκαλύφτηκε η αλήθεια (μερικές φορές συμβαίνει κι αυτό) ήταν πια αργά, "η αποστολή είχε ολοκληρωθεί".
Είναι σαν να φωνάξεις σ' ένα κατάμεστο γήπεδο 'φωτιά, φωτιά' χωρίς να υπάρχει στ' αλήθεια: Το πλήθος πανικοβάλλεται, και με τον ξαφνικό συνωστισμό της φυγής προκαλείς πραγματική κρίση από το τίποτα. Όλη η ουσία είναι να κυλίσεις μια χιονόμπαλα που εύκολα μετατρέπεται σε χιονοστιβάδα και μετά μπορείς να εμφανιστείς σαν 'γιατρός' για τους 'πληγωμένους' που θα κάνουν ό,τι τους πεις...
Αναρωτιέμαι μήπως σήμερα βλέπουμε μια επανάληψη του φαινομένου 9/11: Το 2001 η ξαφνική κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων έδωσε ένα λαμπρό πρόσχημα επίθεσης σε διάφορα πολιτικά μέτωπα, από το Ιράκ ως τις ατομικές ελευθερίες. Έτσι και τώρα η ξαφνική κατάρρευση μερικών ‘λεσχών χαρτοπαιξίας’ της Wall Street από κακές μπλόφες φαίνεται να δίνει ένα νέο πρόσχημα επίθεσης, αυτή τη φορά οικονομικού χαρακτήρα.
Σίγουρα στη τρέχουσα ‘κρίση’ υπάρχει κάτι περίεργο: πώς άραγε εμφανίστηκε τόσο ξαφνικά, σε τόση έκταση, και με τόση ένταση; Τόσο ευαίσθητο είναι λοιπόν το περιβόητο οικονομικό σύστημά μας, ώστε να κινδυνεύει με γενική κατάρρευση από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς καμία εξωγενή αιτία (π.χ. κάποια εκτεταμένη φυσική καταστροφή, επιδημία, ή πόλεμο);;;
Είτε είναι τεχνητή η προέλευση της τρέχουσας υστερίας, είτε αντίθετα ολόκληρος ο κόσμος είναι πραγματικά εξαρτημένος από μερικούς τζογαδόρους, οι πρόσφατες εξελίξεις κάνουν ανάγλυφο το πόσο εύθραυστη είναι η ‘ευημερία’ της παγκοσμιοποίησης, καθώς και ότι η 'οικονομία της αγοράς' είναι πύργος από τραπουλόχαρτα. Μήπως λοιπόν είναι καιρός να φτύσουμε τα γλειφιτζούρια που μας βάζουν στο στόμα καθώς βλέπουμε τηλεόραση;
21.7.08
Ράγες & ρόδες
Διαβάζοντας στην Καθημερινή την «απόρρητη εισήγηση στο Μαξίμου για τον ΟΣΕ» για περικοπές των επενδύσεων του ΟΣΕ, φαντάστηκα τον ενθουσιασμό που προκάλεσε η είδηση στο κύκλωμα του πετρελαίου και τα ποικίλα παρακλάδια του, από τα διυλιστήρια έως τα βουλκανιζατέρ. Η παράταση του σιδηροδρομικού μαρασμού στη χώρα μας ευνοεί βέβαια τις οδικές μεταφορές κάθε κλίμακας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από άποψη σπατάλης ενέργειας, περιβαλλοντικής ρύπανσης και πολεοδομικής υποβάθμισης.
Μένοντας στις οικονομικές παραμέτρους, το ψαλίδισμα των επενδυτικών σχεδίων του ΟΣΕ με το επιχείρημα ότι «έχει χαμηλά έσοδα κίνησης» δείχνει αξιοπερίεργη απροθυμία να μεγαλώσουν αυτά τα έσοδα μέσω της αναβάθμισης του δικτύου. Δεν είναι κάπως οξύμωρο το επιχείρημα του τύπου ‘δεν ενισχύω την αυριανή αύξηση των εσόδων σου γιατί έχεις λίγα έσοδα σήμερα’;
Στην οικονομική σύγκριση σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που παραβλέπουμε συνήθως: το τεράστιο κόστος της υποδομής των οδικών μεταφορών το επωμίζονται οι φορολογούμενοι, όχι οι επιχειρήσεις που την εκμεταλλεύονται. Έτσι π.χ. στο εισιτήριο των ΚΤΕΛ ή τις χρεώσεις των μεταφορικών εταιριών δεν περιλαμβάνεται το κόστος κατασκευής και συντήρησης των εθνικών οδών, ούτε και η διαχείριση πρατηρίων βενζίνης, συνεργείων, καταστημάτων ανταλλακτικών, κ.λπ. Αντίθετα, ο ΟΣΕ περιλαμβάνει στα έξοδά του όλες τις ανάλογες δαπάνες του δικτύου του. Αν έκαναν το ίδιο και τα ΚΤΕΛ, τα πρακτορεία πούλμαν, ή οι εταιρίες διανομών, τι τιμές θα χρέωναν και πόσο κερδοφόρες θα ήσαν;
Ενδεικτικά για την έκταση της έμμεσης επιδότησης των οδικών μεταφορών, το κόστος της Εγνατίας Οδού ξεπερνά τα 6.5 δισ. ευρώ. Για τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο ξοδεύτηκαν 800 εκατομμύρια ευρώ (αποκλειστικά για αυτοκίνητα, χωρίς πρόβλεψη για τραίνα). Γενικότερα, οι δαπάνες οδοποιίας το διάστημα 1994-2006 φθάνουν τα 20 δισ. ευρώ, ενώ το πρόγραμμα ‘Δρόμοι Ανάπτυξης’ του ΥΠΕΧΩΔΕ έχει προϋπολογισμό πάνω από 8 δισ. Όλα αυτά για να διευκολυνθεί το αχανές κύκλωμα που εξυπηρετεί και εξυπηρετείται από το ιερό αυτοκίνητο.
Ο επί 10ετίες παραμελημένος ΟΣΕ έχει επενδύσει 4.6 δισ. ευρώ τα προηγούμενα 5 χρόνια και προγραμματίζει επενδύσεις 11 δισ. ευρώ για τα επόμενα 10, ώστε να αναβαθμιστεί το δίκτυο και οι υπηρεσίες του. Ήδη βλέπουμε μερικά αποτελέσματα, με πιο χαρακτηριστικό τον Προαστιακό της Αττικής: η μεγάλη πληρότητα των δρομολογίων του παρά τις ενοχλητικές οργανωτικές ατέλειες δείχνει ότι το κοινό τον προτιμά ιδιαίτερα –και γι’ αυτό προτείνεται να ιδιωτικοποιηθεί βέβαια.
Ας δούμε εδώ μια ενδιαφέρουσα χρονική σύμπτωση: πέρα από τη παραγωγή ηλεκτρισμού, τα τελευταία χρόνια οι ιδιωτικές εταιρίες έχουν αγκαλιάσει με ιδιαίτερη θέρμη τη κατασκευή ή αναβάθμιση εθνικών οδών. Αυτό δεν είναι περίεργο, αφενός επειδή μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης καλύπτεται από το Δημόσιο ή Ευρωπαϊκά προγράμματα, αφετέρου επειδή συνεπάγονται διόδια άγνωστου ύψους για 30-50 χρόνια (ένας κακόβουλος θα πρόσθετε και τον λόγο ότι το κόστος κατασκευής ανά χιλιόμετρο στην Ελλάδα περιέργως είναι από τα ψηλότερα στην Ευρώπη, παρόλο που δεν έχουμε μονοπώλιο ορεινών όγκων). Είναι αυτονόητο ότι όσο θα μεγαλώνει η χρήση των ‘ιδιωτικών’ αυτοκινητόδρομων, τόσο θα αυξάνονται και τα κέρδη των διαχειριστών τους. Εδώ ο ΟΣΕ είναι ο μόνος υποψήφιος ανταγωνιστής.
Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή το μπάχαλο και τα παράσιτα που αποκαλύφθηκαν στον ΟΣΕ, κάποιοι προτείνουν σημαντικές περικοπές στα αναπτυξιακά σχέδιά του. Να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται σε ενδιαφέρον για περιστολή των κρατικών δαπανών, ή μήπως στο ότι μια αναβαθμισμένη σιδηροδρομική σύνδεση π.χ. Κόρινθος-Καλαμάτα θα ανταγωνίζεται την ‘Ανατολική Οδό Πελοποννήσου’, και μια Αθήνα-Λάρισα τον ‘Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας’;
Τα οικονομικά χάλια του ΟΣΕ δεν οφείλονται μόνο στην ‘αδέξια διαχείριση’ και τους ‘πολλούς κηφήνες’: αντίθετα με τους απαιτητικούς ιδιώτες, ο δημόσιος ΟΣΕ κρατά τις τιμές των εισιτηρίων πολύ χαμηλά. Για παράδειγμα, το εισιτήριο της διαδρομής Κιάτο-Πάτρα (112 km) με απλό τραίνο στοιχίζει σχεδόν όσο τα διόδια ΙΧ στην Αττική Οδό (2.80 έναντι 2.70€), ενώ με Intercity το μισό από τα διόδια της γέφυρας του Ρίο (6 έναντι 11.20). Αντί λοιπόν να προτείνονται «περικοπές» και «ιδιωτικοποίηση», μήπως πρέπει να ενισχυθεί και ο ΟΣΕ τουλάχιστον στον βαθμό που διευκολύνεται με δημόσιο χρήμα η ακόρεστη οδοποιία; Με αναβαθμισμένες υπηρεσίες, οι επενδύσεις στα τραίνα θα μπορούν δικαιολογημένα να καλυφθούν με μελλοντική αύξηση του -αστείου σήμερα- ύψους των εισιτηρίων. Αναμφίβολα, τα σωστά τραίνα μπορούν από τη φύση τους να προσφέρουν συνθήκες ταξιδιού και μεταφορικά πλεονεκτήματα που τα ΚΤΕΛ, τα ΙΧ, ή οι νταλίκες ποτέ δεν θα καταφέρουν -και μάλιστα με μικρότερο κόστος. Μήπως όμως έτσι θα μειωθεί η χρήση των νέων αυτοκινητόδρομων και η κερδοφορία τους; Πιθανόν…
[το αμέσως επόμενο κείμενο διαφωτίζει το πώς αναπτύσσονται οι οδικές μεταφορές σε βάρος των σιδηροδρόμων]
Μένοντας στις οικονομικές παραμέτρους, το ψαλίδισμα των επενδυτικών σχεδίων του ΟΣΕ με το επιχείρημα ότι «έχει χαμηλά έσοδα κίνησης» δείχνει αξιοπερίεργη απροθυμία να μεγαλώσουν αυτά τα έσοδα μέσω της αναβάθμισης του δικτύου. Δεν είναι κάπως οξύμωρο το επιχείρημα του τύπου ‘δεν ενισχύω την αυριανή αύξηση των εσόδων σου γιατί έχεις λίγα έσοδα σήμερα’;
Στην οικονομική σύγκριση σιδηροδρομικών και οδικών μεταφορών υπάρχει ένα σημαντικό στοιχείο που παραβλέπουμε συνήθως: το τεράστιο κόστος της υποδομής των οδικών μεταφορών το επωμίζονται οι φορολογούμενοι, όχι οι επιχειρήσεις που την εκμεταλλεύονται. Έτσι π.χ. στο εισιτήριο των ΚΤΕΛ ή τις χρεώσεις των μεταφορικών εταιριών δεν περιλαμβάνεται το κόστος κατασκευής και συντήρησης των εθνικών οδών, ούτε και η διαχείριση πρατηρίων βενζίνης, συνεργείων, καταστημάτων ανταλλακτικών, κ.λπ. Αντίθετα, ο ΟΣΕ περιλαμβάνει στα έξοδά του όλες τις ανάλογες δαπάνες του δικτύου του. Αν έκαναν το ίδιο και τα ΚΤΕΛ, τα πρακτορεία πούλμαν, ή οι εταιρίες διανομών, τι τιμές θα χρέωναν και πόσο κερδοφόρες θα ήσαν;
Ενδεικτικά για την έκταση της έμμεσης επιδότησης των οδικών μεταφορών, το κόστος της Εγνατίας Οδού ξεπερνά τα 6.5 δισ. ευρώ. Για τη γέφυρα Ρίο-Αντίρριο ξοδεύτηκαν 800 εκατομμύρια ευρώ (αποκλειστικά για αυτοκίνητα, χωρίς πρόβλεψη για τραίνα). Γενικότερα, οι δαπάνες οδοποιίας το διάστημα 1994-2006 φθάνουν τα 20 δισ. ευρώ, ενώ το πρόγραμμα ‘Δρόμοι Ανάπτυξης’ του ΥΠΕΧΩΔΕ έχει προϋπολογισμό πάνω από 8 δισ. Όλα αυτά για να διευκολυνθεί το αχανές κύκλωμα που εξυπηρετεί και εξυπηρετείται από το ιερό αυτοκίνητο.
Ο επί 10ετίες παραμελημένος ΟΣΕ έχει επενδύσει 4.6 δισ. ευρώ τα προηγούμενα 5 χρόνια και προγραμματίζει επενδύσεις 11 δισ. ευρώ για τα επόμενα 10, ώστε να αναβαθμιστεί το δίκτυο και οι υπηρεσίες του. Ήδη βλέπουμε μερικά αποτελέσματα, με πιο χαρακτηριστικό τον Προαστιακό της Αττικής: η μεγάλη πληρότητα των δρομολογίων του παρά τις ενοχλητικές οργανωτικές ατέλειες δείχνει ότι το κοινό τον προτιμά ιδιαίτερα –και γι’ αυτό προτείνεται να ιδιωτικοποιηθεί βέβαια.
Ας δούμε εδώ μια ενδιαφέρουσα χρονική σύμπτωση: πέρα από τη παραγωγή ηλεκτρισμού, τα τελευταία χρόνια οι ιδιωτικές εταιρίες έχουν αγκαλιάσει με ιδιαίτερη θέρμη τη κατασκευή ή αναβάθμιση εθνικών οδών. Αυτό δεν είναι περίεργο, αφενός επειδή μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης καλύπτεται από το Δημόσιο ή Ευρωπαϊκά προγράμματα, αφετέρου επειδή συνεπάγονται διόδια άγνωστου ύψους για 30-50 χρόνια (ένας κακόβουλος θα πρόσθετε και τον λόγο ότι το κόστος κατασκευής ανά χιλιόμετρο στην Ελλάδα περιέργως είναι από τα ψηλότερα στην Ευρώπη, παρόλο που δεν έχουμε μονοπώλιο ορεινών όγκων). Είναι αυτονόητο ότι όσο θα μεγαλώνει η χρήση των ‘ιδιωτικών’ αυτοκινητόδρομων, τόσο θα αυξάνονται και τα κέρδη των διαχειριστών τους. Εδώ ο ΟΣΕ είναι ο μόνος υποψήφιος ανταγωνιστής.
Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή το μπάχαλο και τα παράσιτα που αποκαλύφθηκαν στον ΟΣΕ, κάποιοι προτείνουν σημαντικές περικοπές στα αναπτυξιακά σχέδιά του. Να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται σε ενδιαφέρον για περιστολή των κρατικών δαπανών, ή μήπως στο ότι μια αναβαθμισμένη σιδηροδρομική σύνδεση π.χ. Κόρινθος-Καλαμάτα θα ανταγωνίζεται την ‘Ανατολική Οδό Πελοποννήσου’, και μια Αθήνα-Λάρισα τον ‘Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας’;
Τα οικονομικά χάλια του ΟΣΕ δεν οφείλονται μόνο στην ‘αδέξια διαχείριση’ και τους ‘πολλούς κηφήνες’: αντίθετα με τους απαιτητικούς ιδιώτες, ο δημόσιος ΟΣΕ κρατά τις τιμές των εισιτηρίων πολύ χαμηλά. Για παράδειγμα, το εισιτήριο της διαδρομής Κιάτο-Πάτρα (112 km) με απλό τραίνο στοιχίζει σχεδόν όσο τα διόδια ΙΧ στην Αττική Οδό (2.80 έναντι 2.70€), ενώ με Intercity το μισό από τα διόδια της γέφυρας του Ρίο (6 έναντι 11.20). Αντί λοιπόν να προτείνονται «περικοπές» και «ιδιωτικοποίηση», μήπως πρέπει να ενισχυθεί και ο ΟΣΕ τουλάχιστον στον βαθμό που διευκολύνεται με δημόσιο χρήμα η ακόρεστη οδοποιία; Με αναβαθμισμένες υπηρεσίες, οι επενδύσεις στα τραίνα θα μπορούν δικαιολογημένα να καλυφθούν με μελλοντική αύξηση του -αστείου σήμερα- ύψους των εισιτηρίων. Αναμφίβολα, τα σωστά τραίνα μπορούν από τη φύση τους να προσφέρουν συνθήκες ταξιδιού και μεταφορικά πλεονεκτήματα που τα ΚΤΕΛ, τα ΙΧ, ή οι νταλίκες ποτέ δεν θα καταφέρουν -και μάλιστα με μικρότερο κόστος. Μήπως όμως έτσι θα μειωθεί η χρήση των νέων αυτοκινητόδρομων και η κερδοφορία τους; Πιθανόν…
[το αμέσως επόμενο κείμενο διαφωτίζει το πώς αναπτύσσονται οι οδικές μεταφορές σε βάρος των σιδηροδρόμων]
20.7.08
Τραίνα & αυτοκίνητα
Η εταιρία ΑΜΕΛ που εκμεταλλεύεται το μετρό της Αθήνας εκδίδει ένα μηνιαίο περιοδικό όπου βρίσκεις ενδιαφέροντα άρθρα καμιά φορά. Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό τεύχος (Οκτώβριος 2003), έπεσα τυχαία σε ένα 2σέλιδο άρθρο για την «Ιστορία και τεχνική των αστικών σιδηροδρόμων». Δεν με εντυπωσίασε τόσο η συστηματική απαρίθμηση των πτυχών της μακρόχρονης «Συνομωσίας» -όπως την αποκαλεί- κατά των σιδηροδρόμων (δεν ήταν κάτι νέο για μένα), όσο το γεγονός ότι ένα τόσο αποκαλυπτικό άρθρο το δημοσίευσε οργανισμός που ελέγχεται από το κατεστημένο.
Προτείνω να το διαβάσετε εδώ [pdf 1.6 MB].
Μπορείτε επίσης να δείτε στην Ελευθεροτυπία και τον Ριζοσπάστη αναδρομές στην ιστορία και κατάργηση του Αθηναϊκού τραμ. Στη Καθημερινή υπάρχει επίσης αναφορά στα τραμ άλλων Ελληνικών πόλεων (Πάτρα, Βόλος, Καρλόβασι, Καλαμάτα).
Προτείνω να το διαβάσετε εδώ [pdf 1.6 MB].
Μπορείτε επίσης να δείτε στην Ελευθεροτυπία και τον Ριζοσπάστη αναδρομές στην ιστορία και κατάργηση του Αθηναϊκού τραμ. Στη Καθημερινή υπάρχει επίσης αναφορά στα τραμ άλλων Ελληνικών πόλεων (Πάτρα, Βόλος, Καρλόβασι, Καλαμάτα).
Μπράβο ΟΛΠ!
Μέσα σ' όλες τις αντιλογίες εδώ πέρα, ας γράψω και δυο-τρία λόγια για κάτι πραγματικά καλό.
Τις προάλλες πήγα στο λιμάνι του Πειραιά για να ταξιδέψω. Πήγα με τον Ηλεκτρικό, κάτι που είχα χρόνια να κάνω αφού συνήθως ταξίδευα με αυτοκίνητο. Βγαίνοντας από τον σταθμό, αντίκρισα ένα άλλο περιβάλλον από αυτό που ήξερα: Δίπλα στη θάλασσα των Αφρικανών μικροπωλητών, είδα τη νέα μεταλλική πεζογέφυρα με κυλιόμενες σκάλες και ασανσέρ, καλοφτιαγμένη και άνετη, που σε περνάει εύκολα στη προβλήτα πάνω από τις εκατοντάδες των αυτοκινήτων. Δίπλα, ο ηλεκτρονικός πίνακας με δρομολόγια και κατευθύνσεις προς τα πλοία. Στο τσιμέντο της προβλήτας, χρωματισμένες λωρίδες ειδικά για τους πεζούς χωριστά από τα αυτοκίνητα. Πιο πέρα ένα συμπαθητικό μπλε κτίριο για την αναμονή των ταξιδιωτών. Παρά τη μεσημεριανή ζέστη, χάρηκα το άνετο σύρσιμο της βαλίτσας μου. Επιπλέον, περιμένοντας το πλοίο μου, είχα και την ευκαιρία να συνδεθώ με το ασύρματο wi-fi του ΟΛΠ (δεν μπόρεσα και να μπω στο internet, αλλά ίσως να φταίει ο υπολογιστής μου γι’ αυτό).
Ακόμη και οργανωμένη πιάτσα ταξί είδα, με στέγαστρο για τον κόσμο και τα ταξί να περιμένουν σε σειρά αντί για το παραδοσιακό ψάρεμα-γιουρούσι. Και –ω τι θαύμα!- μια μεγάλη πινακίδα με το ενδεικτικό κόστος βασικών διαδρομών. Δυστυχώς το τελευταίο με έκανε να υποψιαστώ ότι δεν ήμουν στη Βαρκελώνη ή το Άμστερνταμ αλλά στη χώρα του Καραγκιόζη: Εντελώς τυχαία, οι τιμές είχαν σβηστεί από τη πινακίδα αχρηστεύοντάς την. Μέσα στον ενθουσιασμό μου για τη πρόοδο της Ελλαδάρας, πιστεύω ότι το σωματείο των ταξιτζήδων θα φροντίσει σύντομα για την αναγραφή των τιμών ώστε να δυσκολευτούν οι ατσίδες του κλάδου τους.
Πάντως τα λαμόγια δεν μειώνουν τα συγχαρητήρια που αξίζουν στον ΟΛΠ για αυτή την αναβάθμιση!
Τις προάλλες πήγα στο λιμάνι του Πειραιά για να ταξιδέψω. Πήγα με τον Ηλεκτρικό, κάτι που είχα χρόνια να κάνω αφού συνήθως ταξίδευα με αυτοκίνητο. Βγαίνοντας από τον σταθμό, αντίκρισα ένα άλλο περιβάλλον από αυτό που ήξερα: Δίπλα στη θάλασσα των Αφρικανών μικροπωλητών, είδα τη νέα μεταλλική πεζογέφυρα με κυλιόμενες σκάλες και ασανσέρ, καλοφτιαγμένη και άνετη, που σε περνάει εύκολα στη προβλήτα πάνω από τις εκατοντάδες των αυτοκινήτων. Δίπλα, ο ηλεκτρονικός πίνακας με δρομολόγια και κατευθύνσεις προς τα πλοία. Στο τσιμέντο της προβλήτας, χρωματισμένες λωρίδες ειδικά για τους πεζούς χωριστά από τα αυτοκίνητα. Πιο πέρα ένα συμπαθητικό μπλε κτίριο για την αναμονή των ταξιδιωτών. Παρά τη μεσημεριανή ζέστη, χάρηκα το άνετο σύρσιμο της βαλίτσας μου. Επιπλέον, περιμένοντας το πλοίο μου, είχα και την ευκαιρία να συνδεθώ με το ασύρματο wi-fi του ΟΛΠ (δεν μπόρεσα και να μπω στο internet, αλλά ίσως να φταίει ο υπολογιστής μου γι’ αυτό).
Ακόμη και οργανωμένη πιάτσα ταξί είδα, με στέγαστρο για τον κόσμο και τα ταξί να περιμένουν σε σειρά αντί για το παραδοσιακό ψάρεμα-γιουρούσι. Και –ω τι θαύμα!- μια μεγάλη πινακίδα με το ενδεικτικό κόστος βασικών διαδρομών. Δυστυχώς το τελευταίο με έκανε να υποψιαστώ ότι δεν ήμουν στη Βαρκελώνη ή το Άμστερνταμ αλλά στη χώρα του Καραγκιόζη: Εντελώς τυχαία, οι τιμές είχαν σβηστεί από τη πινακίδα αχρηστεύοντάς την. Μέσα στον ενθουσιασμό μου για τη πρόοδο της Ελλαδάρας, πιστεύω ότι το σωματείο των ταξιτζήδων θα φροντίσει σύντομα για την αναγραφή των τιμών ώστε να δυσκολευτούν οι ατσίδες του κλάδου τους.
Πάντως τα λαμόγια δεν μειώνουν τα συγχαρητήρια που αξίζουν στον ΟΛΠ για αυτή την αναβάθμιση!
10.7.08
Τσαφ τσουφ τσουφ: ένα βήμα μπρος, δύο πίσω
Έχω την εντύπωση ότι στη χώρα μας η λέξη ‘βελτίωση’ χρησιμοποιείται τελευταία για να σημάνει ‘επιδείνωση’. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το ταξίδι Αθήνα-Πάτρα με τραίνο. Ας εξηγήσω:
Μέχρι να επεκταθεί ο Προαστιακός ως Κόρινθο και Κιάτο, ανέβαινες στο τραίνο στον Σταθμό Πελοποννήσου και κατέβαινες στη Πάτρα χωρίς ενδιάμεσες αλλαγές. Συγκριτικά με σήμερα, οι συνθήκες ταξιδιού τότε ήσαν εξαιρετικές, τουλάχιστον στα δρομολόγια Intercity: άνετη πρώτη θέση, τουαλέτες, υποτυπώδες πλην όμως εξυπηρετικό μπαρ.
Κάποια στιγμή, με τη προέκτασή του Προαστιακού μέχρι το Κιάτο, ήλθε η ‘βελτίωση’: Καθίσματα άβολα για τη 1½ ώρα του ταξιδιού, κατάργηση της πιο άνετης πρώτης θέσης, κατάργηση της τουαλέτας στους περισσότερους από τους ποικίλους τύπους συρμών του Προαστιακού. Στο Κιάτο σε περιμένουν τα παλιά βαγόνια του ΟΣΕ για το ταξίδι προς Πάτρα και πιο πέρα. Παρά τα μειονεκτήματα λόγω παλαιότητας γραμμών και τροχαίου υλικού, η μετεπιβίβαση αυτή ήταν και παραμένει μια ανακούφιση -και ένα βάρος όταν επιστρέφεις στην Αθήνα.
Πριν λίγες μέρες ο Προαστιακός ‘βελτιώθηκε’ περισσότερο. Στις 3 Ιουλίου ανακοινώθηκαν τα νέα δρομολόγια που άρχισαν να ισχύουν μόλις 3 μέρες αργότερα. Στα πρόσφατα εβδομαδιαία ταξίδια μου Αθήνα-Πάτρα-Αθήνα, δεν είχα δει καμία προειδοποίηση για επικείμενες μεταβολές, αφού τα σχετικά ενημερωτικά φυλλάδια και αφίσες εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με την αλλαγή. Έτσι, όποιος δεν τηλεφωνά στο 1110 του ΟΣΕ πριν από κάθε ταξίδι του για να μάθει μήπως άλλαξαν τα δρομολόγια και περιμένει να δει στον φωτεινό πίνακα την ένδειξη ‘Κιάτο', έχασε: Για τους μυημένους, η λέξι-κλειδί για να πας από το Αεροδρόμιο στο Κιάτο είναι πλέον ‘Νερατζιώτισσα’ και μετά ‘Άνω Λιόσια’. Μόνο εκεί γίνεται ‘Κιάτο’ -εύρηκα!
Αυτή η τροποποίηση έγινε «για την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού» όπως λέει χαριτολογώντας η ανακοίνωση του Προαστιακού: Μέχρι πρόσφατα, έμπαινες από το Αεροδρόμιο σε ένα τραίνο και πήγαινες κατευθείαν στο Κιάτο χωρίς ενδιάμεση αλλαγή. Τώρα πρέπει να αλλάξεις δύο φορές, πρώτα στη Νερατζιώτισσα, και μετά στα Άνω Λιόσια. Αν τυχόν έχεις αποσκευές μαζί σου, τότε καλή δύναμη.
Εκτός από τα 18 απευθείας δρομολόγια από το Αεροδρόμιο, μπορούσες πιο πριν να πας στο Κιάτο και από τον Πειραιά ή Σταθμό Λαρίσης με 6 επιπλέον δρομολόγια, που ανέβαζαν το ημερήσιο σύνολο προς/από Κιάτο σε 18+6=24. Σήμερα τα συνολικά δρομολόγια ‘βελτιώθηκαν’ αριθμητικά κατά 25% από 24 σε 18, προφανώς για να ικανοποιήσουν τη θερινή κίνηση. Έτσι, παρά τη «καθιέρωση τριπλών συρμών τις ώρες αιχμής» βλέπεις κάμποσους υποχρεωτικά όρθιους επιβάτες.
Όμως η ‘βελτίωση’ έχει και άλλες πτυχές: Μέχρι πρόσφατα, οι συρμοί Προαστιακού και ΟΣΕ σταματούσαν στο Κιάτο στην ίδια πλατφόρμα, πράγμα που διευκόλυνε τη μετεπιβίβαση. Σήμερα σταθμεύουν σε απέναντι πλευρές, αναγκάζοντας τους επιβάτες να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες προς την άλλη πλατφόρμα -ανάμεσά τους και πολλοί βαρυφορτωμένοι ταξιδιώτες των φεριμπότ της Πάτρας.
Φαίνεται λοιπόν ότι Προαστιακός και ΟΣΕ ενδιαφέρονται για τη σωματική άσκηση των επιβατών τους. Επιπλέον φροντίζουν να κρατήσουν τους τουρίστες μας απασχολημένους με πνευματικά παιχνίδια στο ταξίδι τους προς ή από Πάτρα. Για παράδειγμα, σε μερικά βαγόνια του Προαστιακού έχω δει διαγράμματα της νέας γραμμής Θεσσαλονίκη-Σέρρες, όπως και της παλαιάς Αθήνα-Λουτράκι σε βαγόνια του ΟΣΕ. Υποθέτω ότι όποιος ξένος βγάλει άκρη από αυτά χωρίς τη βοήθεια ιθαγενή που γνωρίζει τις Ελληνικές ιδιαιτερότητες δικαιούται δωρεάν ταξίδια εφόρου ζωής.
Ανάλογα δείγματα της ‘βελτιωτικής’ πολιτικής του Προαστιακού απέναντι στο κοινό ξεκίνησαν από νωρίς: Όντας φίλος των τραίνων, θέλησα να χρησιμοποιήσω τον Προαστιακό αμέσως μετά την εμφάνισή του. Χάρη στην επιμονή μου, κατάφερα στη τρίτη μου απόπειρα να βρω τη διαδρομή από το κοντινό Μαρκόπουλο μέχρι τον σταθμό του Κορωπίου με αυτοκίνητο. Καμία σήμανση τότε, καμία και σήμερα. Και διαπίστωσα ότι αυτό δεν είναι εξαίρεση: Πόσες επίσημες επιγραφές ‘Προς Σταθμό Προαστιακού’ έχετε δει εσείς σε οποιονδήποτε δρόμο;
Τα επικοινωνιακά ελλείμματα του Προαστιακού δεν αφορούν μόνο τους οδηγούς. Για παράδειγμα, φτάνω για πρώτη φορά με το μετρό στον σταθμό Πλακεντίας για να συνεχίσω με τον Προαστιακό. Ανεβαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα βλέπω την επιγραφή ‘Εισιτήρια’, αλλά μαθαίνω ότι είναι μόνο για το μετρό. Δίπλα διακρίνω την επιγραφή ‘Προς Προαστιακό’ (ζήτω!) και την ακολουθώ φτάνοντας στα μηχανήματα ακύρωσης των εισιτηρίων -μόνο που ακόμη δεν τα έχω βγάλει. Χωρίς να ρωτήσω κάποιον πιο έμπειρο περαστικό, ανακάλυψα τυχαία τα εκδοτήρια 2 επίπεδα πιο πάνω. Αισθάνθηκα σαν Κολόμβος.
Συνεχίζουμε: Το τηλέφωνο 1110 με πληροφορεί ότι μπορώ να βγάλω εισιτήριο ΟΣΕ για Πάτρα από οποιοδήποτε σταθμό του Προαστιακού –π.χ. Πλακεντίας. Όμως στα εκδοτήρια του σταθμού Πλακεντίας μαθαίνω ότι δεν έχουν online σύνδεση και γι’ αυτό πρέπει να πάω στη Νερατζιώτισσα. Μέρες αργότερα, το 1110 επιμένει στην άποψή του, το ίδιο και τα εκδοτήρια της Πλακεντίας. Έξοχα…
Τελειώνω με κάτι για την αρχιτεκτονική των σταθμών του Προαστιακού. Ομολογώ ότι μου αρέσει η ανάλαφρη μεταλλική κατασκευή, το απαλό πράσινο χρώμα τους, τα υλικά επένδυσης. Όμως κάποια χειμωνιάτικα ξημερώματα περιμένοντας στο σταθμό του Κορωπίου απροστάτευτος στο κρύο αγιάζι, έχω περάσει στιγμές τόσο απολαυστικές που μου προκάλεσαν την εκδικητική σκέψη ότι θα πρέπει να δέσουν στην ίδια θέση μερικούς υπεύθυνους σχεδιασμού των εντελώς εκτεθειμένων σταθμών. Ευτυχώς δεν έχω ακόμη και την εμπειρία της δυνατής βροχής με άνεμο…
Αυτές λοιπόν είναι μερικές εμπειρίες μου από τις ‘βελτιώσεις’ του Προαστιακού. Ίσως στο μεταξύ κάποια πράγματα να άλλαξαν. Θα χαρώ να τα μάθω.
Ευτυχείτε!
Μέχρι να επεκταθεί ο Προαστιακός ως Κόρινθο και Κιάτο, ανέβαινες στο τραίνο στον Σταθμό Πελοποννήσου και κατέβαινες στη Πάτρα χωρίς ενδιάμεσες αλλαγές. Συγκριτικά με σήμερα, οι συνθήκες ταξιδιού τότε ήσαν εξαιρετικές, τουλάχιστον στα δρομολόγια Intercity: άνετη πρώτη θέση, τουαλέτες, υποτυπώδες πλην όμως εξυπηρετικό μπαρ.
Κάποια στιγμή, με τη προέκτασή του Προαστιακού μέχρι το Κιάτο, ήλθε η ‘βελτίωση’: Καθίσματα άβολα για τη 1½ ώρα του ταξιδιού, κατάργηση της πιο άνετης πρώτης θέσης, κατάργηση της τουαλέτας στους περισσότερους από τους ποικίλους τύπους συρμών του Προαστιακού. Στο Κιάτο σε περιμένουν τα παλιά βαγόνια του ΟΣΕ για το ταξίδι προς Πάτρα και πιο πέρα. Παρά τα μειονεκτήματα λόγω παλαιότητας γραμμών και τροχαίου υλικού, η μετεπιβίβαση αυτή ήταν και παραμένει μια ανακούφιση -και ένα βάρος όταν επιστρέφεις στην Αθήνα.
Πριν λίγες μέρες ο Προαστιακός ‘βελτιώθηκε’ περισσότερο. Στις 3 Ιουλίου ανακοινώθηκαν τα νέα δρομολόγια που άρχισαν να ισχύουν μόλις 3 μέρες αργότερα. Στα πρόσφατα εβδομαδιαία ταξίδια μου Αθήνα-Πάτρα-Αθήνα, δεν είχα δει καμία προειδοποίηση για επικείμενες μεταβολές, αφού τα σχετικά ενημερωτικά φυλλάδια και αφίσες εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με την αλλαγή. Έτσι, όποιος δεν τηλεφωνά στο 1110 του ΟΣΕ πριν από κάθε ταξίδι του για να μάθει μήπως άλλαξαν τα δρομολόγια και περιμένει να δει στον φωτεινό πίνακα την ένδειξη ‘Κιάτο', έχασε: Για τους μυημένους, η λέξι-κλειδί για να πας από το Αεροδρόμιο στο Κιάτο είναι πλέον ‘Νερατζιώτισσα’ και μετά ‘Άνω Λιόσια’. Μόνο εκεί γίνεται ‘Κιάτο’ -εύρηκα!
Αυτή η τροποποίηση έγινε «για την καλύτερη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού» όπως λέει χαριτολογώντας η ανακοίνωση του Προαστιακού: Μέχρι πρόσφατα, έμπαινες από το Αεροδρόμιο σε ένα τραίνο και πήγαινες κατευθείαν στο Κιάτο χωρίς ενδιάμεση αλλαγή. Τώρα πρέπει να αλλάξεις δύο φορές, πρώτα στη Νερατζιώτισσα, και μετά στα Άνω Λιόσια. Αν τυχόν έχεις αποσκευές μαζί σου, τότε καλή δύναμη.
Εκτός από τα 18 απευθείας δρομολόγια από το Αεροδρόμιο, μπορούσες πιο πριν να πας στο Κιάτο και από τον Πειραιά ή Σταθμό Λαρίσης με 6 επιπλέον δρομολόγια, που ανέβαζαν το ημερήσιο σύνολο προς/από Κιάτο σε 18+6=24. Σήμερα τα συνολικά δρομολόγια ‘βελτιώθηκαν’ αριθμητικά κατά 25% από 24 σε 18, προφανώς για να ικανοποιήσουν τη θερινή κίνηση. Έτσι, παρά τη «καθιέρωση τριπλών συρμών τις ώρες αιχμής» βλέπεις κάμποσους υποχρεωτικά όρθιους επιβάτες.
Όμως η ‘βελτίωση’ έχει και άλλες πτυχές: Μέχρι πρόσφατα, οι συρμοί Προαστιακού και ΟΣΕ σταματούσαν στο Κιάτο στην ίδια πλατφόρμα, πράγμα που διευκόλυνε τη μετεπιβίβαση. Σήμερα σταθμεύουν σε απέναντι πλευρές, αναγκάζοντας τους επιβάτες να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες προς την άλλη πλατφόρμα -ανάμεσά τους και πολλοί βαρυφορτωμένοι ταξιδιώτες των φεριμπότ της Πάτρας.
Φαίνεται λοιπόν ότι Προαστιακός και ΟΣΕ ενδιαφέρονται για τη σωματική άσκηση των επιβατών τους. Επιπλέον φροντίζουν να κρατήσουν τους τουρίστες μας απασχολημένους με πνευματικά παιχνίδια στο ταξίδι τους προς ή από Πάτρα. Για παράδειγμα, σε μερικά βαγόνια του Προαστιακού έχω δει διαγράμματα της νέας γραμμής Θεσσαλονίκη-Σέρρες, όπως και της παλαιάς Αθήνα-Λουτράκι σε βαγόνια του ΟΣΕ. Υποθέτω ότι όποιος ξένος βγάλει άκρη από αυτά χωρίς τη βοήθεια ιθαγενή που γνωρίζει τις Ελληνικές ιδιαιτερότητες δικαιούται δωρεάν ταξίδια εφόρου ζωής.
Ανάλογα δείγματα της ‘βελτιωτικής’ πολιτικής του Προαστιακού απέναντι στο κοινό ξεκίνησαν από νωρίς: Όντας φίλος των τραίνων, θέλησα να χρησιμοποιήσω τον Προαστιακό αμέσως μετά την εμφάνισή του. Χάρη στην επιμονή μου, κατάφερα στη τρίτη μου απόπειρα να βρω τη διαδρομή από το κοντινό Μαρκόπουλο μέχρι τον σταθμό του Κορωπίου με αυτοκίνητο. Καμία σήμανση τότε, καμία και σήμερα. Και διαπίστωσα ότι αυτό δεν είναι εξαίρεση: Πόσες επίσημες επιγραφές ‘Προς Σταθμό Προαστιακού’ έχετε δει εσείς σε οποιονδήποτε δρόμο;
Τα επικοινωνιακά ελλείμματα του Προαστιακού δεν αφορούν μόνο τους οδηγούς. Για παράδειγμα, φτάνω για πρώτη φορά με το μετρό στον σταθμό Πλακεντίας για να συνεχίσω με τον Προαστιακό. Ανεβαίνοντας στη μεγάλη αίθουσα βλέπω την επιγραφή ‘Εισιτήρια’, αλλά μαθαίνω ότι είναι μόνο για το μετρό. Δίπλα διακρίνω την επιγραφή ‘Προς Προαστιακό’ (ζήτω!) και την ακολουθώ φτάνοντας στα μηχανήματα ακύρωσης των εισιτηρίων -μόνο που ακόμη δεν τα έχω βγάλει. Χωρίς να ρωτήσω κάποιον πιο έμπειρο περαστικό, ανακάλυψα τυχαία τα εκδοτήρια 2 επίπεδα πιο πάνω. Αισθάνθηκα σαν Κολόμβος.
Συνεχίζουμε: Το τηλέφωνο 1110 με πληροφορεί ότι μπορώ να βγάλω εισιτήριο ΟΣΕ για Πάτρα από οποιοδήποτε σταθμό του Προαστιακού –π.χ. Πλακεντίας. Όμως στα εκδοτήρια του σταθμού Πλακεντίας μαθαίνω ότι δεν έχουν online σύνδεση και γι’ αυτό πρέπει να πάω στη Νερατζιώτισσα. Μέρες αργότερα, το 1110 επιμένει στην άποψή του, το ίδιο και τα εκδοτήρια της Πλακεντίας. Έξοχα…
Τελειώνω με κάτι για την αρχιτεκτονική των σταθμών του Προαστιακού. Ομολογώ ότι μου αρέσει η ανάλαφρη μεταλλική κατασκευή, το απαλό πράσινο χρώμα τους, τα υλικά επένδυσης. Όμως κάποια χειμωνιάτικα ξημερώματα περιμένοντας στο σταθμό του Κορωπίου απροστάτευτος στο κρύο αγιάζι, έχω περάσει στιγμές τόσο απολαυστικές που μου προκάλεσαν την εκδικητική σκέψη ότι θα πρέπει να δέσουν στην ίδια θέση μερικούς υπεύθυνους σχεδιασμού των εντελώς εκτεθειμένων σταθμών. Ευτυχώς δεν έχω ακόμη και την εμπειρία της δυνατής βροχής με άνεμο…
Αυτές λοιπόν είναι μερικές εμπειρίες μου από τις ‘βελτιώσεις’ του Προαστιακού. Ίσως στο μεταξύ κάποια πράγματα να άλλαξαν. Θα χαρώ να τα μάθω.
Ευτυχείτε!
6.7.08
Δώστε και σώστε (το πετρέλαιο)
Το πετρέλαιο πετά. Μαζί του και άλλες πηγές ενέργειας που βασίζονται σε καύση. Οι τιμές της ΔΕΗ ακολουθούν, πράγμα αναπόφευκτο αφού το μεγαλύτερο μέρος ηλεκτρισμού στη χώρα μας παράγεται μέσα σε σύννεφα καυσαερίων -και κάτω από στοίβες Ευρωπαϊκών προστίμων για τους υπερβολικούς ρύπους.
Οι ανεμογεννήτριες θα μπορούσαν να μειώσουν τις συνέπειες που επιφέρουν τα παιχνίδια της πετρελαϊκής Μαφίας, όμως είναι πολύ λίγες δυστυχώς. Στα χαρτιά βέβαια είναι πολύ περισσότερες, αλλά η νομογεννήτρια και νομοταγής γραφειοκρατία μας –προς μεγάλη ικανοποίηση των ανιδιοτελών φίλων των ορυκτών καυσίμων- φρόντισε ώστε οι σχετικές προτάσεις να σιτεύουν για καιρό σε ποικίλα συρτάρια αντί να ‘μας χαλούν την αισθητική’ στις βουνοκορφές.
Στο μεταξύ, μέχρι να ωριμάσουν οι αιτήσεις, προωθούμε τους ιδιωτικούς ηλεκτροσταθμούς λιθάνθρακα, φυσικού αερίου, ή και πυρηνικής ενέργειας (αν πετύχει η ξαναζεσταμένη καμπάνια), λύσεις που όλες συνεπάγονται προμηθευτές, προστάτες και μεσάζοντες. Επιπλέον, υποχρεώνουμε κάθε νέα οικοδομή να συνδέεται με το κοντινό δίκτυο της ΔΕΦΩΣ (χωρίς όμως να διευκολύνουμε ανάλογα τους ηλιακούς θερμοσίφωνες), και κάνουμε πρακτικά αδύνατη την αιολική ή ηλιακή παραγωγή ηλεκτρισμού σε κλίμακα κτιρίου. Κατά τα άλλα μιλάμε για ‘εξοικονόμηση φυσικών πόρων’, ‘προστασία του περιβάλλοντος’, και ‘μέριμνα για τον καταναλωτή’, εκθειάζοντας δήθεν τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Μέσα σε όλο αυτό το θεατρικό σκηνικό, προκύπτει το ερώτημα: Αν η ΔΕΗ, που υπερηφανεύεται ότι εγκατέστησε το πρώτο αιολικό πάρκο της Ευρώπης στη Κύθνο το 1982, είχε ειλικρινά προωθήσει τις ΑΠΕ από τότε, οι επιπτώσεις του πετρελαίου στα σημερινά τιμολόγιά της θα ήσαν οι ίδιες;
Η καραμέλα ότι "οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι ακριβές" και μαζί ότι "η μεγάλη κλίμακα παραγωγής ρίχνει το κόστος της κιλοβατώρας" (παρά τις μεγάλες απώλειες μεταφοράς), δεν μας εξηγεί τι κάνουμε όταν το θαυματουργό πετρέλαιο ανεβαίνει στον Όλυμπο, παρασέρνοντας και τα άλλα ορυκτά ξαδέλφια του. Το αντίπαλο 'σόι', το ανανεώσιμο, δεν μπορεί να 'ορειβατήσει' μαζί τους, γιατί απλούστατα δεν έχει κόστος πρώτης ύλης (ούτε και μεσιτικά).
Ξανά λοιπόν ένα ρητορικό ερώτημα: Ποιός πληρώνει την ολιγωρία της ΔΕΗ επί 25 χρόνια (!) να προωθήσει τις δωρεάν (και άκαπνες) ΑΠΕ;
1.7.08
Οικολογικά τραίνα
Ταξιδεύω συχνά από Αθήνα σε Πάτρα με τραίνο, αλλάζοντας στο Κιάτο από τον Προαστιακό στον ΟΣΕ. Νομίζω ότι αυτοί οι δύο οργανισμοί αξίζουν συγχαρητήρια για τα μέτρα εξοικονόμησης νερού που εφαρμόζουν:
- Ο μεν Προαστιακός δεν έχει καθόλου τουαλέτες ή μπαρ -τουλάχιστον στους περισσότερους συρμούς- πράγμα που εξαλείφει εντελώς κάθε σπατάλη νερού. Αν τυχόν κάποιος ασυγκράτητος επιβάτης χρειαστεί τουαλέτα στη μιάμιση ώρα από Αθήνα ως Κιάτο, τότε πρέπει να ενημερώσει τον υπεύθυνο για να του δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος σε κάποιο σταθμό όπου ίσως υπάρχουν τα αναγκαία.
- Στα παλιά βαγόνια του ΟΣΕ που κινούνται δυτικά από το Κιάτο υπάρχουν ακόμη τουαλέτες από την εποχή της σπατάλης. Σε αυτά εφαρμόζεται μια απλή μέθοδος εξοικονόμησης νερού: Οι δεξαμενές του τραίνου παραμένουν άδειες, καταργώντας έτσι τη χρήση νερού στη λεκάνη ή τον νιπτήρα. Στις 5-6 ώρες από Κιάτο σε Καλαμάτα, όποιος απαιτητικός θελήσει οπωσδήποτε νερό στη τουαλέτα μπορεί να αγοράσει εμφιαλωμένο από το μπαρ ανάλογα με τις ανάγκες του. Εδώ υπάρχει και ένα άλλο 'πράσινο' εύρημα: Δεν ανοίγει πλέον ο κινητός πυθμένας της λεκάνης κι έτσι οι ακαθαρσίες παραμένουν στη τουαλέτα αντί να πέφτουν στις γραμμές ρυπαίνοντας το περιβάλλον όπως παλιότερα.
Αυτή η επίδειξη οικολογικής μέριμνας, που διαπίστωσα σε αρκετά τραίνα τους τελευταίους μήνες, δεν είναι η μόνη αιτία που κάνει Προαστιακό και ΟΣΕ άξιους συγχαρητηρίων. Υπάρχουν και διάφορες άλλες, για τις οποίες θα επανέλθω άλλη φορά.
[Σημείωση 9.7.08: Θρίαμβος! Σήμερα βρήκα λίγο νερό σε νιπτήρα βαγονιού και τον πυθμένα της λεκάνης σταθερά ανοιχτό. ΘΝΣ]
29.6.08
Πυρηνολογίες
Στο πάντα επίκαιρο θέμα της ενέργειας εμφανίζεται πρόσφατα μια ενορχηστρωμένη αναμάσηση των δήθεν πλεονεκτημάτων της πυρηνικής ενέργειας: «φθηνή», «άφθονη», «ακίνδυνη», ακόμη και «πράσινη»!!! Είναι έτσι άραγε;
- Οι όποιοι οικονομικοί υπολογισμοί -θα έπρεπε να- βασίζονται και στο κόστος καυσίμου σε όλη τη διάρκεια ζωής του εργοστασίου. Αν ο κόσμος γεμίσει πυρηνικά εργοστάσια είναι φυσικό να ανέβει κατακόρυφα η τιμή του ουρανίου/πλουτωνίου. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το πετρέλαιο -όπως και με το φυσικό αέριο που ακολουθεί τα κερδοσκοπικά ή μη παιχνίδια ανεξάρτητα από τη παραγωγή του. Παράλληλα, τα πολλαπλάσια πυρηνικά απόβλητα εκατοντάδων εργοστασίων θα αυξήσουν βέβαια το διεθνές πρόβλημα και το κόστος της διάθεσης τους. Μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε ότι η πυρηνική ενέργεια θα παραμείνει και μακροπρόθεσμα «φθηνή» (αν υποθέσουμε ότι είναι σήμερα);
- Ο χαρακτηρισμός της πυρηνικής ενέργειας ως «πράσινης» επειδή δεν εκπέμπει αέρια του θερμοκηπίου είναι ένα ανόητο διαφημιστικό εύρημα. Μήπως το Τσερνόμπιλ ήταν ένα ‘πράσινο’ συμβάν; Εδώ θα πρέπει να γίνει επιτέλους γνωστό ότι το ασφαλιστικό κόστος των πυρηνικών εργοστασίων για ατύχημα κ.λπ. δεν το αναλαμβάνουν οι εταιρείες αλλά το δημόσιο. Χωρίς αυτό τον διακανονισμό, καμιά εταιρεία δεν θα αναλάμβανε πυρηνικό εργοστάσιο, ούτε το ρεύμα τους θα ήταν φθηνό…
- Στο θέμα των καυσίμων, είναι γεγονός ότι για πετρέλαιο, λιθάνθρακα, φυσικό αέριο, ή ουράνιο είμαστε και θα παραμείνουμε στο έλεος διαφόρων προμηθευτών, κερδοσκόπων και μιζαδόρων. Το ίδιο ισχύει και για τη περίπλοκη διάθεση των ‘πράσινων’ πυρηνικών αποβλήτων, η οποία δεν λύνεται απλά με μια καμινάδα όπως στους θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Αντίθετα, το μελτέμι και ο Ήλιος είναι δωρεάν, χωρίς μεσάζοντες ή ελεγκτές της πορείας τους από στεριά ή θάλασσα –και φυσικά δεν έχουν ανεπιθύμητα κατάλοιπα.
- Η κατασκευή & λειτουργία πυρηνικών εργοστασίων είναι άκρως εξειδικευμένη δουλειά, με λιγοστές εταιρείες στον διεθνή χώρο και καμία Ελληνική. Αν ο Σαρκοζί, ο Πούτιν, ή κάποιος άλλος μας ‘πείσει’ να αγοράσουμε πυρηνική τεχνολογία από τη χώρα του, τι συνέπειες θα έχει αυτό στην ενεργειακή αυτονομία μας; Το ίδιο ισχύει βέβαια και για την προμήθεια ουρανίου. Αυτά ας τα θυμόμαστε σε κάθε πανηγυρικό περί ‘εθνικής ανεξαρτησίας’…
- Με το φάσμα της ανεργίας, ας σκεφθούμε και τις προσδοκώμενες θέσεις εργασίας: Η νέα μονάδα στη Βουλγαρία (Μπέλενε) που θα κατασκευαστεί από τις Avena (Γαλλική) & Siemens (…) θα δημιουργήσει 6,000 νέες θέσεις από τις οποίες 2,000 θα καταλάβουν εξειδικευμένοι Ρώσοι. Σίγουρα κάτι παρόμοιο θα γίνει και στη χώρα μας, που δεν φημίζεται για την υψηλή τεχνολογία της.
- Αντίθετα, οι Ελληνικές συνθήκες και νοοτροπία είναι πολύ πιο κοντά στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας παρά σε ‘διαστημικά’ εργοστάσια. Γι’ αυτό η μεθοδική ανάπτυξη της εγχώριας έρευνας και βιομηχανίας προς γνήσια πράσινη κατεύθυνση θα ενίσχυε ιδιαίτερα την Ελληνική επιστήμη, την αγορά εργασίας αλλά και τις εξαγωγές. Αν πρόκειται για πυρηνική ενέργεια, θα πρέπει αναμφίβολα να εισάγουμε τεχνογνωσία & τεχνολογία, ενώ θα μπορούσαμε να εξάγουμε αν επρόκειτο για ΑΠΕ. Μήπως θα έπρεπε οι αρμόδιοι, αντί να υιοθετούν τεχνάσματα αποδοχής της πυρηνικής ενέργειας, να προωθήσουν ουσιαστικά τις ΑΠΕ, εξαφανίζοντας πρώτα απ’ όλα τα απίστευτα γραφειοκρατικά εμπόδια;
Και κάτι ακόμη: Αντί να τρέχουμε να προλάβουμε την αέναη αύξηση της ζήτησης ηλεκτρισμού, μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε στα σοβαρά τη μείωσή της; Π.χ. με φορολογία στα κλιματιστικά ή τους κοινούς λαμπτήρες, με επιβολή διακοπτών-ανιχνευτών κίνησης στους κατάφωτους άδειους δρόμους τη νύχτα, ή με έκπτωση/επιβάρυνση σε κάθε λογαριασμό ρεύματος ανάλογα με την εκάστοτε μείωση/αύξηση της κατανάλωσης; Με τη τρέχουσα ανάπτυξη κατά 3% κάθε χρόνο, θα διπλασιάζουμε τις ανάγκες μας κάθε 20-25 χρόνια. Είναι δυνατόν σε 20 χρόνια να έχουμε διπλάσια εγκατεστημένη ισχύ από σήμερα, πυρηνική ή μη; Οι κερδοσκόποι που κινούν νήματα πλουτίζουν από την αύξηση και όχι τη μείωση της κατανάλωσης, όπως παρόμοια και οι νεκροθάφτες από την αύξηση των θανάτων ή οι φαρμακοβιομηχανίες από ένα μη υγιή πληθυσμό. Όμως οι υπόλοιποι θα αφεθούμε στη πορεία που μας σέρνει ο μαγικός αυλός;;;
24.6.08
Ο σύγχρονος Γκοτζίλα
[προς το Ενημερωτικό Δελτίο ΤΕΕ]
Διαβάζω ανελιπώς το Σημειωματάριο κάθε Ενημερωτικού Δελτίου - νομίζω ότι είναι συνήθως η πιο ενδιαφέρουσα στήλη του ΕΔ, με εναργείς, σύντομες και εύστοχες επισημάνσεις από την επικαιρότητα. Ένα σημείο του στο τεύχος 2492 με έβαλε στον πειρασμό να επισημάνω κι εγώ κάτι: Γράφει ο συντάκτης του Σημειωματάριου για το πρόβλημα του πληθωρισμού και τις προσπάθειες να δαμαστεί παγκοσμίως, καταλήγοντας ότι αυτές γίνονται «…αφού αφέθηκαν τα κερδοσκοπικά συμφέροντα να γίνουν πανίσχυρα.»
Νομίζω ότι αυτή η μικρή φράση αποκαλύπτει τη καρδιά της σημερινής παγκόσμιας δυσπραγίας, που δυσκολεύει τις ελπίδες για μελλοντική βελτίωση –τουλάχιστον με τις τρέχουσες μεθόδους. Ναι, το αεριτζίδικο χρήμα έχει αποκτήσει τερατώδη δύναμη χάρη στον υπνωτισμένο κονφορμισμό μας, που του επιτρέπει να γιγαντώνεται ανεξέλεγκτα και να μετατρέπεται σε πολιτικό Γκοτζίλα καταπατώντας κάθε αντίδραση –με το καλό ή με το άγριο, τόσο παγκόσμια όσο και στη χώρα μας.
Αν το συνειδητοποιήσουμε, τότε ίσως να καταφέρουμε κάποτε να ξεφύγουμε από τα αποπλανητικά δίχτυα του πριν καταλήξουμε όλοι στο τηγάνι του…
Ευτυχείτε!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)