Ένα καλογραμμένο κείμενο αγνώστου που βρήκα εδώ.
Στα μέσα του 70, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ‘εθνάρχη’ με τα ατάσταλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ’ τα βαπτίσια του. Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. ‘Αυτοεξορισμένος’ κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.
Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 76 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία… τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.
Στις αρχές του 80 το σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια ‘δεξιές’ εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα. Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο ΄μεγάλος΄, ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα ‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο’ ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν ‘εξορία’… όχι… όχι Μακρόνησο… πιο δύσκολη, στην ξενιτιά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν… όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.
Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα ‘αλλαγή’. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να ‘σηκώσει’ το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία. Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. Λεπά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρίφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 90. Ο γιός του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν ‘ενεργός’ πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που ‘κατέβαινε’ στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιός ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεωφορτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά. Ο γιός είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του ‘κατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου… αργότερα οι μπίζνες με ποιούς θα γίνονταν άλλωστε… με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.
Στις αρχές του 90 ο γιος του Σπύρου πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ’ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας …πρωθυπουργός. Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε ‘αβέρτα’ δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 … … και πάει λέγοντας. Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο… ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δήμαρχους και έπαιρνε τη δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε.
Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας. Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιός του Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το ‘έβαλε’ στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς. Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπάρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγεί στη σύνταξη από τα πενήντα του ΄δουλεύοντας΄ το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που ‘φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτιά. Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρώς και καμια αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80.
Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη. Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα… ο Σημίτης που είχε ψηφήσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.
Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιός στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές… ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα… αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν ‘καμένες’ επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.
Κάπου σ’ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιού του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.
Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος. Στην ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.
Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιό και στην κυρά.
.
28.7.10
27.7.10
Καπνός στα μάτια
Το ότι το κάπνισμα βλάπτει τη σωματική υγεία και ενοχλεί μερικούς είναι βέβαια γνωστό από παλιά. Ωστόσο στο παρελθόν, όταν οι κοινωνίες ήσαν λιγότερο αυταρχικές, υπήρχε η δυνατότητα επιλογής μεταξύ χώρων καπνιστών και μη. Έτσι όποιος ήθελε μπορούσε να βλάπτει τον εαυτό του χωρίς να ενοχλεί άλλους, ακριβώς όπως κάποιος μπορεί να βλάπτει το συκώτι του με το ποτό χωρίς να ενοχλεί άλλους (αρκεί να μη πιάσει τιμόνι αμέσως μετά).
Στην εποχή των συχνών συναγερμών για τη δημόσια υγεία, το κάπνισμα έχει ξεχωριστή θέση από όλους τους άλλους κινδύνους που ακούμε: Εξαιτίας του ξεκίνησε μια επίμονη, πολυετής, και συστηματική εκστρατεία που δεν έχει όμοιά της για κανένα άλλο εχθρό της δημόσιας υγείας. Γιατί τέτοια έμφαση ειδικά στο τσιγάρο; Άραγε όλοι οι άλλοι κίνδυνοι ωχριούν μπροστά σε αυτό;
Ας υποθέσουμε ότι, μαγικά, σταματά εντελώς το κάπνισμα! Μήπως τότε θα εξαφανιστεί το νέφος της Αθήνας; Θα μειωθούν οι βλάβες -άμεσες & έμμεσες, ατομικές & κοινωνικές- από το αλκοόλ; Θα φύγουν τα λίπη και οι ορμόνες από τη διατροφή μας; Γιατί άραγε αυτοί οι αναγνωρισμένοι εχθροί μας δεν έχουν προκαλέσει μια συστηματική εκστρατεία σαν αυτή κατά του καπνίσματος, με ανάλογη έκταση και ένταση;
Δεν λέω ότι πρέπει πρώτα να διορθωθούν όλα τα άλλα και μετά να ασχοληθούμε με το κάπνισμα. Αυτό που επισημαίνω ως δυσεξήγητο είναι η επιλεκτική εστίαση σε ένα μόνο πρόβλημα (που στο κάτω-κάτω αφορά ένα μέρος του πληθυσμού) και η πολύ πιο χλιαρή έως ανύπαρκτη αντιμετώπιση άλλων θεμάτων που είναι τουλάχιστον ίσης σημασίας για την υγεία ΟΛΩΝ.
Η μονομέρεια αυτή με προβληματίζει ως προς την ειλικρίνεια των κινήτρων της. Το ίδιο και η μεθόδευση που ακολουθείται ως τώρα: Η τρέχουσα διεθνής εκστρατεία κατά του καπνίσματος ξεκίνησε με δικαιολογία την ασφάλεια (το ίδιο είχε ως αφορμή και η απαγόρευση της βασίλισσας Αμαλίας το 1856) , απαγορεύοντας το κάπνισμα σε υπόγειους σταθμούς μετρό και αμέσως μετά στα αεροπλάνα. Σύντομα καταργήθηκαν τα χωριστά βαγόνια και οι θέσεις για καπνίζοντες. Στη συνέχεια, χρόνο με χρόνο, γίνεται σταδιακή επέκταση της απαγόρευσης, μόνο που τώρα η κύρια δικαιολογία άλλαξε και έγινε το παθητικό κάπνισμα. Η διεθνής κλιμάκωση της αντικαπνιστικής εκστρατείας με τη μέθοδο της σφήνας είναι πλέον προφανής και εξηγείται μόνο με κάποιο αρχικό μακρόπνοο σχεδιασμό ευρείας έκτασης.
Το σύνθημα έδωσε η Αμερική το 1993, όταν η Χίλαρυ Κλίντον ανακοίνωσε περήφανα ότι όσοι επισκέπτες του Λευκού Οίκου θέλουν να καπνίσουν θα πρέπει να βγαίνουν έξω. Το ενδιαφέρον της για την υγεία δεν επεκτάθηκε στο αλκοόλ, ίσως επειδή ήταν απορροφημένη από τα πούρα και τις πίπες του συζύγου, ή γιατί σκέφτηκε την παταγώδη αποτυχία της Ποτοαπαγόρευσης. Τη νέα μόδα μιμήθηκε –ως συνήθως- η Βρετανία, και αργότερα η υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη και πολλές χώρες υπό την επιρροή των ΗΠΑ. Η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν απαγόρευση (πέρα από τα αυτονόητα: σχολεία, νοσοκομεία, μεταφορικά μέσα), το ίδιο και η Ιαπωνία.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η στοργή για τους μη καπνιστές δεν ικανοποιείται με απλές λύσεις, όπως π.χ. τους ξεχωριστούς χώρους για καπνίζοντες ή την ενίσχυση του εξαερισμού. Αντίθετα επιζητεί αποκλειστικά την επιβολή απαγορεύσεων και τη δημιουργία ενόχων. Η εμμονή στις απαγορεύσεις και η απόρριψη των εναλλακτικών λύσεων 'ειρηνικής συνύπαρξης' κάνει φανερό ότι απώτατος στόχος των εμπνευστών και συντονιστών του νέου διωγμού είναι να γίνει το κάπνισμα παντελώς παράνομο, με όποιες επιπτώσεις έχει αυτό στη κοινωνική ψυχολογία.
Με αυτό το προφανές δεδομένο, τα περί «προστασίας των παθητικών καπνιστών» είναι τελικά ένα προσχηματικό δόλωμα για την προσέλκυση υποστηρικτών. Αν υπήρχαν ξεχωριστοί χώροι για καπνιστές και μη, τότε ο καθένας θα μπορούσε να αποφεύγει τους χώρους που δεν του ταιριάζουν, ασκώντας το δικαίωμα επιλογής που έχουν τα ελεύθερα άτομα αντί να υποτάσσεται σε άνωθεν απαγορεύσεις σαν μικρό παιδί υπό κηδεμονία. Σε περιπτώσεις αναπόφευκτης συνύπαρξης, ο επαρκής εξαερισμός είναι πανεύκολη λύση που δεν θα δυσαρεστούσε κανένα, παρά μόνο εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν τη δική τους προτίμηση σε όλους τους άλλους.
Ο διωγμός βασίζεται μεν σε επιστημονικές έρευνες, ωστόσο η αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης στη δημόσια υγεία δεν τεκμηριώνεται από τις περιστασιακές και αμφιλεγόμενες έρευνες που έγιναν πρόσφατα (βλέπε παράδειγμα). Πιθανόν να υπάρχουν όντως θετικές επιπτώσεις, αλλά αυτές να αναιρούνται από την άνοδο άλλων βλαβερών παραγόντων όπως για παράδειγμα η ρύπανση της ατμόσφαιρας ή τα χημικά των τροφών μας και των κτιρίων μας. Αυτό μας φέρνει πάλι στο ερώτημα: γιατί το δημόσιο πάθος για την υγεία μας εξαντλείται στο τσιγάρο, βάζοντας όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα;
.
Στην εποχή των συχνών συναγερμών για τη δημόσια υγεία, το κάπνισμα έχει ξεχωριστή θέση από όλους τους άλλους κινδύνους που ακούμε: Εξαιτίας του ξεκίνησε μια επίμονη, πολυετής, και συστηματική εκστρατεία που δεν έχει όμοιά της για κανένα άλλο εχθρό της δημόσιας υγείας. Γιατί τέτοια έμφαση ειδικά στο τσιγάρο; Άραγε όλοι οι άλλοι κίνδυνοι ωχριούν μπροστά σε αυτό;
Ας υποθέσουμε ότι, μαγικά, σταματά εντελώς το κάπνισμα! Μήπως τότε θα εξαφανιστεί το νέφος της Αθήνας; Θα μειωθούν οι βλάβες -άμεσες & έμμεσες, ατομικές & κοινωνικές- από το αλκοόλ; Θα φύγουν τα λίπη και οι ορμόνες από τη διατροφή μας; Γιατί άραγε αυτοί οι αναγνωρισμένοι εχθροί μας δεν έχουν προκαλέσει μια συστηματική εκστρατεία σαν αυτή κατά του καπνίσματος, με ανάλογη έκταση και ένταση;
Δεν λέω ότι πρέπει πρώτα να διορθωθούν όλα τα άλλα και μετά να ασχοληθούμε με το κάπνισμα. Αυτό που επισημαίνω ως δυσεξήγητο είναι η επιλεκτική εστίαση σε ένα μόνο πρόβλημα (που στο κάτω-κάτω αφορά ένα μέρος του πληθυσμού) και η πολύ πιο χλιαρή έως ανύπαρκτη αντιμετώπιση άλλων θεμάτων που είναι τουλάχιστον ίσης σημασίας για την υγεία ΟΛΩΝ.
Η μονομέρεια αυτή με προβληματίζει ως προς την ειλικρίνεια των κινήτρων της. Το ίδιο και η μεθόδευση που ακολουθείται ως τώρα: Η τρέχουσα διεθνής εκστρατεία κατά του καπνίσματος ξεκίνησε με δικαιολογία την ασφάλεια (το ίδιο είχε ως αφορμή και η απαγόρευση της βασίλισσας Αμαλίας το 1856) , απαγορεύοντας το κάπνισμα σε υπόγειους σταθμούς μετρό και αμέσως μετά στα αεροπλάνα. Σύντομα καταργήθηκαν τα χωριστά βαγόνια και οι θέσεις για καπνίζοντες. Στη συνέχεια, χρόνο με χρόνο, γίνεται σταδιακή επέκταση της απαγόρευσης, μόνο που τώρα η κύρια δικαιολογία άλλαξε και έγινε το παθητικό κάπνισμα. Η διεθνής κλιμάκωση της αντικαπνιστικής εκστρατείας με τη μέθοδο της σφήνας είναι πλέον προφανής και εξηγείται μόνο με κάποιο αρχικό μακρόπνοο σχεδιασμό ευρείας έκτασης.
Το σύνθημα έδωσε η Αμερική το 1993, όταν η Χίλαρυ Κλίντον ανακοίνωσε περήφανα ότι όσοι επισκέπτες του Λευκού Οίκου θέλουν να καπνίσουν θα πρέπει να βγαίνουν έξω. Το ενδιαφέρον της για την υγεία δεν επεκτάθηκε στο αλκοόλ, ίσως επειδή ήταν απορροφημένη από τα πούρα και τις πίπες του συζύγου, ή γιατί σκέφτηκε την παταγώδη αποτυχία της Ποτοαπαγόρευσης. Τη νέα μόδα μιμήθηκε –ως συνήθως- η Βρετανία, και αργότερα η υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη και πολλές χώρες υπό την επιρροή των ΗΠΑ. Η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν απαγόρευση (πέρα από τα αυτονόητα: σχολεία, νοσοκομεία, μεταφορικά μέσα), το ίδιο και η Ιαπωνία.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η στοργή για τους μη καπνιστές δεν ικανοποιείται με απλές λύσεις, όπως π.χ. τους ξεχωριστούς χώρους για καπνίζοντες ή την ενίσχυση του εξαερισμού. Αντίθετα επιζητεί αποκλειστικά την επιβολή απαγορεύσεων και τη δημιουργία ενόχων. Η εμμονή στις απαγορεύσεις και η απόρριψη των εναλλακτικών λύσεων 'ειρηνικής συνύπαρξης' κάνει φανερό ότι απώτατος στόχος των εμπνευστών και συντονιστών του νέου διωγμού είναι να γίνει το κάπνισμα παντελώς παράνομο, με όποιες επιπτώσεις έχει αυτό στη κοινωνική ψυχολογία.
Με αυτό το προφανές δεδομένο, τα περί «προστασίας των παθητικών καπνιστών» είναι τελικά ένα προσχηματικό δόλωμα για την προσέλκυση υποστηρικτών. Αν υπήρχαν ξεχωριστοί χώροι για καπνιστές και μη, τότε ο καθένας θα μπορούσε να αποφεύγει τους χώρους που δεν του ταιριάζουν, ασκώντας το δικαίωμα επιλογής που έχουν τα ελεύθερα άτομα αντί να υποτάσσεται σε άνωθεν απαγορεύσεις σαν μικρό παιδί υπό κηδεμονία. Σε περιπτώσεις αναπόφευκτης συνύπαρξης, ο επαρκής εξαερισμός είναι πανεύκολη λύση που δεν θα δυσαρεστούσε κανένα, παρά μόνο εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν τη δική τους προτίμηση σε όλους τους άλλους.
Ο διωγμός βασίζεται μεν σε επιστημονικές έρευνες, ωστόσο η αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης στη δημόσια υγεία δεν τεκμηριώνεται από τις περιστασιακές και αμφιλεγόμενες έρευνες που έγιναν πρόσφατα (βλέπε παράδειγμα). Πιθανόν να υπάρχουν όντως θετικές επιπτώσεις, αλλά αυτές να αναιρούνται από την άνοδο άλλων βλαβερών παραγόντων όπως για παράδειγμα η ρύπανση της ατμόσφαιρας ή τα χημικά των τροφών μας και των κτιρίων μας. Αυτό μας φέρνει πάλι στο ερώτημα: γιατί το δημόσιο πάθος για την υγεία μας εξαντλείται στο τσιγάρο, βάζοντας όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα;
.
16.7.10
Μια βοή στην έρημο
Η Λιάνα Κανέλη μιλά με πάθος και αγανάκτηση για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, 7.7.10.
Το νομοσχέδιο τελικά ψηφίστηκε από 159 αντιπροσώπους του Ελληνικού λαού.
Θαυμάστε τους και θυμηθείτε τους όταν θα ζητήσουν την ψήφο σας:
Το νομοσχέδιο τελικά ψηφίστηκε από 159 αντιπροσώπους του Ελληνικού λαού.
Θαυμάστε τους και θυμηθείτε τους όταν θα ζητήσουν την ψήφο σας:
5.7.10
Το διπλό όχι
[Σχόλιο στην Ελευθεροτυπία 4.7.10]
Η αντίφαση του «Όχι στα παλιά, όχι και στα νέα κόμματα», έχει ίσως μια αξιοπρόσεκτη εξήγηση: Πρόκειται για αποστροφή προς το σύστημα της κομματοκρατίας, όπου οργανωμένες ομάδες κυνηγούν την εξουσία με γνώμονα το στενό συμφέρον των μελών τους.
Η εκλογή του Άλφα κατσικοκλέφτη και του Βήτα λοβοτομημένου μόνο και μόνο γιατί έτυχε να είναι υποψήφιοι του κόμματος, δείχνει ότι για να επιβιώσει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία χρειάζεται μια ριζική ανακαίνιση στον τρόπο επιλογής αντιπροσώπων, χωρίς τον ζουρλομανδύα των κομμάτων που χειραγωγούν τους δήθεν εκπροσώπους του λαού.
Η επιλογή βουλευτών και άλλων αξιωματούχων με ΚΛΗΡΟ αντί για ψήφο ήταν μια βασική πρακτική της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπως επίσης η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΠΑΝΕΚΛΟΓΗΣ για δεύτερη φορά. Μήπως κάτι τέτοιο θα ήταν μια λύση αναγέννησης και προστασίας του δημοκρατικού συστήματος, το οποίο στην πράξη έχει καταντήσει μια πονηρή μάσκα του ολιγαρχισμού?
.
Η αντίφαση του «Όχι στα παλιά, όχι και στα νέα κόμματα», έχει ίσως μια αξιοπρόσεκτη εξήγηση: Πρόκειται για αποστροφή προς το σύστημα της κομματοκρατίας, όπου οργανωμένες ομάδες κυνηγούν την εξουσία με γνώμονα το στενό συμφέρον των μελών τους.
Η εκλογή του Άλφα κατσικοκλέφτη και του Βήτα λοβοτομημένου μόνο και μόνο γιατί έτυχε να είναι υποψήφιοι του κόμματος, δείχνει ότι για να επιβιώσει η αντιπροσωπευτική δημοκρατία χρειάζεται μια ριζική ανακαίνιση στον τρόπο επιλογής αντιπροσώπων, χωρίς τον ζουρλομανδύα των κομμάτων που χειραγωγούν τους δήθεν εκπροσώπους του λαού.
Η επιλογή βουλευτών και άλλων αξιωματούχων με ΚΛΗΡΟ αντί για ψήφο ήταν μια βασική πρακτική της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπως επίσης η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΠΑΝΕΚΛΟΓΗΣ για δεύτερη φορά. Μήπως κάτι τέτοιο θα ήταν μια λύση αναγέννησης και προστασίας του δημοκρατικού συστήματος, το οποίο στην πράξη έχει καταντήσει μια πονηρή μάσκα του ολιγαρχισμού?
.
4.7.10
Δυό λόγια για το Ιράκ
[Ένα σχόλιο στο TVXS, σχετικά με μια είδηση από το Ιράκ]
Το Ιράκ, πριν το βάλουν στο μάτι οι Δυτικοί δημοκράτες, ήταν η πιο προοδευμένη Αραβική χώρα. Υψηλό μορφωτικό επίπεδο, φυσικός πλούτος, μεγάλος πληθυσμός, σχετική ευημερία, ισχυρή διοίκηση. Ο κίνδυνος εξέλιξής του στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του Ισραήλ ήταν μεγάλος.
Μεταξύ 1980-88, το κοσμικό Ιράκ βρέθηκε απασχολημένο με τον πόλεμο κατά του θεοκρατικού Ιράν. Δύση και Ισραήλ έτριβαν τα χέρια τους και έκαναν στραβά μάτια στις αταξίες του 'δικού μας' Σαντάμ. Όμως είχε στα σκαριά πυρηνικά όπλα. Για να μην εκτεθούν οι καλοί Αμερικανοί που ωθούσαν τον Σαντάμ κατά του Χομεϊνί, τη βρωμοδουλειά την έκαναν οι Ισραηλινοί: σε μια ακόμη επίδειξη του πειρατικού βεληνεκούς τους, βομβάρδισαν τον πυρηνικό αντιδραστήρα Οσιράκ, προκαλώντας μερικά κροκοδείλια δάκρυα στη 'διεθνή κοινότητα'.
Παρά την φθορά του πολέμου, το θηρίο συνέχισε να είναι πολύ επίφοβο. Έτσι ήρθε ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991 που τραυμάτισε μεν αλλά –καλού κακού- κράτησε ζωντανό το αντίπαλο δέος του Ιράν. Οι Αμερικανοί βέβαια δεν έχασαν την ευκαιρία και ξεπάστρεψαν τα απομεινάρια του Οσιράκ.
Για χρόνια η Δύση έλεγχε το πληγωμένο θηρίο με εμπάργκο και συχνούς βομβαρδισμούς κάτω από διάφορα προσχήματα (κυρίως τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ). Η Υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον Madeleine Albright είχε εκτιμήσει το 1996 ότι μισό εκατομμύριο παιδιά που πέθαναν λόγω του εμπάργκο ήταν ένα αποδεκτό τίμημα προκειμένου να πιεστεί ο Σαντάμ.
Αλλά το στενό μαρκάρισμα στον Χασάπη της Βαγδάτη δεν σήμαινε και έλεγχο της χώρας. Το θηρίο μπορούσε να κάνει καμιά ξαφνική αποκοτιά προς το Τελ Αβίβ, τα δε πετρέλαιά του τα έλεγχε ακόμη ο Σαντάμ, έστω και με το σταγονόμετρο του εμπάργκο.
Η οριστική λύση βρέθηκε όταν έγινε πρόεδρος ο λοβοτομημένος καουμπόης. Κάτι η εντυπωσιακή επίθεση του Οσάμα στους Δίδυμους Πύργους, κάτι οι φαντασιώσεις για τα περίφημα ‘Όπλα Μαζικής Καταστροφής’, βρέθηκε μια ασυνάρτητη δικαιολογία και ο Σαντάμ έφυγε από τη μέση. Οι Αμερικανοί πήραν τα πετρέλαια και οι Ισραηλινοί διέγραψαν τον κίνδυνο ‘ανεπτυγμένο Ιράκ’. Όσο για τον κίνδυνο της νεκρανάστασης του τέρατος, εφαρμόστηκε η κλασσική μέθοδος: Διαίρει και Βασίλευε.
Ευτυχείτε!
.
Το Ιράκ, πριν το βάλουν στο μάτι οι Δυτικοί δημοκράτες, ήταν η πιο προοδευμένη Αραβική χώρα. Υψηλό μορφωτικό επίπεδο, φυσικός πλούτος, μεγάλος πληθυσμός, σχετική ευημερία, ισχυρή διοίκηση. Ο κίνδυνος εξέλιξής του στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο του Ισραήλ ήταν μεγάλος.
Μεταξύ 1980-88, το κοσμικό Ιράκ βρέθηκε απασχολημένο με τον πόλεμο κατά του θεοκρατικού Ιράν. Δύση και Ισραήλ έτριβαν τα χέρια τους και έκαναν στραβά μάτια στις αταξίες του 'δικού μας' Σαντάμ. Όμως είχε στα σκαριά πυρηνικά όπλα. Για να μην εκτεθούν οι καλοί Αμερικανοί που ωθούσαν τον Σαντάμ κατά του Χομεϊνί, τη βρωμοδουλειά την έκαναν οι Ισραηλινοί: σε μια ακόμη επίδειξη του πειρατικού βεληνεκούς τους, βομβάρδισαν τον πυρηνικό αντιδραστήρα Οσιράκ, προκαλώντας μερικά κροκοδείλια δάκρυα στη 'διεθνή κοινότητα'.
Παρά την φθορά του πολέμου, το θηρίο συνέχισε να είναι πολύ επίφοβο. Έτσι ήρθε ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991 που τραυμάτισε μεν αλλά –καλού κακού- κράτησε ζωντανό το αντίπαλο δέος του Ιράν. Οι Αμερικανοί βέβαια δεν έχασαν την ευκαιρία και ξεπάστρεψαν τα απομεινάρια του Οσιράκ.
Για χρόνια η Δύση έλεγχε το πληγωμένο θηρίο με εμπάργκο και συχνούς βομβαρδισμούς κάτω από διάφορα προσχήματα (κυρίως τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ). Η Υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον Madeleine Albright είχε εκτιμήσει το 1996 ότι μισό εκατομμύριο παιδιά που πέθαναν λόγω του εμπάργκο ήταν ένα αποδεκτό τίμημα προκειμένου να πιεστεί ο Σαντάμ.
Αλλά το στενό μαρκάρισμα στον Χασάπη της Βαγδάτη δεν σήμαινε και έλεγχο της χώρας. Το θηρίο μπορούσε να κάνει καμιά ξαφνική αποκοτιά προς το Τελ Αβίβ, τα δε πετρέλαιά του τα έλεγχε ακόμη ο Σαντάμ, έστω και με το σταγονόμετρο του εμπάργκο.
Η οριστική λύση βρέθηκε όταν έγινε πρόεδρος ο λοβοτομημένος καουμπόης. Κάτι η εντυπωσιακή επίθεση του Οσάμα στους Δίδυμους Πύργους, κάτι οι φαντασιώσεις για τα περίφημα ‘Όπλα Μαζικής Καταστροφής’, βρέθηκε μια ασυνάρτητη δικαιολογία και ο Σαντάμ έφυγε από τη μέση. Οι Αμερικανοί πήραν τα πετρέλαια και οι Ισραηλινοί διέγραψαν τον κίνδυνο ‘ανεπτυγμένο Ιράκ’. Όσο για τον κίνδυνο της νεκρανάστασης του τέρατος, εφαρμόστηκε η κλασσική μέθοδος: Διαίρει και Βασίλευε.
Ευτυχείτε!
.
3.7.10
Το πάρτυ τελείωσε, τα κεφάλια μέσα *
Ένα κείμενο που μου άρεσε, γραμμένο από τον άγνωστο SA εδώ.
Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες… Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε… να στο χαλάσει. Τόσο καλά.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ……
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα…
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV’s, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε….
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π….ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων …. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.
SA
Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες… Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε… να στο χαλάσει. Τόσο καλά.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ……
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα…
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV’s, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε….
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π….ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων …. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.
SA
30.6.10
Ελεήστε τις τράπεζες!
Διαβάζοντας την είδηση για "το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που ιδρύεται με στόχο τη διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος", σκέφτομαι ότι οι καημένες οι τράπεζες πραγματικά δεινοπαθούν και χρειάζονται στήριξη από το -κατά τα άλλα απένταρο- Δημόσιο στο δράμα που ζουν αυτό τον καιρό!
Κατά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, "οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες αυξήθηκαν στα 379,7 δισ. ευρώ από 373,1 δισ. ευρώ τον Απρίλιο, αναρριχήθηκαν δηλαδή στο υψηλότερο επίπεδο από την αρχή καταγραφής των στοιχείων το Μάρτιο του 1998".
Το πόσο αξιοπερίεργη είναι η διαβόητη 'κρίση' που μας πλασάρουν συστηματικά, το δείχνει η εκθετική άνοδος των καταθέσεων τα τελευταία 12 χρόνια -και ειδικά στη διάρκεια της 'κρίσης' (διάγραμμα άνω). Φαίνεται ότι, με κάποιο μαγικό τρόπο, τα ασφαλιστικά ταμεία αδειάζουν, ενώ οι τράπεζες γεμίζουν (6.6 δις αύξηση των καταθέσεων σε ΕΝΑ μόνο μήνα!!!).
Τι περίεργο...
.
23.6.10
Η πολυτέλεια της μισθωτής δουλείας *
Ένα άρθρο του Περικλή Κοροβέση, από την Ελευθεροτυπία 19.6.10.
Την εποχή όπου η δουλεία ήταν νόμιμος και αποδεκτός θεσμός, ο δούλος είχε μια αξία.
Ο κύριός του για να τον αποκτήσει είχε καταβάλει ένα αντίτιμο και ήταν ένα πολύτιμο τμήμα της περιουσίας του. Και για να αβγατίσει κάποιος την περιουσία του, πρέπει να την προσέχει και να τη φροντίζει. Και ο δούλος είχε πάντα στέγη, τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ηταν ένα είδος ζώου και απολάμβανε όλα τα δικαιώματα του ζώου. Αυτό που έλειπε από τον δούλο ήταν η ελευθερία του. Δεν μπορούσε να ορίσει τη ζωή του. Θα έκανε όποια δουλειά και να του λέγανε και θα έμενε σαν φυλακισμένος στον τόπο που του είχαν επιβάλει άλλοι.
Σήμερα η δουλεία έχει επισήμως καταργηθεί, άσχετα αν σαν θεσμός ζει και βασιλεύει σε πολλά μέρη του κόσμου. Τι γίνεται όμως σήμερα στον λεγόμενο ελεύθερο κόσμο; Εχουμε όλοι τη δυνατότητα να επιλέξουμε μια εργασία που να ταιριάζει με τις δημιουργικές μας ικανότητες; Μπορούμε να επιλέξουμε κάποιον τόπο διαμονής που να μην είναι κάτεργο, αλλά σπίτι; Εχουμε τη δυνατότητα να μετακινηθούμε σε κάποιον επιθυμητό προορισμό; Σίγουρα όχι. Κάνουμε τη δουλειά που βρίσκουμε, μένουμε εκεί όπου μπορούμε να πληρώσουμε το νοίκι και πάμε εκεί όπου βρίσκουμε μια προσφορά. Και ύστερα κάνουμε και τον σταυρό μας. Και λέμε: «Τυχεροί είμαστε. Εχουμε ακόμα δουλειά». Και αυτό πια είναι πολυτέλεια.
Και αν υποθέσουμε πως αυτές οι σκέψεις έχουν κάποιον ειρμό, τότε θα μπορούσαμε να τις τραβήξουμε στα άκρα. Αν κάποιος σκλάβος στοίχιζε στον ιδιοκτήτη του το ίδιο με ένα αυτοκίνητο, ή με ένα άλογο, σήμερα ο εργαζόμενος δεν στοιχίζει τίποτα. Τζάμπα τον παίρνει, τζάμπα τον απολύει. Και αυτό λέγεται ελεύθερη αγορά. Και όλοι μας τρέχουμε να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας που χάνονται, καλώς βέβαια, αλλά ποτέ δεν σκεφτόμαστε πως ίσως υπερασπιζόμαστε ένα καθεστώς δουλείας. Αυτό της μισθωτής εργασίας. Προυντόν, Μαρξ, Ενγκελς, Μπακούνιν, Κροπότκιν και πολλοί άλλοι είχαν γράψει γι' αυτά. Τα θυμάται κανείς σήμερα; Ή έχουμε γίνει όλοι μέρος του συστήματος;
Και αυτά τα ονόματα οδηγούν αναγκαστικά στην Αριστερά. Σε μια εποχή συνολικής καταστροφής, ποια είναι η σκέψη της Αριστεράς; Τι λένε τα κόμματά της; Ποια η σχέση τους με την κοινωνική πραγματικότητα; Ο Μανώλης Γλέζος μέτρησε 49 κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς. Δεν ξέρω αν μέσα σε αυτές βάζει και τους αναρχικούς ή αν αυτός ο αριθμός αφορά μόνο τις κομμουνιστογενείς οργανώσεις. Οπως και να έχει η κατάσταση, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η μια Αριστερά αναιρεί την άλλη. Αλλιώτικα δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Πιστεύουν πως το δίκαιο και το σωστό βρίσκεται με το μέρος τους και οι υπόλοιπες είναι λάθος. Είναι ακριβώς η ίδια λογική της ποδοσφαιρικής ομάδας. Το μόνο που μετράει είναι το πρωτάθλημα. Δηλαδή οι εκλογές και τα κουκιά.
Και δεν είναι λίγοι αυτοί οι αριστεροί, οργανωμένοι ή ανοργάνωτοι, που θεωρούν τον εαυτό τους μέλος κάποιου κλαμπ ή ότι ανήκουν σε μια ελίτ που τους επιτρέπει να σχολιάζουν τα πάντα χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα. (Κατά κανόνα έχουν καλές δουλειές και αισθάνονται την Αριστερά σαν κάποιο κληρονομικό τίτλο τιμής.) Αλλά η κοινωνία είναι ένα περίεργο μείγμα που δεν έχει ιδεολογική καθαρότητα. Οι περίφημοι Ταλιμπάν σήμερα θεωρούνται αξιόπιστοι συνομιλητές και τους προσφέρεται μερίδιο στην εξουσία. Και ίσως η λύση στο Αφγανιστάν να προέλθει από έναν τέτοιο συμβιβασμό, δεδομένου ότι ο πόλεμος για το ΝΑΤΟ έχει χαθεί. Αυτό μπορεί να μη σημαίνει Δημοκρατία, αλλά δείχνει πώς διαμορφώνονται τα κοινωνικά φαινόμενα. Η αγανάκτηση και η δυσαρέσκεια των πολλών θα εκφραστούν από αυτόν που θα εκφέρει έναν πειστικό λόγο. Ασχετα αν είναι αληθινός ή ψεύτικος. Εξάλλου, δεν είναι πολλοί αυτοί που ψάχνουν την αλήθεια. Οι περισσότεροι μια πίστη ψάχνουν. Και θρησκείες υπάρχουν πολλές που μπορεί να μην έχουν σχέση με κανένα θεό. Αρκεί ο φανατισμός.
Την εποχή όπου η δουλεία ήταν νόμιμος και αποδεκτός θεσμός, ο δούλος είχε μια αξία.
Ο κύριός του για να τον αποκτήσει είχε καταβάλει ένα αντίτιμο και ήταν ένα πολύτιμο τμήμα της περιουσίας του. Και για να αβγατίσει κάποιος την περιουσία του, πρέπει να την προσέχει και να τη φροντίζει. Και ο δούλος είχε πάντα στέγη, τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ηταν ένα είδος ζώου και απολάμβανε όλα τα δικαιώματα του ζώου. Αυτό που έλειπε από τον δούλο ήταν η ελευθερία του. Δεν μπορούσε να ορίσει τη ζωή του. Θα έκανε όποια δουλειά και να του λέγανε και θα έμενε σαν φυλακισμένος στον τόπο που του είχαν επιβάλει άλλοι.
Σήμερα η δουλεία έχει επισήμως καταργηθεί, άσχετα αν σαν θεσμός ζει και βασιλεύει σε πολλά μέρη του κόσμου. Τι γίνεται όμως σήμερα στον λεγόμενο ελεύθερο κόσμο; Εχουμε όλοι τη δυνατότητα να επιλέξουμε μια εργασία που να ταιριάζει με τις δημιουργικές μας ικανότητες; Μπορούμε να επιλέξουμε κάποιον τόπο διαμονής που να μην είναι κάτεργο, αλλά σπίτι; Εχουμε τη δυνατότητα να μετακινηθούμε σε κάποιον επιθυμητό προορισμό; Σίγουρα όχι. Κάνουμε τη δουλειά που βρίσκουμε, μένουμε εκεί όπου μπορούμε να πληρώσουμε το νοίκι και πάμε εκεί όπου βρίσκουμε μια προσφορά. Και ύστερα κάνουμε και τον σταυρό μας. Και λέμε: «Τυχεροί είμαστε. Εχουμε ακόμα δουλειά». Και αυτό πια είναι πολυτέλεια.
Και αν υποθέσουμε πως αυτές οι σκέψεις έχουν κάποιον ειρμό, τότε θα μπορούσαμε να τις τραβήξουμε στα άκρα. Αν κάποιος σκλάβος στοίχιζε στον ιδιοκτήτη του το ίδιο με ένα αυτοκίνητο, ή με ένα άλογο, σήμερα ο εργαζόμενος δεν στοιχίζει τίποτα. Τζάμπα τον παίρνει, τζάμπα τον απολύει. Και αυτό λέγεται ελεύθερη αγορά. Και όλοι μας τρέχουμε να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας που χάνονται, καλώς βέβαια, αλλά ποτέ δεν σκεφτόμαστε πως ίσως υπερασπιζόμαστε ένα καθεστώς δουλείας. Αυτό της μισθωτής εργασίας. Προυντόν, Μαρξ, Ενγκελς, Μπακούνιν, Κροπότκιν και πολλοί άλλοι είχαν γράψει γι' αυτά. Τα θυμάται κανείς σήμερα; Ή έχουμε γίνει όλοι μέρος του συστήματος;
Και αυτά τα ονόματα οδηγούν αναγκαστικά στην Αριστερά. Σε μια εποχή συνολικής καταστροφής, ποια είναι η σκέψη της Αριστεράς; Τι λένε τα κόμματά της; Ποια η σχέση τους με την κοινωνική πραγματικότητα; Ο Μανώλης Γλέζος μέτρησε 49 κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς. Δεν ξέρω αν μέσα σε αυτές βάζει και τους αναρχικούς ή αν αυτός ο αριθμός αφορά μόνο τις κομμουνιστογενείς οργανώσεις. Οπως και να έχει η κατάσταση, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η μια Αριστερά αναιρεί την άλλη. Αλλιώτικα δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Πιστεύουν πως το δίκαιο και το σωστό βρίσκεται με το μέρος τους και οι υπόλοιπες είναι λάθος. Είναι ακριβώς η ίδια λογική της ποδοσφαιρικής ομάδας. Το μόνο που μετράει είναι το πρωτάθλημα. Δηλαδή οι εκλογές και τα κουκιά.
Και δεν είναι λίγοι αυτοί οι αριστεροί, οργανωμένοι ή ανοργάνωτοι, που θεωρούν τον εαυτό τους μέλος κάποιου κλαμπ ή ότι ανήκουν σε μια ελίτ που τους επιτρέπει να σχολιάζουν τα πάντα χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα. (Κατά κανόνα έχουν καλές δουλειές και αισθάνονται την Αριστερά σαν κάποιο κληρονομικό τίτλο τιμής.) Αλλά η κοινωνία είναι ένα περίεργο μείγμα που δεν έχει ιδεολογική καθαρότητα. Οι περίφημοι Ταλιμπάν σήμερα θεωρούνται αξιόπιστοι συνομιλητές και τους προσφέρεται μερίδιο στην εξουσία. Και ίσως η λύση στο Αφγανιστάν να προέλθει από έναν τέτοιο συμβιβασμό, δεδομένου ότι ο πόλεμος για το ΝΑΤΟ έχει χαθεί. Αυτό μπορεί να μη σημαίνει Δημοκρατία, αλλά δείχνει πώς διαμορφώνονται τα κοινωνικά φαινόμενα. Η αγανάκτηση και η δυσαρέσκεια των πολλών θα εκφραστούν από αυτόν που θα εκφέρει έναν πειστικό λόγο. Ασχετα αν είναι αληθινός ή ψεύτικος. Εξάλλου, δεν είναι πολλοί αυτοί που ψάχνουν την αλήθεια. Οι περισσότεροι μια πίστη ψάχνουν. Και θρησκείες υπάρχουν πολλές που μπορεί να μην έχουν σχέση με κανένα θεό. Αρκεί ο φανατισμός.
Οι νέοι φιλελεύθεροι *
Ένα άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη, από την Ελευθεροτυπία 19.6.10
Το πολυθρύλητο πια τέλος της μεταπολίτευσης, πριν πλησιάσει ως πραγματικότητα, έχει υπάρξει αντικείμενο πόθου από πολλές πλευρές.
Αυτοί τους οποίους αποκαλώ εδώ νέους φιλελεύθερους, είναι από τους πιο ένθερμους θιασώτες της μετάβασης σε αυτό που ζωγραφίζουν ως μια Ελλάδα «κανονική», cool, μεταδογματική, ευπρεπισμένη. Αναφέρομαι εδώ σ' έναν χώρο που τελευταία δείχνει να διευρύνει την επιρροή του κυρίως στο δημόσιο σχολιασμό του πολιτισμού και των κοινωνικών συμπεριφορών· σε μια ευαισθησία η οποία ελκύει ιδιαίτερα τους ανθρώπους του λογοτεχνικού σιναφιού και του πολιτισμικού πεδίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους γνώμης. Από το Athens Review of books μέχρι το ΕΚΕΒΙ, από την «Καθημερινή» μέχρι το Protagon.gr, από τη φιλελεύθερη Αριστερά μέχρι το «φωτισμένο» συντηρητισμό διαμορφώνονται πλέον αξιοσημείωτες συγκλίσεις. Ο δρόμος χαράχτηκε ουσιαστικά ήδη από τη δεκαετία του '90 μέσα από το μετα-lifestyle έντυπο που μετεξελίχτηκε στη συνέχεια σε free press.
Προς διευκρίνιση: οι νέοι φιλελεύθεροι δεν είναι νεοφιλελεύθεροι. Ή δεν είναι κατά βάση νεοφιλελεύθεροι. Παρά το ότι αναγνωρίζουν την «ελεύθερη οικονομία» ως τον αξεπέραστο ορίζοντα της εποχής και μάλλον ως την οριστική μορφή του ανθρώπινου Λόγου, παρά το ότι γοητεύονται από τη συγκινητική φιγούρα του επιχειρηματία-δημιουργού καινοτομίας, η αιχμή των παρεμβάσεών τους είναι μια ορισμένη πολιτισμική κριτική. Κατά κάποιον τρόπο ανακαλύπτουν πράγματα που στη Γαλλία των αρχών του '80 αποτελούσαν το αντι-ολοκληρωτικό ρεύμα. Οι ιδέες και αξίες στις οποίες αναγνωρίζονται είναι ο υπεύθυνος ατομικισμός, η καταγγελία του μεγάλου κράτους, η αντίθεση στα άκρα και στους «εξτρεμισμούς». Συχνά υιοθετούν έναν σκεπτικιστικό φιλελευθερισμό για να λοιδορήσουν τον αιώνιο αρχαϊσμό της Αριστεράς ή τη μετριότητα του πολιτικού προσωπικού της Δεξιάς. Το κοινό πεδίο στο οποίο κινούνται είναι η υπεράσπιση του «ορθολογισμού» απέναντι στη νεοελληνική «παράνοια». Αλλοι επενδύουν στους κανόνες τής -δικής τους βεβαίως- κοινής λογικής και άλλοι στην επινόηση μιας νέας πολιτικής, περισσότερο συμπονετικής και χαρούμενης, μακριά από τις κακές ουτοπίες και τις αγωνιστικές ταυτότητες. Προς Θεού, «όχι άλλοι αγώνες» γράφει αηδιασμένος ένας από τους πρωτοπόρους του χώρου στο «Κυριακάτικο Βήμα».
Οι νέοι φιλελεύθεροι θέλουν να είναι το κόμμα της κίνησης, της ανοιχτόμυαλης διαθεσιμότητας, της πρόθυμης προσαρμογής στα θαυμαστά κελεύσματα της νέας εποχής. Παρ' όλα αυτά, επειδή πιστεύουν ότι βασικός αντίπαλος του εκπολιτισμού των ηθών είναι η σκληρή πολιτική, αναζητούν όλο και συχνότερα τη φιλική συνδρομή των δυνάμεων της τάξης, των άγρυπνων φυλάκων της δημοκρατίας μας. Ο αντι-αυταρχισμός τους είναι κυρίως πολιτισμικός.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι ο συγκεκριμένος χώρος πιστεύει πως αντιπροσωπεύει μια αντικομφορμιστική προσέγγιση στην παρούσα κρίση. Αλλά η ουσία των όσων διακινούν είναι η πιο κοινότοπη αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης για τα ελληνικά δεινά. Το κακό ανάγεται στην ηθική τού νεοέλληνα, στο ότι δεν έκανε τα «αυτονόητα» όταν έπρεπε και τώρα πληρώνει τη γαϊδουριά του. Η νεοελληνική μιζέρια, οι συναισθηματικές υπερβολές, ο λαϊκισμός των διαδηλώσεων, η κοινωνική βία, η ξύλινη γλώσσα: ιδού οι αιτίες της κρίσης. Χάσαμε το μέτρο, λένε. Ωραία. Και πώς συνέβη αυτό; Ποιοι ιδεολογικοί μηχανισμοί, ποιες εικόνες πλούτου και ευημερίας, ποια life style εγχειρίδια ευφορίας συνέβαλαν στις αυταπάτες; Δεν υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια ηγεμονικοί μηχανισμοί διαμόρφωσης των πεποιθήσεων ή μήπως όλα τούτα ήλθαν από τον ουρανό;
Αλλά για τους νέους φιλελεύθερους ουσιαστικά δεν υφίσταται κοινωνικό πρόβλημα. Ή αν υπάρχει, αφορά μόνο τους απολύτως φτωχούς, τους αποδεδειγμένα αποκλεισμένους, τις ευπαθείς ομάδες. Οπως θα έλεγε και ο Φλομπέρ, το κοινωνικό πρόβλημα (ανισότητες, εργασιακή βία, εργοδοτικός δεσποτισμός) είναι απώθηση ενός πολύ πιο σημαντικού προβλήματος, το οποίο είναι η άνοδος της βλακείας, ο θρίαμβος της ανοησίας.
Η σημερινή μετάφραση αυτής της υποθήκης είναι ανησυχητική. Εμφανίζεται με την ανακύκλωση των συνθημάτων του αντι-λαϊκιστικού -αλλά πάντοτε υπέρ πλουσίων και ισχυρών- εκσυγχρονισμού. Εκδηλώνεται στη μορφή μιας σωφρονιστικής ηθικολογίας, η οποία αθωώνει τις πολιτικοεπιχειρηματικές ελίτ για να κατακεραυνώσει απλώς κάποιες κραυγαλέες και ασυμμάζευτες περιπτώσεις. Ως προς τούτο υπάρχει μια συνέχεια: στην άποψη ότι το όλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το κακό γούστο, το ύφος της εξουσίας, η άσχημη αισθητική, το κιτς. Πολύ παλιά ιδέα, που επανέρχεται για να διανθίσει το έξυπνο ύφος των νέων φιλελεύθερων.
Οι νέοι φιλελεύθεροι συχνά ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται κάποιες αξίες που απειλούνται: λ.χ. την αυτονομία της λογοτεχνίας, τον ελεύθερο πλουραλισμό της γνώμης, την ανεκτικότητα. Πράγματι, όλα αυτά πρέπει να αποτελούν θεμελιώδη σημεία αναφοράς για να έχει νόημα η κριτική αντιπαράθεση στην πολιτική, στην κουλτούρα, στα κοινωνικά θέματα. Εχω, ωστόσο, την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ευαισθησία θα ήταν πιο πειστική -σε αυτούς τουλάχιστον που τη βρίσκουν νόστιμη- αν δεν εξαντλούνταν μόνο στο ανελέητο μαστίγωμα των «ακραίων», αλλά έθετε και το πρόβλημα των «μέσων» και των «μετριοπαθών». Αν δεν κάνω λάθος, οι συνταγές, η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, οι αποφάσεις, οι παρέες, τα δίκτυα της λαμογιάς που μας έφεραν ώς εδώ ανήκουν κυρίως σε αυτούς τους τελευταίους. Οσο και αν επιμένουν, δεν μας κυβέρνησε η άκρα Αριστερά αλλά το διαπαραταξιακό μπλοκ της νοικοκυροσύνης.
Οι νέοι φιλελεύθεροι θα ήταν μάλλον πιο ενδιαφέροντες στην πολιτισμική τους κριτική αν δεν διεκδικούσαν τη τωρινή τους λειτουργία: να είναι η εναλλακτική, προωθημένη, branche -θα έλεγαν οι Γάλλοι- εκδοχή του μεσαίου χώρου. Τους λείπει όμως κάτι για να γίνουν ενδιαφέροντες συντηρητικοί: η ποιότητα της απόγνωσης, η αίσθηση της πικρίας, η αυθεντική ηθική αγανάκτηση. Αλλά ούτε και αυτό είναι παράδοξο: η μελαγχολία ποτέ δεν ήταν το φόρτε του μεταμοντέρνου φιλελεύθερου Κέντρου.
Το πολυθρύλητο πια τέλος της μεταπολίτευσης, πριν πλησιάσει ως πραγματικότητα, έχει υπάρξει αντικείμενο πόθου από πολλές πλευρές.
Αυτοί τους οποίους αποκαλώ εδώ νέους φιλελεύθερους, είναι από τους πιο ένθερμους θιασώτες της μετάβασης σε αυτό που ζωγραφίζουν ως μια Ελλάδα «κανονική», cool, μεταδογματική, ευπρεπισμένη. Αναφέρομαι εδώ σ' έναν χώρο που τελευταία δείχνει να διευρύνει την επιρροή του κυρίως στο δημόσιο σχολιασμό του πολιτισμού και των κοινωνικών συμπεριφορών· σε μια ευαισθησία η οποία ελκύει ιδιαίτερα τους ανθρώπους του λογοτεχνικού σιναφιού και του πολιτισμικού πεδίου, συγγραφείς, καλλιτέχνες και δημοσιογράφους γνώμης. Από το Athens Review of books μέχρι το ΕΚΕΒΙ, από την «Καθημερινή» μέχρι το Protagon.gr, από τη φιλελεύθερη Αριστερά μέχρι το «φωτισμένο» συντηρητισμό διαμορφώνονται πλέον αξιοσημείωτες συγκλίσεις. Ο δρόμος χαράχτηκε ουσιαστικά ήδη από τη δεκαετία του '90 μέσα από το μετα-lifestyle έντυπο που μετεξελίχτηκε στη συνέχεια σε free press.
Προς διευκρίνιση: οι νέοι φιλελεύθεροι δεν είναι νεοφιλελεύθεροι. Ή δεν είναι κατά βάση νεοφιλελεύθεροι. Παρά το ότι αναγνωρίζουν την «ελεύθερη οικονομία» ως τον αξεπέραστο ορίζοντα της εποχής και μάλλον ως την οριστική μορφή του ανθρώπινου Λόγου, παρά το ότι γοητεύονται από τη συγκινητική φιγούρα του επιχειρηματία-δημιουργού καινοτομίας, η αιχμή των παρεμβάσεών τους είναι μια ορισμένη πολιτισμική κριτική. Κατά κάποιον τρόπο ανακαλύπτουν πράγματα που στη Γαλλία των αρχών του '80 αποτελούσαν το αντι-ολοκληρωτικό ρεύμα. Οι ιδέες και αξίες στις οποίες αναγνωρίζονται είναι ο υπεύθυνος ατομικισμός, η καταγγελία του μεγάλου κράτους, η αντίθεση στα άκρα και στους «εξτρεμισμούς». Συχνά υιοθετούν έναν σκεπτικιστικό φιλελευθερισμό για να λοιδορήσουν τον αιώνιο αρχαϊσμό της Αριστεράς ή τη μετριότητα του πολιτικού προσωπικού της Δεξιάς. Το κοινό πεδίο στο οποίο κινούνται είναι η υπεράσπιση του «ορθολογισμού» απέναντι στη νεοελληνική «παράνοια». Αλλοι επενδύουν στους κανόνες τής -δικής τους βεβαίως- κοινής λογικής και άλλοι στην επινόηση μιας νέας πολιτικής, περισσότερο συμπονετικής και χαρούμενης, μακριά από τις κακές ουτοπίες και τις αγωνιστικές ταυτότητες. Προς Θεού, «όχι άλλοι αγώνες» γράφει αηδιασμένος ένας από τους πρωτοπόρους του χώρου στο «Κυριακάτικο Βήμα».
Οι νέοι φιλελεύθεροι θέλουν να είναι το κόμμα της κίνησης, της ανοιχτόμυαλης διαθεσιμότητας, της πρόθυμης προσαρμογής στα θαυμαστά κελεύσματα της νέας εποχής. Παρ' όλα αυτά, επειδή πιστεύουν ότι βασικός αντίπαλος του εκπολιτισμού των ηθών είναι η σκληρή πολιτική, αναζητούν όλο και συχνότερα τη φιλική συνδρομή των δυνάμεων της τάξης, των άγρυπνων φυλάκων της δημοκρατίας μας. Ο αντι-αυταρχισμός τους είναι κυρίως πολιτισμικός.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι ο συγκεκριμένος χώρος πιστεύει πως αντιπροσωπεύει μια αντικομφορμιστική προσέγγιση στην παρούσα κρίση. Αλλά η ουσία των όσων διακινούν είναι η πιο κοινότοπη αντίληψη περί συλλογικής ευθύνης για τα ελληνικά δεινά. Το κακό ανάγεται στην ηθική τού νεοέλληνα, στο ότι δεν έκανε τα «αυτονόητα» όταν έπρεπε και τώρα πληρώνει τη γαϊδουριά του. Η νεοελληνική μιζέρια, οι συναισθηματικές υπερβολές, ο λαϊκισμός των διαδηλώσεων, η κοινωνική βία, η ξύλινη γλώσσα: ιδού οι αιτίες της κρίσης. Χάσαμε το μέτρο, λένε. Ωραία. Και πώς συνέβη αυτό; Ποιοι ιδεολογικοί μηχανισμοί, ποιες εικόνες πλούτου και ευημερίας, ποια life style εγχειρίδια ευφορίας συνέβαλαν στις αυταπάτες; Δεν υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια ηγεμονικοί μηχανισμοί διαμόρφωσης των πεποιθήσεων ή μήπως όλα τούτα ήλθαν από τον ουρανό;
Αλλά για τους νέους φιλελεύθερους ουσιαστικά δεν υφίσταται κοινωνικό πρόβλημα. Ή αν υπάρχει, αφορά μόνο τους απολύτως φτωχούς, τους αποδεδειγμένα αποκλεισμένους, τις ευπαθείς ομάδες. Οπως θα έλεγε και ο Φλομπέρ, το κοινωνικό πρόβλημα (ανισότητες, εργασιακή βία, εργοδοτικός δεσποτισμός) είναι απώθηση ενός πολύ πιο σημαντικού προβλήματος, το οποίο είναι η άνοδος της βλακείας, ο θρίαμβος της ανοησίας.
Η σημερινή μετάφραση αυτής της υποθήκης είναι ανησυχητική. Εμφανίζεται με την ανακύκλωση των συνθημάτων του αντι-λαϊκιστικού -αλλά πάντοτε υπέρ πλουσίων και ισχυρών- εκσυγχρονισμού. Εκδηλώνεται στη μορφή μιας σωφρονιστικής ηθικολογίας, η οποία αθωώνει τις πολιτικοεπιχειρηματικές ελίτ για να κατακεραυνώσει απλώς κάποιες κραυγαλέες και ασυμμάζευτες περιπτώσεις. Ως προς τούτο υπάρχει μια συνέχεια: στην άποψη ότι το όλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το κακό γούστο, το ύφος της εξουσίας, η άσχημη αισθητική, το κιτς. Πολύ παλιά ιδέα, που επανέρχεται για να διανθίσει το έξυπνο ύφος των νέων φιλελεύθερων.
Οι νέοι φιλελεύθεροι συχνά ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται κάποιες αξίες που απειλούνται: λ.χ. την αυτονομία της λογοτεχνίας, τον ελεύθερο πλουραλισμό της γνώμης, την ανεκτικότητα. Πράγματι, όλα αυτά πρέπει να αποτελούν θεμελιώδη σημεία αναφοράς για να έχει νόημα η κριτική αντιπαράθεση στην πολιτική, στην κουλτούρα, στα κοινωνικά θέματα. Εχω, ωστόσο, την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη ευαισθησία θα ήταν πιο πειστική -σε αυτούς τουλάχιστον που τη βρίσκουν νόστιμη- αν δεν εξαντλούνταν μόνο στο ανελέητο μαστίγωμα των «ακραίων», αλλά έθετε και το πρόβλημα των «μέσων» και των «μετριοπαθών». Αν δεν κάνω λάθος, οι συνταγές, η διακυβέρνηση, τα πρόσωπα, οι αποφάσεις, οι παρέες, τα δίκτυα της λαμογιάς που μας έφεραν ώς εδώ ανήκουν κυρίως σε αυτούς τους τελευταίους. Οσο και αν επιμένουν, δεν μας κυβέρνησε η άκρα Αριστερά αλλά το διαπαραταξιακό μπλοκ της νοικοκυροσύνης.
Οι νέοι φιλελεύθεροι θα ήταν μάλλον πιο ενδιαφέροντες στην πολιτισμική τους κριτική αν δεν διεκδικούσαν τη τωρινή τους λειτουργία: να είναι η εναλλακτική, προωθημένη, branche -θα έλεγαν οι Γάλλοι- εκδοχή του μεσαίου χώρου. Τους λείπει όμως κάτι για να γίνουν ενδιαφέροντες συντηρητικοί: η ποιότητα της απόγνωσης, η αίσθηση της πικρίας, η αυθεντική ηθική αγανάκτηση. Αλλά ούτε και αυτό είναι παράδοξο: η μελαγχολία ποτέ δεν ήταν το φόρτε του μεταμοντέρνου φιλελεύθερου Κέντρου.
20.6.10
24 Ιουλίου 2010: Κραυγή για δημοκρατία
Το Σάββατο 24 Ιουλίου θα ‘γιορτάσουμε’ 36 χρόνια Μεταπολίτευσης. Θα ακούσουμε ένα κάρο πανηγυρικούς και δηλώσεις περί δημοκρατίας, και φυσικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα κάνει δεξίωση για την ελίτ της χώρας –που θα γιορτάζει κι αυτή για τους δικούς της λόγους.
Ήδη κυκλοφορεί η ιδέα της γενικής κινητοποίησης εκείνη την ημέρα, ώστε να ακουστεί η γνώμη του λαού για τα όσο γίνονται «στο όνομά του» τελευταία. Μια τέτοια κίνηση θα είναι εξαιρετική στον συμβολισμό της, αλλά θα είναι ασθενική αν περιοριστεί μόνο σε μια ακόμη διαδήλωση σαν τις προηγούμενες: τα παχύδερμα τις έχουν συνηθίσει, κάπως όπως εμείς τα σκάνδαλά τους.
Νομίζω ότι χρειάζονται πιο ευφάνταστες κινήσεις, οι οποίες θα πρέπει
- να έχουν πανελλαδική συμμετοχή, όχι μόνο Αθηναϊκή (ας μη ξεχνάμε ότι πολλοί θα λείπουν από την Αθήνα τότε),
- να διευκολύνουν τη συμμετοχή όσων δεν πάνε στις διαδηλώσεις για διάφορους λόγους,
- να είναι ορατές παντού, όχι μόνο σε μερικούς κεντρικούς δρόμους και πλατείες.
Τέτοιες κινήσεις από τον οποιοδήποτε και οπουδήποτε μπορεί να είναι:
- η Ελληνική σημαία μεσίστια ή ανάποδα, μαύρες σημαίες ή άλλες ενδείξεις πένθους σε σπίτια, μαγαζιά, εργασιακούς χώρους,
- κλείσιμο των φώτων για ένα τέταρτο –π.χ. 10 ως 10:15,
- την ίδια ώρα, κορναρίσματα και κάθε είδους θόρυβος, σαν κραυγή διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα.
Ο στόχος δεν είναι απλά μια εκτόνωση, αλλά το να φανεί ξεκάθαρα ότι ο κόμπος είναι έτοιμος να σπάσει το χτένι.
Η αποδοχή αυτής της ιδέας πρέπει να συνοδευτεί από τη μέγιστη δυνατή διάδοσή της, με email, sms, facebook, blog, κ.λπ. Ακόμη πιο αποδοτική θα ήταν και η υιοθέτησή της από όποια εφημερίδα ή κόμμα έχει τα αναγκαία κότσια και δεν αρκείται σε μπλα-μπλα. Σε αυτούς λέμε «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»!
[δείτε και το επόμενο -εξηγεί ΓΙΑΤΙ χρειάζεται αυτή η κραυγή για δημοκρατία!]
Δρόµοι *
Μια 'Γνώμη' του Ρούσσου Βρανά [αναδημοσίευση από Τα Νέα 18.6.10.]
Ένας ακήρυχτος πόλεµος διεξάγεται σήµερα κατά της δηµοκρατίας. Και είναι ένας πόλεµος που εξαπέλυσε η ολιγαρχία του χρήµατος όταν της δόθηκε η µεγάλη ευκαιρία: η κρίση που ξέσπασε το 2008. Οι κυβερνήσεις είχαν κι αυτές τη δική τους µεγάλη ευκαιρία να αµυνθούν. Δεν µπόρεσαν. Δεν θέλησαν. Και ο πόλεµος έχει τώρα κλιµακωθεί.
Η ολιγαρχία δεν περιορίζεται στην άµυνα. Έχει περάσει στην αντεπίθεση. Υποδαυλίζει παντού µια µαζική υστερία για τα ελλείµµατα των χωρών και ζητεί δραστικές περικοπές στα εισοδήµατα των εργαζοµένων. Γιατί; Επειδή θέλει να εξασφαλίσει ότι τα δάνειά της δεν θα απειληθούν από τα κρατικά χρέη (χρέη που συσσωρεύτηκαν κυρίως από τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να τη διασώσουν από την κρίση που προκάλεσε η ίδια). Οµως, ποια είναι αυτή η ολιγαρχία που συνηθίζουµε να αποκαλούµε «διεθνείς αγορές»; Ποιοι πολεµούν για λογαριασµό της; Πού βρίσκεται το στρατηγείο τους; Ποιοι είναι οι διοικητές τους; Αδικα θα ψάξουµε. Γιατί δεν είναι µια διεθνής συνωµοσία. Είναι µια συµµαχία µεγάλων τραπεζών και διεθνών επιχειρήσεων που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των χωρών.
Δεν χρειάζεται να καθήσουν µαζί σε ένα τραπέζι για να σχεδιάσουν τη στρατηγική τους. Οσµίζονται αµέσως ό,τι απειλεί την εξουσία τους. Μυρίζονται αµέσως πού βρίσκονται τα κέρδη. Και είναι πάντα έτοιµες να τα αρπάξουν, όπου κι αν βρίσκονται και όποτε µπορούν. Το χάος είναι αυτό που τις τρέφει. Αυτό δίνει στις αγορές τις µεγαλύτερες ευκαιρίες για κέρδη. Επειδή οι πολιτικοί των κοµµάτων εξουσίας είναι πάντα πρόθυµοι να «ακούνε» τις αγορές και να επιζητούν την εύνοιά τους. Κατά τα άλλα, όπως επισηµαίνει ο Λες Λίοπολντ, συγγραφέας του βιβλίου «Η λεηλασία της Αµερικής», ο µηχανισµός της τυπικής δηµοκρατίας συνεχίζει τη λειτουργία του σαν να µη συµβαίνει τίποτα. Εξακολουθούµε να ψηφίζουµε στις εκλογές.
Οµως, οι αποφάσεις που επηρεάζουν περισσότερο τη ζωή µας λαµβάνονται µε έναν βαθιά αντιδηµοκρατικό τρόπο. Οι απρόσωπες αγορές ασκούν στους πολιτικούς πολύ µεγαλύτερο έλεγχο από όσο οι ψηφοφόροι που τους εκλέγουν.
Στον πόλεµο που διεξάγεται σήµερα δεν υπάρχει έλεος γι’ αυτούς που σηκώνουν λευκή σηµαία. Οι διεθνείς αγορές και όσοι βρίσκονται στην υπηρεσία τους δεν αναγνωρίζουν ανακωχή. «Η επίθεσή τους συνεχίζεται µε στόχο το κοινωνικό κράτος, την κοινωνική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση», διαπιστώνει ο Λες Λίοπολντ. «Μας θέλουν να δουλεύουµε περισσότερο για να αµειβόµαστε λιγότερο, να πληρώνουµε ακριβότερη περίθαλψη για να έχουµε λιγότερη, να πληρώνουµε ακριβότερη παιδεία για να έχουµε λιγότερη δωρεάν παιδεία, να πληρώνουµε ακριβότερη σύνταξη για να την παίρνουµε αργότερα. Με δυο λόγια, θέλουν να ανατρέψουν όλες τις πολιτικές και τα προγράµµατα που πάνω τους στήριξαν κάποτε την επιβίωσή τους οι άνθρωποι των µεσαίων τάξεων».
Σε αυτόν τον πόλεµο, δυστυχώς δεν υπάρχει καµιά εγγύηση πως τελικά θα επικρατήσει η δηµοκρατία. Μα ούτε και για το αντίθετο. Το µόνο βέβαιο είναι πως όποιος σηκώνει λευκή σηµαία, δεν µπορεί να ελπίζει σε έλεος.
[Το κείμενο είναι μετάφραση μέρους του άρθρου του Λες Λίοπολντ "Is there a Global War Between Financial Theocracy and Democracy?".]
Ένας ακήρυχτος πόλεµος διεξάγεται σήµερα κατά της δηµοκρατίας. Και είναι ένας πόλεµος που εξαπέλυσε η ολιγαρχία του χρήµατος όταν της δόθηκε η µεγάλη ευκαιρία: η κρίση που ξέσπασε το 2008. Οι κυβερνήσεις είχαν κι αυτές τη δική τους µεγάλη ευκαιρία να αµυνθούν. Δεν µπόρεσαν. Δεν θέλησαν. Και ο πόλεµος έχει τώρα κλιµακωθεί.
Η ολιγαρχία δεν περιορίζεται στην άµυνα. Έχει περάσει στην αντεπίθεση. Υποδαυλίζει παντού µια µαζική υστερία για τα ελλείµµατα των χωρών και ζητεί δραστικές περικοπές στα εισοδήµατα των εργαζοµένων. Γιατί; Επειδή θέλει να εξασφαλίσει ότι τα δάνειά της δεν θα απειληθούν από τα κρατικά χρέη (χρέη που συσσωρεύτηκαν κυρίως από τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να τη διασώσουν από την κρίση που προκάλεσε η ίδια). Οµως, ποια είναι αυτή η ολιγαρχία που συνηθίζουµε να αποκαλούµε «διεθνείς αγορές»; Ποιοι πολεµούν για λογαριασµό της; Πού βρίσκεται το στρατηγείο τους; Ποιοι είναι οι διοικητές τους; Αδικα θα ψάξουµε. Γιατί δεν είναι µια διεθνής συνωµοσία. Είναι µια συµµαχία µεγάλων τραπεζών και διεθνών επιχειρήσεων που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες των χωρών.
Δεν χρειάζεται να καθήσουν µαζί σε ένα τραπέζι για να σχεδιάσουν τη στρατηγική τους. Οσµίζονται αµέσως ό,τι απειλεί την εξουσία τους. Μυρίζονται αµέσως πού βρίσκονται τα κέρδη. Και είναι πάντα έτοιµες να τα αρπάξουν, όπου κι αν βρίσκονται και όποτε µπορούν. Το χάος είναι αυτό που τις τρέφει. Αυτό δίνει στις αγορές τις µεγαλύτερες ευκαιρίες για κέρδη. Επειδή οι πολιτικοί των κοµµάτων εξουσίας είναι πάντα πρόθυµοι να «ακούνε» τις αγορές και να επιζητούν την εύνοιά τους. Κατά τα άλλα, όπως επισηµαίνει ο Λες Λίοπολντ, συγγραφέας του βιβλίου «Η λεηλασία της Αµερικής», ο µηχανισµός της τυπικής δηµοκρατίας συνεχίζει τη λειτουργία του σαν να µη συµβαίνει τίποτα. Εξακολουθούµε να ψηφίζουµε στις εκλογές.
Οµως, οι αποφάσεις που επηρεάζουν περισσότερο τη ζωή µας λαµβάνονται µε έναν βαθιά αντιδηµοκρατικό τρόπο. Οι απρόσωπες αγορές ασκούν στους πολιτικούς πολύ µεγαλύτερο έλεγχο από όσο οι ψηφοφόροι που τους εκλέγουν.
Στον πόλεµο που διεξάγεται σήµερα δεν υπάρχει έλεος γι’ αυτούς που σηκώνουν λευκή σηµαία. Οι διεθνείς αγορές και όσοι βρίσκονται στην υπηρεσία τους δεν αναγνωρίζουν ανακωχή. «Η επίθεσή τους συνεχίζεται µε στόχο το κοινωνικό κράτος, την κοινωνική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση», διαπιστώνει ο Λες Λίοπολντ. «Μας θέλουν να δουλεύουµε περισσότερο για να αµειβόµαστε λιγότερο, να πληρώνουµε ακριβότερη περίθαλψη για να έχουµε λιγότερη, να πληρώνουµε ακριβότερη παιδεία για να έχουµε λιγότερη δωρεάν παιδεία, να πληρώνουµε ακριβότερη σύνταξη για να την παίρνουµε αργότερα. Με δυο λόγια, θέλουν να ανατρέψουν όλες τις πολιτικές και τα προγράµµατα που πάνω τους στήριξαν κάποτε την επιβίωσή τους οι άνθρωποι των µεσαίων τάξεων».
Σε αυτόν τον πόλεµο, δυστυχώς δεν υπάρχει καµιά εγγύηση πως τελικά θα επικρατήσει η δηµοκρατία. Μα ούτε και για το αντίθετο. Το µόνο βέβαιο είναι πως όποιος σηκώνει λευκή σηµαία, δεν µπορεί να ελπίζει σε έλεος.
[Το κείμενο είναι μετάφραση μέρους του άρθρου του Λες Λίοπολντ "Is there a Global War Between Financial Theocracy and Democracy?".]
10.5.10
Αφελές ερώτημα
Τα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης με έχουν μπερδέψει: Η μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων σημαίνει άραγε ότι θα μειωθούν και τα λαδώματα, τα φακελάκια και οι μίζες; Ή μήπως όλα αυτά θα επαυξηθούν για να ισοσκελίσουν το χαμένο επίσημο εισόδημα;
Το ερώτημα μοιάζει αφελές, αλλά μήπως είναι μεγαλύτερη αφέλεια το να νομίζουμε ότι η μείωση μισθών με παράλληλη αύξηση των έμμεσων φόρων είναι αποτελεσματική μέθοδος για οικονομική ανάπτυξη ή για πάταξη της διαφθοράς;
Το ερώτημα μοιάζει αφελές, αλλά μήπως είναι μεγαλύτερη αφέλεια το να νομίζουμε ότι η μείωση μισθών με παράλληλη αύξηση των έμμεσων φόρων είναι αποτελεσματική μέθοδος για οικονομική ανάπτυξη ή για πάταξη της διαφθοράς;
25.4.10
Μακάρι!
[γράμμα στη Καθημερινή]
Γράφετε στο κύριο άρθρο της Κυριακής 25.4.10 με τίτλο ‘Αποδόμηση’:
«Ο στόχος είναι δύσκολος, μεγάλος, αλλά εθνικός. Αν η κυβέρνηση αποδειχθεί ανεπαρκής στην υλοποίησή του και η Ν.Δ. αποδυθεί σε άσφαιρους λαϊκισμούς, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για την αποδόμηση του σημερινού πολιτικού κατεστημένου.»
Το γεγονός ότι στο ‘νέο’ έργο παίζει ο ίδιος θίασος που προκάλεσε το πρόβλημα, κάνει βέβαιο ότι οι δύο προϋποθέσεις που βάζετε θα πραγματοποιηθούν.
Ίσως μια τέτοια ‘αποδόμηση’ να είναι οδυνηρή -βραχυπρόθεσμα.
Αλλά αν αυτό είναι το τίμημα για να απαλλαγεί μακροπρόθεσμα η χώρα από τους πειρατές που την έριξαν στα βράχια, τότε μια ευχή υπάρχει:
Μακάρι!
Γράφετε στο κύριο άρθρο της Κυριακής 25.4.10 με τίτλο ‘Αποδόμηση’:
«Ο στόχος είναι δύσκολος, μεγάλος, αλλά εθνικός. Αν η κυβέρνηση αποδειχθεί ανεπαρκής στην υλοποίησή του και η Ν.Δ. αποδυθεί σε άσφαιρους λαϊκισμούς, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για την αποδόμηση του σημερινού πολιτικού κατεστημένου.»
Το γεγονός ότι στο ‘νέο’ έργο παίζει ο ίδιος θίασος που προκάλεσε το πρόβλημα, κάνει βέβαιο ότι οι δύο προϋποθέσεις που βάζετε θα πραγματοποιηθούν.
Ίσως μια τέτοια ‘αποδόμηση’ να είναι οδυνηρή -βραχυπρόθεσμα.
Αλλά αν αυτό είναι το τίμημα για να απαλλαγεί μακροπρόθεσμα η χώρα από τους πειρατές που την έριξαν στα βράχια, τότε μια ευχή υπάρχει:
Μακάρι!
Απάτη ή κρετινισμός;
[γράμμα στη Καθημερινή]
Είναι γεγονός ότι ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ είχαν στο επίσημο πρόγραμμά τους την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, και έτσι πήραν την ψήφο των ανύποπτων οπαδών τους.
Αν τα χάλια που αποκαλύφθηκαν μετά τις εκλογές ήσαν άγνωστα και στους δύο, τότε πρόκειται για ασύλληπτη ανεπάρκεια με εγκληματικές συνέπειες.
Αν τα ήξερε τουλάχιστον ένας από τους δύο και το κράτησε μυστικό, τότε πρόκειται για εκούσια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος που -λόγω της επακόλουθης απώλειας της εθνικής κυριαρχίας- έχει σαφώς χαρακτήρα εθνικής προδοσίας.
Και στις δύο περιπτώσεις –εγκληματικής ανεπάρκειας ή προδοτικής εξαπάτησης- είναι απαραίτητη η νομική μεθόδευση προσφυγής για την ακύρωση των τελευταίων εκλογών και επαναπροκήρυξη νέων.
Επειδή οι πρασινογάλαζοι λόχοι δεν θα τολμήσουν κάτι τέτοιο, η μόνη ελπίδα είναι ότι κάποιοι πέρα απ' αυτούς (η εξαπατημένη ‘βάση’ ας πούμε) θα πάρουν επιτέλους στα σοβαρά το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος...
Είναι γεγονός ότι ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ είχαν στο επίσημο πρόγραμμά τους την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, και έτσι πήραν την ψήφο των ανύποπτων οπαδών τους.
Αν τα χάλια που αποκαλύφθηκαν μετά τις εκλογές ήσαν άγνωστα και στους δύο, τότε πρόκειται για ασύλληπτη ανεπάρκεια με εγκληματικές συνέπειες.
Αν τα ήξερε τουλάχιστον ένας από τους δύο και το κράτησε μυστικό, τότε πρόκειται για εκούσια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος που -λόγω της επακόλουθης απώλειας της εθνικής κυριαρχίας- έχει σαφώς χαρακτήρα εθνικής προδοσίας.
Και στις δύο περιπτώσεις –εγκληματικής ανεπάρκειας ή προδοτικής εξαπάτησης- είναι απαραίτητη η νομική μεθόδευση προσφυγής για την ακύρωση των τελευταίων εκλογών και επαναπροκήρυξη νέων.
Επειδή οι πρασινογάλαζοι λόχοι δεν θα τολμήσουν κάτι τέτοιο, η μόνη ελπίδα είναι ότι κάποιοι πέρα απ' αυτούς (η εξαπατημένη ‘βάση’ ας πούμε) θα πάρουν επιτέλους στα σοβαρά το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος...
4.4.10
Ζήτω ο νεο-σοσιαλισμός!
Επί χρόνια μας έλεγαν ότι η οικονομία της χώρας αναπτύσσεται με υψηλούς ρυθμούς, ζητώντας την ψήφο μας για επιβράβευση.
Πραγματικά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν ότι στη 10ετία 2000-9 το ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε κατά 76%.
Σήμερα βαράνε ξαφνικά τον συναγερμό και μας λένε ότι «είμαστε σε κρίση». Επιδόματα καταργούνται, επιδοτήσεις κόβονται, τραπεζικές στρόφιγγες κλείνουν, ο τζίρος πέφτει. Το σκηνικό του φόβου ορθώνεται μεθοδικά.
Κι όμως, επί 10 χρόνια –χώρια τα προηγούμενα- τα 5 εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού της ‘Ψωροκώσταινας’ δούλευαν καθημερινά και την έκαναν να είναι η 27η οικονομία του κόσμου με βάση το ΑΠΕ.
Μα πού πήγε όλος αυτός ο πλούτος; Ποιανού ο μισθός αυξήθηκε κατά 76% από το 2000 (αποπληθωρισμένα); Πού πήγε όλος αυτός ο ιδρώτας 5 εκατομμυρίων ανθρώπων; Εξατμίστηκε χωρίς ίχνη, ή μήπως γέμισε τις πλουτοκρατικές πισίνες μόνο;
Αν η αύξηση του πλούτου στο παρελθόν ήταν εικονική, τότε μας κορόιδευαν με τις στατιστικές τους.
Αν πάλι η σημερινή κρίση είναι εικονική, τότε μας κοροϊδεύουν με τις τωρινές κλάψες τους.
Βάζω στοίχημα ότι αύριο θα μας επιστρέψουν -δήθεν θριαμβευτικά- ένα μικρό κομμάτι από αυτά που μας πήραν, επιζητώντας εκλογική επιβράβευση της υποκρισίας (σαν το κόλπο του Χότζα με τον χωριάτη που παραπονιόταν για το μικρό σπίτι του).
Κάποιες στατιστικές από το 2000, δείχνουν ότι, από 100 Έλληνες, οι 20 πλουσιότεροι άρπαζαν τότε το 40% της εθνικής πίτας ενώ για τους φτωχότερους 20 περίσσευε μόλις το 7.5%.
Υποψιάζομαι ότι σήμερα οι πρώτοι 20 παίρνουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι, φωνάζοντας ταυτόχρονα ότι «μας κλέβουν οι κερδοσκόποι» για να δικαιολογήσουν το ξάφρισμα του ταμείου όσο εμείς είμαστε καθηλωμένοι στον νέο άμβωνα της τηλεόρασης, και για να βάλουν χέρι και στο μερίδιο των άλλων 80 χωρίς γκρίνιες.
Άραγε θα πιπιλάμε για πολύ τα γλειφιτζούρια που μας δίνουν;
Πραγματικά, τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν ότι στη 10ετία 2000-9 το ελληνικό Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε κατά 76%.
Σήμερα βαράνε ξαφνικά τον συναγερμό και μας λένε ότι «είμαστε σε κρίση». Επιδόματα καταργούνται, επιδοτήσεις κόβονται, τραπεζικές στρόφιγγες κλείνουν, ο τζίρος πέφτει. Το σκηνικό του φόβου ορθώνεται μεθοδικά.
Κι όμως, επί 10 χρόνια –χώρια τα προηγούμενα- τα 5 εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού της ‘Ψωροκώσταινας’ δούλευαν καθημερινά και την έκαναν να είναι η 27η οικονομία του κόσμου με βάση το ΑΠΕ.
Μα πού πήγε όλος αυτός ο πλούτος; Ποιανού ο μισθός αυξήθηκε κατά 76% από το 2000 (αποπληθωρισμένα); Πού πήγε όλος αυτός ο ιδρώτας 5 εκατομμυρίων ανθρώπων; Εξατμίστηκε χωρίς ίχνη, ή μήπως γέμισε τις πλουτοκρατικές πισίνες μόνο;
Αν η αύξηση του πλούτου στο παρελθόν ήταν εικονική, τότε μας κορόιδευαν με τις στατιστικές τους.
Αν πάλι η σημερινή κρίση είναι εικονική, τότε μας κοροϊδεύουν με τις τωρινές κλάψες τους.
Βάζω στοίχημα ότι αύριο θα μας επιστρέψουν -δήθεν θριαμβευτικά- ένα μικρό κομμάτι από αυτά που μας πήραν, επιζητώντας εκλογική επιβράβευση της υποκρισίας (σαν το κόλπο του Χότζα με τον χωριάτη που παραπονιόταν για το μικρό σπίτι του).
Κάποιες στατιστικές από το 2000, δείχνουν ότι, από 100 Έλληνες, οι 20 πλουσιότεροι άρπαζαν τότε το 40% της εθνικής πίτας ενώ για τους φτωχότερους 20 περίσσευε μόλις το 7.5%.
Υποψιάζομαι ότι σήμερα οι πρώτοι 20 παίρνουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι, φωνάζοντας ταυτόχρονα ότι «μας κλέβουν οι κερδοσκόποι» για να δικαιολογήσουν το ξάφρισμα του ταμείου όσο εμείς είμαστε καθηλωμένοι στον νέο άμβωνα της τηλεόρασης, και για να βάλουν χέρι και στο μερίδιο των άλλων 80 χωρίς γκρίνιες.
Άραγε θα πιπιλάμε για πολύ τα γλειφιτζούρια που μας δίνουν;
25.7.09
Φόρος στα αυτοκίνητα ή στη χρήση τους;
[γράμμα προς Καθημερινή]
Σχετικά με τα νέα μέτρα για απόσυρση, φορολόγηση των ΙΧ βάσει παλαιότητας κ.λπ., επιτρέψτε μου να επισημάνω ένα παράλογο στοιχείο: αυτό που ρυπαίνει την ατμόσφαιρα και προκαλεί συμφόρηση στους δρόμους δεν είναι το κάθε αυτοκίνητο! Είναι το αυτοκίνητο που κυκλοφορεί.
Το μόνο λογικό λοιπόν θα ήταν να φορολογηθεί η πηγή του κακού, που είναι αποκλειστικά η χρήση καυσίμων: όσο πιο πολλή βενζίνη καίει κάποιος τόσο πιο πολύ ρυπαίνει, ανεξάρτητα από κυβισμούς και παλαιότητες.
Γι' αυτό ένας 'πράσινος φόρος' στη λιανική τιμή των καυσίμων θα έριχνε το βάρος εκεί ακριβώς που πρέπει, απλά και δίκαια.
Μάλιστα αυτός ο φόρος θα μπορούσε να διαφέρει από αστικές σε αγροτικές περιοχές, καλύπτοντας έτσι και το θέμα της κυκλοφοριακής συμφόρησης: άλλα προβλήματα προκαλεί ένα Hummer στον Λυκαβηττό και άλλα στα Τζουμέρκα...
2.7.09
Η μη υπαίθρια νομιμότητα
Άραγε σε πόσο διάστημα παραγράφεται το αδίκημα του κλεισίματος των ημιυπαίθριων χώρων που δεν θα τακτοποιηθούν με την πρόσφατη ρύθμιση;
Επιπλέον, αν ιδιοκτήτης τέτοιου παράνομου χώρου είναι βουλευτής, προβλέπεται βουλευτική ασυλία;
Επιπλέον, αν ιδιοκτήτης τέτοιου παράνομου χώρου είναι βουλευτής, προβλέπεται βουλευτική ασυλία;
28.6.09
Ανέφικτη στην Ελλάδα η δημοκρατία;
[επιστολή προς Καθημερινή]
Αρκετά οδυνηρές, όσο και εύστοχες, οι διαπιστώσεις του Χρήστου Γιανναρά στο «Ανέφικτη στην Ελλάδα η δημοκρατία» της Κυριακής 28.6.09.
Αναρωτιέμαι μήπως η «ανορθόλογη ελπίδα» της «κοινωνικής αφύπνισης» -που αναφέρει κλείνοντας- μπορεί να προκύψει μέσω ενός θεσμού πολύ διαδεδομένου στο αρχαίο Αθηναϊκό πολίτευμα, το σύστημα διακυβέρνησης που προβάλλουμε επιλεκτικά ως ιερό υπόδειγμα. Αναφέρομαι στον θεσμό της ΚΛΗΡΩΣΗΣ των αντιπροσώπων του Δήμου, παράλληλα με αυτόν της ψήφου. Αντί για άλλες εξηγήσεις, μεταφέρω εδώ μερικά σύντομα αποσπάσματα από το λήμμα περί Αθηναϊκής Δημοκρατίας του αγγλικού Wikipedia:
«…Η κλήρωση ήταν η κύρια μέθοδος επιλογής καθώς εθεωρείτο ως η πιο δημοκρατική: οι εκλογές ευνοούσαν όσους ήσαν πλούσιοι, ευγενείς, καλοί ρήτορες και διάσημοι, ενώ η κλήρωση μοίραζε τα διοικητικά καθήκοντα σε όλο το σώμα των πολιτών, υποβάλλοντάς τους στη ζωτική δημοκρατική εμπειρία του, κατά τον Αριστοτέλη, «να διοικείς και να διοικείσαι εναλλάξ». Η κλήρωση κάθε ατόμου βασιζόταν μόνο στην ιδιότητα του πολίτη και όχι σε προσόντα ή οποιαδήποτε μορφή δημοτικότητας που θα μπορούσε να εξαγοραστεί. Συνεπώς η κλήρωση ήταν τρόπος αποφυγής της διεφθαρμένης εξαγοράς ψήφων και έδινε στους πολίτες μια μοναδική μορφή πολιτικής ισότητας αφού όλοι είχαν τις ίδιες πιθανότητες να ασκήσουν καθήκοντα διακυβέρνησης.
Η τυχαία ανάθεση ευθυνών σε άτομα με ή χωρίς ανάλογες ικανότητες εμπεριείχε προφανείς κινδύνους, αλλά το σύστημα περιλάμβανε δικλείδες αποτροπής πιθανών προβλημάτων. Οι Αθηναίοι που κληρωνόντουσαν για κάποιο αξίωμα υπηρετούσαν σε ομάδες και επιτροπές. Σε κάθε ομάδα υπήρχε κάποιος που γνώριζε πώς να χειριστεί τα πράγματα και οι αδαείς μπορούσαν να μάθουν από τους έμπειρους…
…όλοι οι πολίτες που είχαν κληρωθεί περνούσαν από δοκιμασία βάσει της οποίας μπορούσαν να αποκλειστούν…
Η τυχαία ανάθεση ευθυνών σε άτομα με ή χωρίς ανάλογες ικανότητες εμπεριείχε προφανείς κινδύνους, αλλά το σύστημα περιλάμβανε δικλείδες αποτροπής πιθανών προβλημάτων. Οι Αθηναίοι που κληρωνόντουσαν για κάποιο αξίωμα υπηρετούσαν σε ομάδες και επιτροπές. Σε κάθε ομάδα υπήρχε κάποιος που γνώριζε πώς να χειριστεί τα πράγματα και οι αδαείς μπορούσαν να μάθουν από τους έμπειρους…
…όλοι οι πολίτες που είχαν κληρωθεί περνούσαν από δοκιμασία βάσει της οποίας μπορούσαν να αποκλειστούν…
…κανένα αξίωμα μέσω κλήρωσης δεν μπορούσε να καταλάβει πολίτης για δεύτερη φορά, εκτός από την Βουλή των 500 όπου υπήρχε και δυνατότητα δεύτερης θητείας.»
Στις μέρες μας, ο θεσμός της κλήρωσης δεν είναι άγνωστος: ένα παράδειγμα είναι ο θεσμός των ενόρκων στα δικαστήρια, παλιότερα δε οι κληρωτοί στρατιώτες. Μια πιο ουσιαστική εφαρμογή του θεσμού σήμερα, για ελάττωση των νοσηρών φαινομένων που περιγράφει αρκετά ζουμερά ο κ. Γιανναράς, θα μπορούσε να είναι η εξής: επιλογή με κλήρωση -τουλάχιστον μέρους- των 300 βουλευτών, περιορίζοντας έτσι τις δαπανηρές προεκλογικές εκστρατείες (τις οποίες αντέχουν μόνο οι ευκατάστατοι) ή τη γάγγραινα των ρουσφετιών. Παρόμοια λύση θα ήταν η καθιέρωση ενός δεύτερου νομοθετικού σώματος, όπως γίνεται σε άλλες χώρες, όπως ήταν σ’ εμάς η Γερουσία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Μεσοπολέμου, ή όπως ήταν η Αθηναϊκή Βουλή των (κληρωμένων) 500. Κοινό στοιχείο στις δύο λύσεις είναι οι συχνές κληρώσεις αντιπροσώπων για μονοετή θητεία, όπως και στην αρχαιότητα.
Αν κανείς πει ότι δεν μπορούν να νομοθετούν άγνωστοι ή ανίκανοι, ας αναλογιστεί πόσα ονόματα στα ψηφοδέλτια των εκλογών του είναι γνωστά και γιατί. Επιπλέον, ας αναρωτηθεί πόσο ‘ικανοί’ είναι οι 300 εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, οι οποίοι ενισχύουν το σημερινό μπάχαλο έχοντας μετατρέψει την βουλευτική ιδιότητα σε προσοδοφόρο επάγγελμα (και μάλιστα οικογενειακό), την πολιτική σε marketing, και το πολίτευμα σε ολιγαρχία με επίφαση δημοκρατίας. Στα σοβαρά, θα ήμαστε σε χειρότερη κατάσταση με βουλευτές κληρωτούς αντί αιρετούς; Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον θα είχαμε πιο ισόρροπη εκπροσώπηση των κοινωνικών στρωμάτων, και –το κυριότερο- δεν θα είχαμε το καταλυτικό ‘πολιτικό κόστος’ που διαιωνίζει τα σοβαρά προβλήματα.
Βέβαια τα διάφορα συν και πλην του θεσμού της κλήρωσης δεν χωρούν σε ένα σημείωμα σαν το παρόν. Αλλά είναι σίγουρο ότι το σύγχρονο φέουδο της εξουσίας –αυτό που έχει κάνει το δημοψήφισμα συνταγματική διακόσμηση, τη δε εκλογή προέδρου υπόθεση των ολίγων- είναι αλλεργικό σε τέτοιους ‘υπερβολικά δημοκρατικούς’ θεσμούς. Γι’ αυτό η απόπειρα εισαγωγής τους θα σκοντάψει πρώτα απ’ όλα στους ιεροκήρυκες των ΜΜΕ που υποθάλπουν τη τρέχουσα καρικατούρα δημοκρατίας. Είναι γνωστή εκ των προτέρων η μέθοδος υποβάθμισης θεμάτων μη αρεστών στο κατεστημένο: κυμαίνεται μεταξύ γελιοποίησης, παραμόρφωσης, και αποσιώπησης.
Όμως όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την ανάκαμψη από τον εκφυλισμό των θεσμών που οδηγεί με σιγουριά στην παρακμή και απόρριψη της δημοκρατίας, ας ρίξουν μια ματιά και σε αυτή την παραμελημένη πτυχή της σοφίας των αρχαίων ημών προγόνων. Εκτός αν αποδεχτούμε τον τίτλο του άρθρου του κ. Γιανναρά…
30.3.09
Ένας σταθμός διαφορετικός από τους άλλους
Γράφει η Καθημερινή τη Κυριακή 29.3.09 με τίτλο "Ενας σταθμός χωρίς άδεια και ρεύμα... - Ρεσιτάλ γραφειοκρατίας":
"Οταν η γραφειοκρατία συναντά την ασυνεννοησία των αρμοδίων, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από την πολυνομία, τότε οι επιβάτες πρέπει να περιμένουν για άγνωστο διάστημα πότε το τρένο θα περάσει.
Μιλάμε για τον σταθμό του Προαστιακού στη Μεταμόρφωση, ο οποίος επρόκειτο να παραδοθεί τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο η διαφωνία μεταξύ ΔΕΗ και υπηρεσιών της Νομαρχίας ανέτρεψε τις προσδοκίες. Και να φανταστεί κανείς ότι εδώ και ένα χρόνο η εταιρεία (ΕΡΓΟΣΕ) υπέβαλε σχετικό αίτημα στις υπηρεσίες της νομαρχίας για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας, απαραίτητης για τη λειτουργία του σταθμού. Η νομαρχία, όμως, αποφάνθηκε ότι επειδή ο σταθμός δεν βρίσκεται σε οικοδομικό τετράγωνο (αλλά βρίσκεται επί της Αττικής Οδού) δεν υπάρχουν όροι δόμησης που να τον προσδιορίζουν, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτει στη δικαιοδοσία της πολεοδομίας... Στη συνέχεια η ΕΡΓΟΣΕ «αποπειράθηκε» να λάβει άδεια για ηλεκτροδότηση του σταθμού, ωστόσο η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι απαιτείται η πολεοδομική άδεια «για να δοθεί ρεύμα». Στο μεταξύ, και μετά χιλίων κόπων και βασάνων, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η οποία έδινε «πράσινο φως» για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας από τις υπηρεσίες της νομαρχίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ΕΡΓΟΣΕ αναμένει την πολεοδομική άδεια από μέρα σε μέρα, ωστόσο –γραφειοκρατική αδεία– η τύχη της αγνοείται."
Το πρόβλημα που βρήκε η Νομαρχία θα ήταν ίσως βάσιμο αν ο σταθμός της Μεταμόρφωσης ήταν ο πρώτος που έγινε πάνω στην Αττική Οδό. Όμως, απ' όσο ξέρουμε όλοι (μαζί και η Νομαρχία βέβαια), αυτό δεν συμβαίνει. Συνεπώς, είτε δεν έχουν νομότυπη άδεια όλοι οι άλλοι προγενέστεροι σταθμοί του Προαστιακού και του Μετρό που "δεν βρίσκονται σε οικοδομικό τετράγωνο", είτε τα γρανάζια της πολεοδομίας σκάλωσαν σε αυτό τον νέο σταθμό γιατί δεν λιπάνθηκαν.
Ή μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για την περίεργη ιδιαιτερότητα του σταθμού της Μεταμόρφωσης;
.
"Οταν η γραφειοκρατία συναντά την ασυνεννοησία των αρμοδίων, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από την πολυνομία, τότε οι επιβάτες πρέπει να περιμένουν για άγνωστο διάστημα πότε το τρένο θα περάσει.
Μιλάμε για τον σταθμό του Προαστιακού στη Μεταμόρφωση, ο οποίος επρόκειτο να παραδοθεί τον περασμένο Ιανουάριο, ωστόσο η διαφωνία μεταξύ ΔΕΗ και υπηρεσιών της Νομαρχίας ανέτρεψε τις προσδοκίες. Και να φανταστεί κανείς ότι εδώ και ένα χρόνο η εταιρεία (ΕΡΓΟΣΕ) υπέβαλε σχετικό αίτημα στις υπηρεσίες της νομαρχίας για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας, απαραίτητης για τη λειτουργία του σταθμού. Η νομαρχία, όμως, αποφάνθηκε ότι επειδή ο σταθμός δεν βρίσκεται σε οικοδομικό τετράγωνο (αλλά βρίσκεται επί της Αττικής Οδού) δεν υπάρχουν όροι δόμησης που να τον προσδιορίζουν, με αποτέλεσμα να μην εμπίπτει στη δικαιοδοσία της πολεοδομίας... Στη συνέχεια η ΕΡΓΟΣΕ «αποπειράθηκε» να λάβει άδεια για ηλεκτροδότηση του σταθμού, ωστόσο η ΔΕΗ υποστηρίζει ότι απαιτείται η πολεοδομική άδεια «για να δοθεί ρεύμα». Στο μεταξύ, και μετά χιλίων κόπων και βασάνων, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η οποία έδινε «πράσινο φως» για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας από τις υπηρεσίες της νομαρχίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η ΕΡΓΟΣΕ αναμένει την πολεοδομική άδεια από μέρα σε μέρα, ωστόσο –γραφειοκρατική αδεία– η τύχη της αγνοείται."
Το πρόβλημα που βρήκε η Νομαρχία θα ήταν ίσως βάσιμο αν ο σταθμός της Μεταμόρφωσης ήταν ο πρώτος που έγινε πάνω στην Αττική Οδό. Όμως, απ' όσο ξέρουμε όλοι (μαζί και η Νομαρχία βέβαια), αυτό δεν συμβαίνει. Συνεπώς, είτε δεν έχουν νομότυπη άδεια όλοι οι άλλοι προγενέστεροι σταθμοί του Προαστιακού και του Μετρό που "δεν βρίσκονται σε οικοδομικό τετράγωνο", είτε τα γρανάζια της πολεοδομίας σκάλωσαν σε αυτό τον νέο σταθμό γιατί δεν λιπάνθηκαν.
Ή μήπως υπάρχει άλλη εξήγηση για την περίεργη ιδιαιτερότητα του σταθμού της Μεταμόρφωσης;
.
23.3.09
Θολές δημοσκοπήσεις
[Επιστολή προς Καθημερινή, 23.3.09 - δημοσιεύτηκε 4.4.09]
Η σφυγμομέτρηση «Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία» που προβάλλετε στο φύλλο σας της 22.3.08 έχει κάποια ‘ψιλά γράμματα’ στο κάτω μέρος της που πιθανότατα πολλοί αναγνώστες δεν θα τα πρόσεξαν. Εκεί διαβάζει κανείς ότι τα συμπεράσματα για την άποψη της «πλειονότητας των πολιτών» βασίζονται σε δείγμα 522 ατόμων από όλη την Ελλάδα που ερωτήθηκαν τηλεφωνικά την Πέμπτη & Παρασκευή 19-20/3/09, με «τυπικό σφάλμα» αποτελεσμάτων +/-4.5%.
Δεν έχω ειδικές γνώσεις στατιστικής, αλλά επιτρέψτε στη ταπεινή μου νόηση να θέσει τα εξής ερωτήματα:
• Είναι άραγε επαρκές δείγμα τα 500 άτομα σε πανελλαδική έκταση (~10 ανά νομό) ώστε να βγάζετε με τόση βεβαιότητα συμπεράσματα για κρίσιμα θέματα της χώρας μας και να τα προβάλλετε με ιδιαίτερη έμφαση και χωρίς επιφύλαξη;
• Η σύνθεση του δείγματος ανά φύλο, ηλικία, εισόδημα, και περιοχή (στοιχεία που δεν αναφέρετε καθόλου) είναι άραγε αντιπροσωπευτική του συνολικού πληθυσμού; Ή μήπως οι 27 ερευνητές σας βρήκαν στα νοικοκυριά που τηλεφώνησαν (άγνωστο ποιες ώρες του εργασίμου διημέρου της έρευνας) πολλούς που δεν δουλεύουν ή δεν σπουδάζουν (π.χ. νοικοκυρές, γέρους, εισοδηματίες), πράγμα που θα σήμαινε ότι τα συμπεράσματα εκφράζουν μόνο ορισμένες κοινωνικές ομάδες;
• Μήπως το τυπικό σφάλμα του +/-4.5% δεν επιτρέπει τόσο στόμφο στην παρουσίαση των συμπερασμάτων και –αντίθετα- επιβάλλει κάποια επιφύλαξη;
Ανάλογα ερωτήματα ισχύουν βέβαια και για τα δεδομένα των σφυγμομετρήσεων του 2006 & 2007 που παρατίθενται για σύγκριση.
Με βάση τις ανωτέρω ασάφειες, υποψιάζομαι ότι η εμφατική δημοσιότητα της συγκεκριμένης έρευνας οφείλεται λιγότερο στην –αμφισβητήσιμη- εγκυρότητά της, και περισσότερο στην επιθυμία σας να προωθήσετε τις ρυθμίσεις για το πανεπιστημιακό άσυλο ή την αστυνομία που πρεσβεύετε οι ίδιοι, ντύνοντας την προσπάθειά σας αυτή με ένα μανδύα ‘λαϊκής βούλησης’ όπως δήθεν αυτή εκφράζεται ‘αντικειμενικά’ από θολές δημοσκοπήσεις των 500 ατόμων.
Επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη ότι τέτοιες δημοσκοπήσεις επιχειρούν περισσότερο να κατευθύνουν τη κοινή γνώμη παρά να την εκφράσουν, πράγμα που φοβάμαι ότι συμβαίνει κατά κόρο στο ανιαρό μέτρημα κομματικών κουκιών που μας σερβίρεται τελευταία με αύξουσα συχνότητα από μαιτρ της κοινωνικής μηχανικής.
.
Η σφυγμομέτρηση «Ζητείται ευνομούμενη δημοκρατία» που προβάλλετε στο φύλλο σας της 22.3.08 έχει κάποια ‘ψιλά γράμματα’ στο κάτω μέρος της που πιθανότατα πολλοί αναγνώστες δεν θα τα πρόσεξαν. Εκεί διαβάζει κανείς ότι τα συμπεράσματα για την άποψη της «πλειονότητας των πολιτών» βασίζονται σε δείγμα 522 ατόμων από όλη την Ελλάδα που ερωτήθηκαν τηλεφωνικά την Πέμπτη & Παρασκευή 19-20/3/09, με «τυπικό σφάλμα» αποτελεσμάτων +/-4.5%.
Δεν έχω ειδικές γνώσεις στατιστικής, αλλά επιτρέψτε στη ταπεινή μου νόηση να θέσει τα εξής ερωτήματα:
• Είναι άραγε επαρκές δείγμα τα 500 άτομα σε πανελλαδική έκταση (~10 ανά νομό) ώστε να βγάζετε με τόση βεβαιότητα συμπεράσματα για κρίσιμα θέματα της χώρας μας και να τα προβάλλετε με ιδιαίτερη έμφαση και χωρίς επιφύλαξη;
• Η σύνθεση του δείγματος ανά φύλο, ηλικία, εισόδημα, και περιοχή (στοιχεία που δεν αναφέρετε καθόλου) είναι άραγε αντιπροσωπευτική του συνολικού πληθυσμού; Ή μήπως οι 27 ερευνητές σας βρήκαν στα νοικοκυριά που τηλεφώνησαν (άγνωστο ποιες ώρες του εργασίμου διημέρου της έρευνας) πολλούς που δεν δουλεύουν ή δεν σπουδάζουν (π.χ. νοικοκυρές, γέρους, εισοδηματίες), πράγμα που θα σήμαινε ότι τα συμπεράσματα εκφράζουν μόνο ορισμένες κοινωνικές ομάδες;
• Μήπως το τυπικό σφάλμα του +/-4.5% δεν επιτρέπει τόσο στόμφο στην παρουσίαση των συμπερασμάτων και –αντίθετα- επιβάλλει κάποια επιφύλαξη;
Ανάλογα ερωτήματα ισχύουν βέβαια και για τα δεδομένα των σφυγμομετρήσεων του 2006 & 2007 που παρατίθενται για σύγκριση.
Με βάση τις ανωτέρω ασάφειες, υποψιάζομαι ότι η εμφατική δημοσιότητα της συγκεκριμένης έρευνας οφείλεται λιγότερο στην –αμφισβητήσιμη- εγκυρότητά της, και περισσότερο στην επιθυμία σας να προωθήσετε τις ρυθμίσεις για το πανεπιστημιακό άσυλο ή την αστυνομία που πρεσβεύετε οι ίδιοι, ντύνοντας την προσπάθειά σας αυτή με ένα μανδύα ‘λαϊκής βούλησης’ όπως δήθεν αυτή εκφράζεται ‘αντικειμενικά’ από θολές δημοσκοπήσεις των 500 ατόμων.
Επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη ότι τέτοιες δημοσκοπήσεις επιχειρούν περισσότερο να κατευθύνουν τη κοινή γνώμη παρά να την εκφράσουν, πράγμα που φοβάμαι ότι συμβαίνει κατά κόρο στο ανιαρό μέτρημα κομματικών κουκιών που μας σερβίρεται τελευταία με αύξουσα συχνότητα από μαιτρ της κοινωνικής μηχανικής.
.
17.3.09
Περίεργη κρίση
Ακούμε συνεχώς: «Η πρωτοφανής κρίση ξεκίνησε από τα θαλασσοδάνεια της Αμερικής για αγορά κατοικίας από άτομα που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν, με αποτέλεσμα τη βουτιά στις τιμές των ακινήτων και την πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας».
Τώρα διαβάζουμε: «Άνοδος 22% στην κατασκευή νέων κατοικιών στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο».
Παρόμοιες σημερινές ειδήσεις έρχονται και από αλλού -π.χ. «Αύξηση 8,8% στην οικοδομική δραστηριότητα της Ρουμανίας».
Πολύ περίεργη αυτή η κρίση…
.
Τώρα διαβάζουμε: «Άνοδος 22% στην κατασκευή νέων κατοικιών στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο».
Παρόμοιες σημερινές ειδήσεις έρχονται και από αλλού -π.χ. «Αύξηση 8,8% στην οικοδομική δραστηριότητα της Ρουμανίας».
Πολύ περίεργη αυτή η κρίση…
.
15.3.09
Αφελές ερώτημα 1
Τώρα που μας λένε ότι η πίτα σταματά να μεγαλώνει, μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε το πώς μοιράζεται;
9.3.09
Ολυμπιακή < Β747
Διαβάζω ότι η MIG εξαγόρασε την Ολυμπιακή -ή ακριβέστερα «το πτητικό έργο, την τεχνική βάση, την Πάνθεον και την επίγεια εξυπηρέτηση», ότι και να σημαίνουν αυτά στην ουσία.
Αυτό είναι καλό, γιατί με τις αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις των τελευταίων 10ετιών καταφέραμε ως γνωστόν να αποφύγουμε την οικονομική κρίση!
Ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω κάτι: «Η προσφορά της MIG θα αποφέρει στα κρατικά ταμεία 177.2 εκατ. ευρώ» γράφουν οι εφημερίδες.
Διαβάζω και στην ιστοσελίδα της Boeing ότι ένα καινούργιο Boeing 747 έχει τιμή 185-210 εκατ. ευρώ.
Αν ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η ένεση 177 εκατ. ευρώ, γιατί δεν πούλαγε ένα-δύο Jumbo αντί για ολόκληρη την εταιρία;
Πραγματικά, φαίνεται ότι η MIG πέτυχε κελεπούρι (δεν εννοώ την Ολυμπιακή αλλά τους αρμόδιους για το ξεπούλημα της κοινής περιουσίας μας).
Αυτό είναι καλό, γιατί με τις αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις των τελευταίων 10ετιών καταφέραμε ως γνωστόν να αποφύγουμε την οικονομική κρίση!
Ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω κάτι: «Η προσφορά της MIG θα αποφέρει στα κρατικά ταμεία 177.2 εκατ. ευρώ» γράφουν οι εφημερίδες.
Διαβάζω και στην ιστοσελίδα της Boeing ότι ένα καινούργιο Boeing 747 έχει τιμή 185-210 εκατ. ευρώ.
Αν ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η ένεση 177 εκατ. ευρώ, γιατί δεν πούλαγε ένα-δύο Jumbo αντί για ολόκληρη την εταιρία;
Πραγματικά, φαίνεται ότι η MIG πέτυχε κελεπούρι (δεν εννοώ την Ολυμπιακή αλλά τους αρμόδιους για το ξεπούλημα της κοινής περιουσίας μας).
6.3.09
Πράσινα χάπια ή δίαιτα;
[επιστολή προς το Ενημερωτικό Δελτίο του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας -δημοσιεύτηκε στο τεύχος 2526 με τίτλο "Ας μην πλανώμεθα"]
Διάβασα με δυσφορία στις Επιστολές του ΕΔ 2523 την -προσβλητική όσο και αβάσιμη- επίθεση του κ. Σ. Λουμάκη κατά του κ. Σ. Γαλιγάλη. Αφορμή αυτής της ξέφρενης επίθεσης ήταν η αμφισβήτηση που εξέφρασε ο κ. Γαλιγάλης στο ΕΔ 2519 για το κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν μακροπρόθεσμα να λύσουν το πρόβλημα της αύξουσας ζήτησης ενέργειας σε συνδυασμό με τα περιβαλλοντικά δεδομένα του πλανήτη.
Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του κ. Γαλιγάλη (τον οποίο γνωρίζω μόνο από το κείμενό του στο ΕΔ), αλλά για να υπογραμμίσω μια διαδεδομένη πλάνη –που προφανώς υιοθετεί και ο κ. Λουμάκης- θέλω να επισημάνω το εξής:
Η ζήτηση ηλεκτρισμού στη χώρα μας αυξάνεται μεταπολεμικά με ρυθμό ~4% ετησίως (βλέπε στατιστικά στοιχεία ΔΕΗ). Ταυτόχρονα αυξάνεται και το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αλλά και η κατανάλωση ενέργειας ανά μονάδα ΑΕΠ (βλέπε στοιχεία Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας / Eurostat). Τέτοιες αυξητικές τάσεις –στη ζήτηση ενέργειας όπως και σε άλλους ‘αναπτυξιακούς’ δείκτες- θα συνεχίζονται μέχρις ότου συνειδητοποιήσουμε την ανέφικτη ουτοπία της αέναης καταναλωτικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι, αν ακούσουμε τον κ. Λουμάκη και περιφρονήσουμε ως «ανέκδοτο» τις απόψεις σαν αυτές του κ. Γαλιγάλη, μετά από 17 χρόνια θα χρειαζόμαστε διπλάσια παραγωγή ηλεκτρισμού από σήμερα, μετά από 34 χρόνια τετραπλάσια, και πάει λέγοντας –μέχρι να μας πει η φύση ‘στοπ’.
Σίγουρα η μετάβαση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο στις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά είναι εντελώς επιβεβλημένη. Ωστόσο δεν νομίζω ότι θα πρέπει να αδιαφορήσουμε για τη διαφαινόμενη προοπτική να ζούμε ανάμεσα σε ηλεκτρικούς σταθμούς μετά από λίγες δεκαετίες. Και δεν νομίζω ότι έχει πρωτεύουσα σημασία το αν αυτοί οι σταθμοί θα βασίζονται στις ΑΠΕ ή όχι.
Παρά τον κίνδυνο να κατηγορήσει κι εμένα ο κ. Λουμάκης για «αριστερά ανακλαστικά σε οτιδήποτε προτείνουν οι Αμερικανοί» με «μολυσμένο» «αρνητισμό» που «προσβάλλει τη νοημοσύνη των μηχανικών», τολμώ να αντιταχθώ όχι μόνο στο αυτο-προσβλητικό ύφος του αλλά και στην άποψή του ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε την αναπτυξιακή ‘παχυσαρκία’ μόνο με ‘πράσινα’ χάπια –ή και ‘πυρηνικά’- χωρίς απολύτως καμία ‘δίαιτα’ στη μυωπική απληστία μας.
Διάβασα με δυσφορία στις Επιστολές του ΕΔ 2523 την -προσβλητική όσο και αβάσιμη- επίθεση του κ. Σ. Λουμάκη κατά του κ. Σ. Γαλιγάλη. Αφορμή αυτής της ξέφρενης επίθεσης ήταν η αμφισβήτηση που εξέφρασε ο κ. Γαλιγάλης στο ΕΔ 2519 για το κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν μακροπρόθεσμα να λύσουν το πρόβλημα της αύξουσας ζήτησης ενέργειας σε συνδυασμό με τα περιβαλλοντικά δεδομένα του πλανήτη.
Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του κ. Γαλιγάλη (τον οποίο γνωρίζω μόνο από το κείμενό του στο ΕΔ), αλλά για να υπογραμμίσω μια διαδεδομένη πλάνη –που προφανώς υιοθετεί και ο κ. Λουμάκης- θέλω να επισημάνω το εξής:
Η ζήτηση ηλεκτρισμού στη χώρα μας αυξάνεται μεταπολεμικά με ρυθμό ~4% ετησίως (βλέπε στατιστικά στοιχεία ΔΕΗ). Ταυτόχρονα αυξάνεται και το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αλλά και η κατανάλωση ενέργειας ανά μονάδα ΑΕΠ (βλέπε στοιχεία Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας / Eurostat). Τέτοιες αυξητικές τάσεις –στη ζήτηση ενέργειας όπως και σε άλλους ‘αναπτυξιακούς’ δείκτες- θα συνεχίζονται μέχρις ότου συνειδητοποιήσουμε την ανέφικτη ουτοπία της αέναης καταναλωτικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι, αν ακούσουμε τον κ. Λουμάκη και περιφρονήσουμε ως «ανέκδοτο» τις απόψεις σαν αυτές του κ. Γαλιγάλη, μετά από 17 χρόνια θα χρειαζόμαστε διπλάσια παραγωγή ηλεκτρισμού από σήμερα, μετά από 34 χρόνια τετραπλάσια, και πάει λέγοντας –μέχρι να μας πει η φύση ‘στοπ’.
Σίγουρα η μετάβαση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο στις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά είναι εντελώς επιβεβλημένη. Ωστόσο δεν νομίζω ότι θα πρέπει να αδιαφορήσουμε για τη διαφαινόμενη προοπτική να ζούμε ανάμεσα σε ηλεκτρικούς σταθμούς μετά από λίγες δεκαετίες. Και δεν νομίζω ότι έχει πρωτεύουσα σημασία το αν αυτοί οι σταθμοί θα βασίζονται στις ΑΠΕ ή όχι.
Παρά τον κίνδυνο να κατηγορήσει κι εμένα ο κ. Λουμάκης για «αριστερά ανακλαστικά σε οτιδήποτε προτείνουν οι Αμερικανοί» με «μολυσμένο» «αρνητισμό» που «προσβάλλει τη νοημοσύνη των μηχανικών», τολμώ να αντιταχθώ όχι μόνο στο αυτο-προσβλητικό ύφος του αλλά και στην άποψή του ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε την αναπτυξιακή ‘παχυσαρκία’ μόνο με ‘πράσινα’ χάπια –ή και ‘πυρηνικά’- χωρίς απολύτως καμία ‘δίαιτα’ στη μυωπική απληστία μας.
14.2.09
Ο καλόγερος και το περιβάλλον
Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, μια παρέα θεσσαλονικιών και αθηναίων δημοσιογράφων βρέθηκε για ένα τριήμερο στο Άγιο Όρος και διανυκτέρευσε σε ένα κελί, που κρατούσε ένας μοναχός. Στην ολονύχτια κουβεντούλα, επί παντός του επιστητού, ο γερο-μοναχός (παλιός αντάρτης του ΕΛΑΣ, που διέφυγε στο εξωτερικό για χρόνια και επέστρεψε να τελειώσει τη ζωή του στο μέρος που είχε βρει προσωρινό καταφύγιο στον εμφύλιο) έθεσε στην παρέα το ερώτημα: Ποιο θα είναι το μεγάλο πρόβλημα που θα βρει μπροστά του ο παγκόσμιος καπιταλισμός τα επόμενα χρόνια;
…Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος».
Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την - κοινή - θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος.
Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές.
Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.
Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι:
«Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, κανούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν.
«Και τότε ποιο θα ‘ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που ‘ρχονται» ρώτησαν.
«Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να ‘ναι» μουρμούρισε.
Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί. Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.
(αναδημοσίευση από το Ποντίκι, 5.6.2008)
…Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος».
Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την - κοινή - θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος.
Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές.
Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.
Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι:
«Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, κανούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν.
«Και τότε ποιο θα ‘ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που ‘ρχονται» ρώτησαν.
«Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να ‘ναι» μουρμούρισε.
Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί. Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.
(αναδημοσίευση από το Ποντίκι, 5.6.2008)
13.2.09
Ηχηρή σιωπή
Η είδηση είναι πολλαπλών διαστάσεων:
- Πριν λίγες εβδομάδες, ο τέως δήμαρχος Αμαρουσίου Τζανίκος καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών για παρανομίες σχετικές με την ανέγερση του καταναλωτικού ναού The Mall.
- Η είδηση αυτή ΔΕΝ δημοσιεύτηκε σε καμιά εφημερίδα, ούτε ακούστηκε σε κάποιο κανάλι.
- Αντίθετα, τα μαντάτα κυκλοφόρησαν ευρέως στο διαδίκτυο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι αυτή η πηγή ενημέρωσης μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο αχαλίνωτο κουτόχορτο της εποχής μας.
Πέρα από τον εύγλωττο συντονισμό στη σιωπή όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης, αξίζει να υπογραμμιστεί και τούτο: η Ελληνική Δικαιοσύνη φαίνεται να διαθέτει ακόμη κάποια αντισώματα στην επέλαση της πλουτοκρατικής γάγγραινας...
- Πριν λίγες εβδομάδες, ο τέως δήμαρχος Αμαρουσίου Τζανίκος καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών για παρανομίες σχετικές με την ανέγερση του καταναλωτικού ναού The Mall.
- Η είδηση αυτή ΔΕΝ δημοσιεύτηκε σε καμιά εφημερίδα, ούτε ακούστηκε σε κάποιο κανάλι.
- Αντίθετα, τα μαντάτα κυκλοφόρησαν ευρέως στο διαδίκτυο, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι αυτή η πηγή ενημέρωσης μπορεί να αποτελέσει αντίδοτο στο αχαλίνωτο κουτόχορτο της εποχής μας.
Πέρα από τον εύγλωττο συντονισμό στη σιωπή όλων των μέσων μαζικής εξημέρωσης, αξίζει να υπογραμμιστεί και τούτο: η Ελληνική Δικαιοσύνη φαίνεται να διαθέτει ακόμη κάποια αντισώματα στην επέλαση της πλουτοκρατικής γάγγραινας...
9.2.09
Πώς σκοτώνουν τα όπλα όταν γεράσουν;
Εδώ και πολλές 10ετίες δίνουμε δισεκατομμύρια -σε δραχμές όπως και σε ευρώ- για να αγοράζουμε όπλα (δείχνοντας βέβαια και έμπρακτα την ευγνωμοσύνη μας προς τους αγνούς πατριώτες που αποφάσισαν την αγορά τους).
Δισεκατομμύρια για μηχανές και πυρομαχικά που, αναπόφευκτα, κάποτε γερνάνε χωρίς ποτέ να έχουν χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό τους -κάτι σαν τους αερόσακους στα αυτοκίνητο αλλά πολύ πιο ακριβούς.
Ενώ όμως ακούμε για τα νέα όπλα που θα αγοράσουμε, δεν μαθαίνουμε τίποτε για τα παλιά όπλα που αποσύρονται -τανκς, πυραύλους, ραντάρ, φρεγάτες, τουφέκια, τορπίλες, αεροπλάνα, και πολλά άλλα, όλα χρυσοπληρωμένα.
Φαντάζομαι ότι τα πουλάμε -εκτός ίσως από μερικά που καταστρέφουμε.
Αναρωτιέμαι λοιπόν σε ποιούς τα πουλάμε όλα αυτά και με ποιές διαδικασίες;
Ποιός εισπράτει τα έσοδα και πόσα περίπου είναι αυτά κάθε χρόνο;
Ξέρει κανείς κάτι συγκεκριμένο;
Δισεκατομμύρια για μηχανές και πυρομαχικά που, αναπόφευκτα, κάποτε γερνάνε χωρίς ποτέ να έχουν χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό τους -κάτι σαν τους αερόσακους στα αυτοκίνητο αλλά πολύ πιο ακριβούς.
Ενώ όμως ακούμε για τα νέα όπλα που θα αγοράσουμε, δεν μαθαίνουμε τίποτε για τα παλιά όπλα που αποσύρονται -τανκς, πυραύλους, ραντάρ, φρεγάτες, τουφέκια, τορπίλες, αεροπλάνα, και πολλά άλλα, όλα χρυσοπληρωμένα.
Φαντάζομαι ότι τα πουλάμε -εκτός ίσως από μερικά που καταστρέφουμε.
Αναρωτιέμαι λοιπόν σε ποιούς τα πουλάμε όλα αυτά και με ποιές διαδικασίες;
Ποιός εισπράτει τα έσοδα και πόσα περίπου είναι αυτά κάθε χρόνο;
Ξέρει κανείς κάτι συγκεκριμένο;
27.1.09
χάντρες και καθρεφτάκια
Διαβάζοντας στη Καθημερινή για τη «χαμηλή πτήση της γενιάς 30-40», αναλογίστηκα ότι αυτή είναι η πρώτη γενιά που μεγάλωσε στον ‘Θαυμαστό Νέο Κόσμο’ της Θάτσερ, του Ρήγκαν και των διαδόχων τους. Τώρα υφίστανται την φούσκα του Νεοφιλελευθερισμού που τους γαλούχησε.
Παρόμοια, πριν από μερικούς αιώνες, οι ιθαγενείς σαγηνεύονταν από τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, και λίγο μετά βρίσκονταν φορτωμένοι στα σκλαβοκάραβα.
Βέβαια αυτό ισχύει και για τους μεγαλύτερους…
Παρόμοια, πριν από μερικούς αιώνες, οι ιθαγενείς σαγηνεύονταν από τις χάντρες και τα καθρεφτάκια, και λίγο μετά βρίσκονταν φορτωμένοι στα σκλαβοκάραβα.
Βέβαια αυτό ισχύει και για τους μεγαλύτερους…
οι ελπίδες ή η ανακούφιση;
Αναρωτιέμαι τι ακριβώς προκάλεσε τους πρόσφατους πανηγυρισμούς στην Ουάσιγκτον: Οι ελπίδες για τον νέο πλανητάρχη, ή η ανακούφιση από την απομάκρυνση του προηγούμενου;
6.1.09
Το θέατρο των οργασμών
Αυτές τις μέρες ακούμε ένα σωρό δηλώσεις και ευχές για ένα (προσωρινό) τέλος στη σφαγή της Γάζας.
Ακούμε για συνεχή "διπλωματικό οργασμό", για διάφορους επίσημους να γυροφέρνουν στη Μέση Ανατολή, για τον ΟΗΕ να συνεδριάζει μάταια ξανά και ξανά, ακούμε και τις ανθρωπιστικές κορώνες των δικών μας διπλωματών.
Δυστυχώς όμως "η διπλωματία απέτυχε" μας λέει συντετριμμένος ο Χαβιέ Σολάνα (αυτός που από σφοδρός πολέμιος του ΝΑΤΟ έγινε γενικός γραμματέας του).
Όταν πριν 10 χρόνια η 'διπλωματία' του Ραμπουγιέ είχε κι αυτή αποτύχει, ο κ. Σολάνα πρωτοστάτησε στη 'διπλωματία' των βομβαρδισμών για να λήξει η φοβερή 'γενοκτονία' στο Κόσοβο.
Όμως άλλο οι Αλβανοί του Κοσόβου και άλλο οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, όπως άλλο η Σερβία και άλλο το Ισραήλ.
Γι' αυτό σήμερα, ό,τι κι αν λένε μπροστά στις κάμερες, ο κ. Σολάνα και οι όμοιοί του δεν σκοπεύουν να επέμβουν δυναμικά για να πείσουν τους Ισραηλινούς να ηρεμήσουν λίγο.
Η δήλωση "η διπλωματία απέτυχε -sorry" μαζί με τους πολυδιαφημισμένους 'διπλωματικούς οργασμούς' αρκούν για να δώσουν μια ανθρωπιστική μάσκα που θα ξεγελάσει ξανά την ευκολόπιστη 'διεθνή κοινότητα', κρύβοντας την επιλεκτική ανεπάρκεια των χρυσοπληρωμένων αρχόντων μας πίσω από ένα υποκριτικό "κανουμε ό,τι μπορούμε" [δείτε εδώ].
Έτσι λοιπόν οι 'Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις' έχουν άνετη πίστωση χρόνου για να συνεχίσουν ανενόχλητες την ισοπέδωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Γάζας.
Βάζω στοίχημα ότι τελικά αυτό το θέατρο των 'διπλωματικών οργασμών' θα καρποφορήσει μόνο όταν οι Ισραηλινοί ολοκληρώσουν τους στόχους της επίθεσής τους (συγγνώμη, της 'άμυνάς' τους) -εκτός αν τυχόν προκύψουν απροσδόκητες δυσκολίες, σαν αυτές στον Λίβανο το 2006, οπότε ο ανθρωπισμός τύπου Σολάνα θα αξιοποιηθεί για να σωθούν τα προσχήματα...
.
Ακούμε για συνεχή "διπλωματικό οργασμό", για διάφορους επίσημους να γυροφέρνουν στη Μέση Ανατολή, για τον ΟΗΕ να συνεδριάζει μάταια ξανά και ξανά, ακούμε και τις ανθρωπιστικές κορώνες των δικών μας διπλωματών.
Δυστυχώς όμως "η διπλωματία απέτυχε" μας λέει συντετριμμένος ο Χαβιέ Σολάνα (αυτός που από σφοδρός πολέμιος του ΝΑΤΟ έγινε γενικός γραμματέας του).
Όταν πριν 10 χρόνια η 'διπλωματία' του Ραμπουγιέ είχε κι αυτή αποτύχει, ο κ. Σολάνα πρωτοστάτησε στη 'διπλωματία' των βομβαρδισμών για να λήξει η φοβερή 'γενοκτονία' στο Κόσοβο.
Όμως άλλο οι Αλβανοί του Κοσόβου και άλλο οι Παλαιστίνιοι της Γάζας, όπως άλλο η Σερβία και άλλο το Ισραήλ.
Γι' αυτό σήμερα, ό,τι κι αν λένε μπροστά στις κάμερες, ο κ. Σολάνα και οι όμοιοί του δεν σκοπεύουν να επέμβουν δυναμικά για να πείσουν τους Ισραηλινούς να ηρεμήσουν λίγο.
Η δήλωση "η διπλωματία απέτυχε -sorry" μαζί με τους πολυδιαφημισμένους 'διπλωματικούς οργασμούς' αρκούν για να δώσουν μια ανθρωπιστική μάσκα που θα ξεγελάσει ξανά την ευκολόπιστη 'διεθνή κοινότητα', κρύβοντας την επιλεκτική ανεπάρκεια των χρυσοπληρωμένων αρχόντων μας πίσω από ένα υποκριτικό "κανουμε ό,τι μπορούμε" [δείτε εδώ].
Έτσι λοιπόν οι 'Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις' έχουν άνετη πίστωση χρόνου για να συνεχίσουν ανενόχλητες την ισοπέδωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Γάζας.
Βάζω στοίχημα ότι τελικά αυτό το θέατρο των 'διπλωματικών οργασμών' θα καρποφορήσει μόνο όταν οι Ισραηλινοί ολοκληρώσουν τους στόχους της επίθεσής τους (συγγνώμη, της 'άμυνάς' τους) -εκτός αν τυχόν προκύψουν απροσδόκητες δυσκολίες, σαν αυτές στον Λίβανο το 2006, οπότε ο ανθρωπισμός τύπου Σολάνα θα αξιοποιηθεί για να σωθούν τα προσχήματα...
.
Συγκρίσεις
Λοιπόν να κάτι καλό που βγήκε από τον θλιβερό θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: οι βαλλιστικές εξετάσεις της Αστυνομίες έγιναν πιο γρήγορες!
Να εξηγήσω:
Οι πυροβολισμοί κατά του άτυχου Αλέξη έπεσαν στις 6 Δεκεμβρίου και η βαλλιστική έκθεση ανακοινώθηκε στις 18 -ήτοι με καθυστέρηση 12 ημερών. Στις 21 Δεκεμβρίου, ήτοι 15 ημέρες μετά το φονικό -και μετά από αίτημα της πολιτικής αγωγής- έγινε και βλητική εξέταση του σημείου του δράματος.
Στην πρόσφατη επίθεση κατά του αστυφύλακα Διαμαντή Μαντζούνη, οι αντίστοιχες έρευνες έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Πριν καλά-καλά κλείσει ένα 24ωρο από τους πυροβολισμούς -και χωρίς ανάγκη δικαστικής παρέμβασης αυτή τη φορά- είχαμε όχι μόνο τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης αλλά και την αυτοψία του χώρου!
Μεγάλη πρόοδος στη ταχύτητα των εγκληματολογικών ερευνών, έτσι δεν είναι;
.
Να εξηγήσω:
Οι πυροβολισμοί κατά του άτυχου Αλέξη έπεσαν στις 6 Δεκεμβρίου και η βαλλιστική έκθεση ανακοινώθηκε στις 18 -ήτοι με καθυστέρηση 12 ημερών. Στις 21 Δεκεμβρίου, ήτοι 15 ημέρες μετά το φονικό -και μετά από αίτημα της πολιτικής αγωγής- έγινε και βλητική εξέταση του σημείου του δράματος.
Στην πρόσφατη επίθεση κατά του αστυφύλακα Διαμαντή Μαντζούνη, οι αντίστοιχες έρευνες έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Πριν καλά-καλά κλείσει ένα 24ωρο από τους πυροβολισμούς -και χωρίς ανάγκη δικαστικής παρέμβασης αυτή τη φορά- είχαμε όχι μόνο τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης αλλά και την αυτοψία του χώρου!
Μεγάλη πρόοδος στη ταχύτητα των εγκληματολογικών ερευνών, έτσι δεν είναι;
.
3.1.09
Ευρωπαίοι κροκόδειλοι
Οι χλιαρές εκδηλώσεις 'ανθρωπιστικής ευαισθησίας' των αφεντικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη σφαγή στη Γάζα θυμίζουν κροκοδείλια δάκρυα.
Για θυμηθείτε τι έγινε το 2006, όταν οι Παλαιστίνιοι τόλμησαν να βγάλουν τη Χαμάς πρώτη πολιτική δύναμη σε εκλογές -κατά κοινή ομολογία- αψεγάδιαστες: Σε ακόμη μια αναίσχυντη επίδειξη της Δυτικής υποκρισίας, οι σημερινοί 'ανθρωπιστές' διέκοψαν την οικονομική βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Παλαιστινιακή Αρχή, μόνο και μόνο γιατί οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν τη 'λάθος' παράταξη!
Έγραφε στις 11.4.06 η Καθημερινή: "Στα πρόθυρα μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης βρίσκεται πλέον η Παλαιστινιακή Αρχή μετά τη χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να αναστείλει την παροχή οικονομικής βοήθειας προς την κυβέρνηση της Χαμάς."
Και συμπλήρωνε λίγο μετά η Ελευθεροτυπία: "Η διακοπή των οικονομικών ενισχύσεων από την Ευρωπαϊκή Ενωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες οδηγεί σε ραγδαία εξαθλίωση του παλαιστινιακού πληθυσμού, όχι μόνο στη Λωρίδα της Γάζας, όπου η κατάσταση αγγίζει τα όρια της κοινωνικής έκρηξης, αλλά και στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη."
Θα θυμάστε ότι στη συνέχεια οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους -Χαμάς κατά Φατάχ- σε μια κλασσική εφαρμογή του Διαίρει & Βασίλευε.
Βλέπετε, αντίθετα με τους Παλαιστίνιους εκλογείς, οι ξένοι 'δημοκράτες' επέμεναν να κερδίσει η Φατάχ. Τελικά το ματς έληξε ισόπαλο, με τη Φατάχ στη Δυτική Όχθη και τη Χαμάς στη Γάζα.
Οι ίδιοι γλοιώδεις γραμματείς και φαρισαίοι που πριν 3 χρόνια χρησιμοποίησαν την εξαθλίωση για να εκβιάσουν πρόσφυγες, έρχονται τώρα και παρακαλούν ευγενικά το Ισραήλ να δείξει λίγη αυτοσυγκράτηση απέναντι στους ίδιους 'ανυπάκοους' εξαθλιωμένους.
Μερικά χρόνια πριν, στη 'γενοκτονία' των Αλβανών του Κοσόβου από τους 'αιμοσταγείς' Σέρβους, είχαν εκδηλώσει την ανθρωπιστική ευαισθησία τους πολύ πιο ενεργητικά, βομβαρδίζοντας για 78 ημέρες τους 'κακούς' αμάχους του Βελιγραδίου και του Νόβι Σαντ.
Τώρα το ενδιαφέρον τους εξαντλείται σε θεατρικές ευχολογίες, εξισώνοντας τις αυτοσχέδιες ρουκέτες της Χαμάς με τις 'έξυπνες' βόμβες του Ισραήλ, και τους 400 νεκρούς Παλαιστινίους με τους 4 Ισραηλινούς...
Μα στα σοβαρά, ποιός έχει εκλέξει τέτοιους κρετίνους υποκριτές που υποτίθεται ότι μας εκπροσωπούν διεθνώς;
Ή μήπως μας έκατσαν στο σβέρκο χωρίς να το πάρουμε είδηση (όπως και τόσοι άλλοι);
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)