Πάμε στοίχημα?

"Κλείδωσαν οι εκλογές για τέλη Απριλίου-αρχές Μαΐου" ανακοινώνει ο Σκάι. "Στις 6 Μαΐου οι εκλογές στην Ελλάδα" προφητεύει το Reuters. Ωστόσο αναρωτιέμαι: Άραγε θα επιτραπούν οι εκλογές παρά τα όσα δείχνουν όλες οι (φανερές και μη) δημοσκοπήσεις?

Ας μη ξεχνάμε ότι η "εκτροπή" του 1967 έγινε ένα μήνα πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές όπου το φαβορί ήταν η Ένωση Κέντρου, ούτε καν η ΕΔΑ. Εδώ έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε ότι ο πρώτος πρόεδρος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας Κ. Τσάτσος (τι ειρωνεία!) έλεγε λίγο καιρό πριν: "Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους."

Απαντώντας ο σοφός Καραμανλής παρατηρούσε: "Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ωρισμένης πολιτικής παρατάξεως θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται." [αποσπάσματα από το άρθρο της Ελευθεροτυπίας στις 21.4.2009 "Ποιοι ήθελαν το 1967 εκτροπή και όχι εκλογές"]

Λοιπόν τι λέτε, θα γίνουν εκλογές στις 6 ΑΥΤΟΥ του Μαΐου???


ΥΓ 
Ένα σχόλιο της φίλης μου Στέλλας, μου υπέδειξε πώς μπορεί να γίνει μια 'εκτροπή' για αναβολή των εκλογών σε μια 'δημοκρατική' χώρα της εξίσου 'δημοκρατικής' ΕΕ, όπου τα τανκς έχουν ξεπεραστεί από πιο ραφινάτες μεθόδους πολιτικού ελέγχου:
Με την πίεση να αυξάνεται σε πολλά μέτωπα σαν 'τεστ αντοχής' διαφόρων κοινωνικών ομάδων, κάποια από αυτές θα προκαλέσει μια αυθόρμητη έκρηξη όπως π.χ. τον Δεκέμβριο του 2008, η οποία θα δώσει βέβαια χρυσή αφορμή για "συνθήκες έκτακτης ανάγκης"...

.

"Ελεγχόμενη χρεοκοπία"

Ο υπαρκτός καπιταλισμός εν δράσει

Ένα σχόλιο στο άρθρο "Υπάρχει η Δημοκρατία των φτωχών;" του Γιάννη Πανούση:

Είναι ειρωνικό το ότι μιλάμε για "φτώχεια" στη χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη του σήμερα, όταν ο συνολικός πλούτος έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα ύψη.
Στην πραγματικότητα η αύξουσα φτώχεια υποδηλώνει μια ακόμη πιο αύξουσα ανισοκατανομή πλούτου, η οποία τείνει να εδραιωθεί ιδεολογικά και θεσμικά.
Πρόκειται ίσως για μια επανάληψη της μετάλλαξης του Χριστιανισμού από μια θεωρία αγάπης και ισότητας στην αντίθεση μεταξύ χρυσοντυμένων επισκόπων και εξαθλιωμένου ποιμνίου.
Τότε ήταν "Θέλημα Θεού", τώρα "Θέλημα των αγορών"...

Ανάπτυξη, αλλά τι ανάπτυξη; *

Άρθρο του Σταύρου Λυγερού από τη Καθημερινή 16.3.2012

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει υποστεί μείωση του ΑΕΠ που υπερβαίνει το μέσο οικονομικό κόστος ενός εμφυλίου πολέμου. Το 2011 η ύφεση ήταν της τάξεως του 7%, ενώ η πρόβλεψη της Κομισιόν για το 2012 είναι πρόσθετη ύφεση 4,5%. Η πρόβλεψη θεωρείται αισιόδοξη(!), αλλά ακόμα και εάν αποδειχθεί ακριβής η Ελλάδα θα έχει σημειώσει αρνητικό ρεκόρ. Η μετεξέλιξη της κρίσης χρέους σε οικονομική - κοινωνική τραγωδία δεν ήταν απροσδόκητη παρενέργεια. Ηταν το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής που επέβαλε η τρόικα.

Δεδηλωμένος στόχος αυτής της πολιτικής δεν ήταν μόνο η δραστική μείωση του ελλείμματος. Ηταν και η ύφεση, επειδή μέσω αυτής γίνεται η εσωτερική υποτίμηση, μέσω της οποίας η ελληνική οικονομία θα γίνει ανταγωνιστική. Η ύφεση, όμως, προσέλαβε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από τις προϋπολογισθείσες. Αυτό δεν ήταν έκπληξη για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς την ελληνική οικονομία. Εξ ου και υπήρξαν έγκαιρες προειδοποιήσεις.

Ευρισκόμενη στην πλεονεκτική θέση του εντολοδότη, η τρόικα δεν αναγνώρισε τις δικές της ευθύνες. Ισχυρίζεται ότι δεν έφταιξε η δική της συνταγή, αλλά ο τρόπος που εφαρμόστηκε. Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου επέδειξε και ολιγωρία και ασυνέπεια, αλλά δεν είναι αυτές οι κύριες αιτίες που προκάλεσαν την ύφεση. Θα αντιτείνει κανείς ότι οι της τρόικας συστήνουν μείωση του κράτους, πάταξη της φοροδιαφυγής, εκσυγχρονισμούς κ.λπ. Αυτό είναι αληθές, αλλά όλες αυτές οι συστάσεις τους ουσιαστικά ήταν ευχές.

Για την επιβολή ποσοτικών μέτρων, για πρόσθετους φόρους, για την περικοπή μισθών και συντάξεων, για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, για τη μείωση του κατώτατου μισθού και την αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων οι της τρόικας έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν της το έβαλαν, όμως, για να πραγματοποιήσει ποιοτικές παρεμβάσεις, όπως π.χ. ένα αποτελεσματικό επιχειρησιακό πρόγραμμα εναντίον της φοροδιαφυγής.

Το κρίσιμο μέτωπο είναι το μέτωπο της ανάπτυξης. Είναι κοινός τόπος ότι αλλιώς δεν πρόκειται να υπάρξει φως στην άκρη του τούνελ. Γι’ αυτό και όλοι πια μιλάνε για ανάπτυξη. Δεν την εννοούν, όμως, με τον ίδιο τρόπο. Οπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, η τρόικα αντιλαμβάνεται την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης. Προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Στο πλαίσιο αυτό, αλλά και για την εξυπηρέτηση του χρέους, απαιτεί τη μαζική εκποίηση σε πολύ χαμηλές τιμές δημόσιων ακινήτων και επιχειρήσεων (λόγω της κρίσης θα ξεπουλήσουν και οι ιδιώτες), υποθηκεύει κρατικά δικαιώματα και βεβαίως ζητάει την κατάργηση κάθε προστασίας της εργασίας.

Η προοπτική αυτή βολεύει τους δανειστές - εταίρους μας, αλλά δεν συμφέρει τους Ελληνες. Η χώρα, άλλωστε, δεν πρόκειται να γίνει ανταγωνιστική με βάση το χαμηλό κόστος εργασίας. Δίπλα της βρίσκονται η Αλβανία, η FYROM, η Βουλγαρία, η Τουρκία και πιο πέρα η Αίγυπτος. Η Ελλάδα είναι προνομιούχο οικόπεδο. Μπορεί να αναπτυχθεί εκμεταλλευόμενη τα σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Το πρόβλημα είναι πως το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα αποδεικνύεται ανίκανο να αξιοποιήσει τις πολλές λιμνάζουσες αναπτυξιακές δυνατότητες.



Και ένα σχόλιο αναγνώστη:

Για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί ως προς τα μεροκάματα από τις γειτονικές χώρες, θα πρέπει να επανέλθουμε στο δουλοκτητικό καθεστώς. Αλλά ας μην δίνουμε ιδέες στους τροϊκανούς αφέντες μας, γιατί δε θέλουν και πολύ!
Σχολίασε ο/η ΓΙΑΝΝΗΣ Κ. | 15:57:16, Μάρτιος 16th, 2012

"Elementary my dear Watson" *

Απόσπασμα από το κατά Ιωάννου Gulag (κλικ για μεγέθυνση):

Ένα σύνθημα *

Ένα "σύνθημα γραμμένο σε δρόμο στις Βρυξέλλες" που μου έστειλε ένας φίλος:

Οn ne peut pas se serrer la ceinture 
et baisser son pantalon au même temps


Δε γίνεται να σφίγγεις το ζωνάρι και να κατεβάζεις ταυτόχρονα τα παντελόνια

Τα ομόλογα του θανάτου *

Του Γιάννη Ιωάννου

Αντιγράφω από τα Νέα 9.2.2012:

Τα ομόλογα του θανάτου
Του Μιχάλη Μητσού


Η σύλληψη είναι απλή. Διαλέγεις μια ομάδα 500 Αμερικανών ηλικίας 72 ώς 85 ετών, συγκεντρώνεις με τη συναίνεσή τους πληροφορίες για την υγεία τους, αξιολογείς με επιστημονικό τρόπο το βιώσιμο ζωής τους και ποντάρεις στο πότε θα πεθάνουν. Οσο πιο γρήγορα αποχαιρετήσουν τα εγκόσμια τόσο πιο πολλά κερδίζεις. Οσο περισσότερο ζουν πέρα από την προβλεπόμενη ημερομηνία του θανάτου τους, αντίθετα, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος της τράπεζας. Με άλλα λόγια, το συμφέρον του επενδυτή είναι να τα τινάξει ο γέρος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.


Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα «ομόλογα του θανάτου», η τελευταία κατηγορία των λεγόμενων τοξικών χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Πίσω τους δεν βρίσκονται κάποιοι άθλιοι κερδοσκόποι ή κάποια σκοτεινά hedge funds, αλλά η έγκυρη και αξιοσέβαστη Deutsche Bank. Το προϊόν ονομάστηκε Kompass Life 3. Και η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Σύμφωνα με το «Σπίγκελ», τα χρήματα που έχουν μέχρι στιγμής επενδυθεί από ιδιώτες στο προϊόν αυτό ξεπερνούν τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Υπάρχει όμως πάντα κάποιος που προσπαθεί να χαλάσει τη δουλειά. Απαντώντας στην προσφυγή ενός επενδυτή που παραπονιόταν ότι δεν ήξερε πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό το σχήμα, ο μεσολαβητής της Ενωσης Γερμανικών Τραπεζών παραδέχθηκε ότι το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό προϊόν «δεν συμβιβάζεται εύκολα με τις αξίες μας σε ό,τι αφορά το απαραβίαστο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Κατόπιν αυτού, θα κληθεί να αποφασίσει η δικαιοσύνη για το κατά πόσον το ποντάρισμα στη διάρκεια ζωής ενός δείγματος ανθρώπων παραβιάζει τον ηθικό κώδικα της Γερμανίας. Κι αν η απόφαση είναι καταφατική, το προϊόν θα απαγορευτεί. Κρίμα, γιατί τόσοι άνθρωποι θα χάσουν τα λεφτά τους.


Για να σοβαρευτούμε: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η ανθρώπινη ζωή γίνεται κι αυτή μέρος της αγοράς σαν να είναι οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο τζόγος αφορά την τρίτη ηλικία, ανθρώπους δηλαδή που στις μέρες μας γίνονται θύματα όλο και μεγαλύτερων διακρίσεων. Οπως γράφει ο Στέφανο Ροντοτά στη «Ρεπούμπλικα», οι ηλικιωμένοι δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως πρόσωπα, αλλά ως αναλώσιμα προϊόντα. Ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και τον κόσμο των πραγμάτων δεν υπάρχουν πλέον όρια, αλλά μια διεστραμμένη συνέχεια. Οι Γερμανοί θα έπρεπε ομολογουμένως να προσέχουν λίγο περισσότερο: πριν από λίγες μόνο δεκαετίες, οι Ναζί έθεταν τα «μη άτομα», και πρώτα απ' όλα τους Εβραίους, στη διάθεση της πολιτικής και ιατρικής εξουσίας. Σήμερα, η εξουσία του κεφαλαίου θεωρεί ότι έχει αντίστοιχα δικαιώματα στη ζωή των ηλικιωμένων.


Το 2004, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι ο σεβασμός της εθνικής αξιοπρέπειας συνιστά ένα όριο που δεν μπορεί να παραβιαστεί από την ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία. Με την οικονομική κρίση που γνωρίζουμε, βέβαια, εκείνη η απόφαση ισοδυναμεί πλέον με κουρελόχαρτο.


Σημείωση:
Η λαμπρή επενδυτική ιδέα κυκλοφορεί εδώ και 2 χρόνια, πριν γίνει ευρέως γνωστή.
Σχετικά είναι τα άρθρα του Spiegel στις 5.2.2012 και 8.9.2010.
Ο Ριζοσπάστης είχε δημοσιεύσει άρθρο για αυτό το θέμα ήδη από τις 18.10.2009.

Ερωτήσεις για το PSI

Ε: Τι είναι το PSI;
Α: Ανταλλαγή παλαιών ομολόγων του ελληνικού δικαίου (που τα παίρνουμε πίσω αν θέλουμε) με νέα του αγγλικού (που μας παίρνουν τη χώρα αν θέλουνε).

Ε:  Και πόσο θα μας κοστίσει αυτή η ανταλλαγή χαρτιών;
Α: Ψιλοπράγματα, μόλις 4.5 εκατομμυριάκια. Αν δεν γίνει, μόνο 1.5 για τους μεσίτες.

Ε: Και ποιός θα τα πάρει αυτά;
Α: Χαζή ερώτηση. Τράπεζες βέβαια!

Ε: Ελληνικές;
Α: Ακόμη πιο χαζή ερώτηση. Δεν απαντώ.

ΦΕΚ 436Β/24-2-2012 (κλικ για μεγέθυνση)

ΧΡΕΟΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ *

Μια καθαρή ματιά στην ελληνική κρίση από ένα σοφό μηχανικό-καθηγητή:

101 λεπτά με τον Θεοδόση Τάσιο στην εκπομπή 'Αντιθέσεις' του Κρήτη TV τον Ιούλιο 2011.
Περιέργως η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση εστιάζεται μόνο στις ελληνικές παθογένειες, χωρίς αναφορά στην ταυτόχρονη εμφάνιση κρίσης και σε άλλες χώρες.

Μερικοί "ανόητοι" δεν έχουν τη μυωπία των "σοβαρών"

Απόσπασμα από ένα κείμενο που μοιάζει να γράφτηκε σήμερα:

"...Τα νέα ψέματα της εξουσίας είναι σίγουρα πιο μαζεμένα από τα χρόνια του «σοσιαλισμού». Οι υποσχέσεις θολές, πιο λίγες, αντίστοιχα πιο μικροί και οι κίνδυνοι να ξεμπροστιαστούν. Υπάρχει μια έξυπνη αλλαγή τακτικής. Από το εμπόριο της ελπίδας, από την προσπάθεια τμημάτων της εξουσίας να παραστήσουν τους εκπροσώπους των λαϊκών συμφερόντων περάσαμε σε τακτικές συλλογικής ευθύνης και ενοχοποίησης. Φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι λοιπόν που είναι ασυνείδητοι, οι άνεργοι που είναι τεμπέληδες φταίνε οι αγωνιζόμενοι εργάτες που είναι προσκολλημένοι σε «άλλες εποχές» και δεν πιάνουν τις σημερινές ανάγκες για ελεύθερες υπερωρίες, φταίνε οι μετανάστες που ρίχνουν τα μεροκάματα. Φταίει ο καθένας που θέλει να «βολευτεί» με μια κανονική πρόσληψη και όχι με τρίμηνες συμβάσεις, που δεν έχει το «δημιουργικό πνεύμα» του ώστε να διαλέξει από μόνος του να παραιτηθεί από τις ελεημοσύνες των δικαιωμάτων ζώντας το μύθο του επιχειρηματία που κόβει δελτίο παροχής υπηρεσιών. Φταίνε οι ασφαλισμένοι που αργούν να ψοφήσουν, οι φοιτητές που δεν κάθονται καλά, οι αγρότες που «καλόμαθαν στις επιδοτήσεις». Και από οράματα κι αξίες άλλο τίποτα: Ενωμένη Ευρώπη, ένταξη στην ΟΝΕ, κυριαρχία στα Βαλκάνια, Ολυμπιακοί αγώνες, εθελοντισμός, ΜΚΟ…"

Το πλήρες κείμενο είναι πολύ ενδιαφέρον στις εκτιμήσεις του.
Κάτι που το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι προέρχεται από μια προκήρυξη για την Πρωτομαγιά του 2007.

"Ιδιοτέλεια και φανατισμός" -και απύθμενη υποκρισία

Ένα σχόλιο στο άρθρο της Καθημερινής "Ιδιοτέλεια και φανατισμός":

Ανεξάρτητα από τι "πλήρωσε πολύ ακριβά ο τόπος στο παρελθόν", αυτό που πληρώνει σήμερα είναι η διακυβέρνηση από ανίκανους οσφυοκάμπτες που ταυτίζουν την Ελλάδα με την οικονομία της.
Αυτούς, τους οποίους τούτη η εφημερίδα αγωνίζεται ποικιλότροπα και επίμονα να παρουσιάσει ως "ήρωες" επειδή κατάφεραν να εκποιήσουν τη χώρα σαν να πρόκειται για απλή ανώνυμη εταιρία με διεθνείς μετόχους.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι ίδιοι σε ένα μήνα θα υμνούν την "εθνική παλιγγενεσία" με την ίδια παχυδερμική οίηση με την οποία τώρα μας 'διδάσκουν' ότι για να σώσουμε τους Έλληνες πρέπει να τους εξανδραποδίσουμε...

Una faccia, una razza, altro stipendio

Μια ασυνήθιστη είδηση ήρθε από την Ιταλία:
"Δύο Ιταλοί δήμαρχοι προσφέρουν το μισθό τους στην Ελλάδα".
Ο ένας είναι δήμαρχος της πόλης Cava de' Tirreni (πληθυσμός 54,000) και ο άλλος της μικρότερης Baronissi (πληθυσμός 17,000), και οι δύο κοντά στο Σαλέρνο.

Αυτή η συγκινητική χειρονομία έχει μάλλον συμβολική σημασία, αλλά μια λεπτομέρεια τη κάνει πολύ ενδιαφέρουσα.
Κατά τη Ναυτεμπορική, ο μισθός του ενός δημάρχου είναι 1100 ευρώ και του άλλου 780.
Ξέρει κανεί πόσος είναι ο τυπικός μισθός ενός Έλληνα δημάρχου μιας πόλης ανάλογου μεγέθους?

"Να προσγειωθώμεν!" *

Πάσα ομοιότης με σημερινά πρόσωπα, καταστάσεις και διακηρύξεις είναι συμπτωματική?

[από εδώ -θενκς Stella!]

Ντροπή στην Ευρώπη για την προδοσία της Ελλάδας *

Μέτάφραση του άρθρου "Shame on Europe for betraying Greece" του William Wall στη Guardian 14.2.2012


Η αντιμετώπιση της Ελλάδας από τα κράτη της ΕΕ είναι ανεξήγητη με τους όρους με τους οποίους αυτοπροσδιορίζεται η ίδια η ΕΕ. Είναι, πρώτα απ 'όλα, μια αποτυχία της αλληλεγγύης.

Το "πακέτο λιτότητας", όπως αρέσει στις εφημερίδες να το λένε, επιδιώκει να επιβάλει στην Ελλάδα όρους που κανένας λαός δεν μπορεί να δεχθεί. Ακόμη και σήμερα τα σχολεία λειτουργούν χωρίς βιβλία. Οι περικοπές στον προϋπολογισμό της δημόσιας υγείας το 2010 ήσαν 40%  -δεν μπορώ να βρω το σημερινό ποσοστό. Οι «εταίροι» της Ελλάδας στην ΕΕ ζητούν μείωση κατά 32% του κατώτατου μισθού για όσους είναι κάτω των 25, 22% περικοπή για άνω των 25 ετών. Ήδη η ανεργία μεταξύ 15-24 ετών είναι 48%. Η συνολική ανεργία ξεπέρασε το 20%. Η απόλυση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα θα αυξήσει κι άλλο αυτό το ποσοστό. Η ύφεση που αναμένεται να ακολουθήσει την επιβολή του πακέτου θα προκαλέσει αφόρητα ποσοστά ανεργίας σε κάθε επίπεδο.

Επιπλέον, το "πακέτο" απαιτεί περικοπές στις συντάξεις και στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, την ομαδική ιδιωτικοποίηση κρατικών περιουσιακών στοιχείων –ένα ξεπούλημα, δεδομένου ότι η παγκόσμια αγορά είναι κοντά στον πάτο- και περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες όπως η υγεία, η κοινωνική πρόνοια και η εκπαίδευση. Όλα αυτά θα εποπτεύεται από μη Έλληνες. Ένα ολόκληρο σύστημα πειθαρχίας και τιμωρίας.

Όταν χρησιμοποιούμε έναν όρο όπως «διάσωση», είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν πρόκειται για ανθρώπους που θα διασωθούν, ή τουλάχιστον δεν πρόκειται για τον ελληνικό λαό. Το σχέδιο διάσωσης δεν θα σώσει ούτε μια ελληνική ζωή. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Αυτό που «διασώζεται» είναι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των τραπεζών, των επενδυτικών ιδρυμάτων και των συνταξιοδοτικών ταμείων άλλων μελών της ΕΕ, ενώ οι Έλληνες είναι αυτοί που υποχρεώνονται να πληρώσουν -με χρήμα, χρόνο, σωματικό πόνο, απελπισία και χαμένες ευκαιρίες εκπαίδευσης. Ο σχετικά ουδέτερος, ακόμα και στωικός, όρος «λιτότητα», είναι μια μεγάλη προσβολή προς τον ελληνικό λαό. Αυτό δεν είναι λιτότητα. Στην καλύτερη περίπτωση είναι αναισθησία.

Πέρα από αυτή την αναισθησία, πρέπει να θυμόμαστε ότι η ίδια η στρατηγική είναι μια ανοησία. Κάθε ευφυής παρατηρητής συμφωνεί ότι οι περικοπές δεν παράγουν ανάπτυξη. Το υψηλότερο ποσοστό ανάπτυξης στην ΕΕ είναι προς το παρόν στην Πολωνία, όπου μαζικές δημόσιες επενδύσεις είναι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας. Το ΑΕΠ μειώνεται ή μόλις που κινείται στα έθνη της "λιτότητας", συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας.

Ουσιαστικά αυτή η κρίση είναι μια αποτυχία των κρατών της ΕΕ να επιδείξουν αλληλεγγύη στην αντιμετώπιση μιας επίθεσης από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Με μια πρώτη ματιά αυτό φαίνεται να είναι μια πολύ απλή μάχη. Από τη μια, έχουμε εθνικά κράτη που έχουν ως λόγο ύπαρξης την ευημερία των πολιτών τους. Από την άλλη έχουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό, όπως εκπροσωπείται από τις οικονομικές αγορές, που έχει ως λόγο ύπαρξης τον πλούτο κάποιων ολίγων. Αλλά το έθνος-κράτος έχει για μεγάλο χρονικό διάστημα ταυτιστεί με αυτές τις αγορές. Τα κράτη έχουν αποδεχτεί να βλέπουν τους εαυτούς τους ως οικονομίες και όχι ως κοινωνίες. Στα τελευταία χρόνια έχουμε φτάσει να πιστεύουμε ότι η αγορά από μόνη της μπορεί να καλύψει όλες τις ανάγκες κάθε πολίτη, και μάλιστα πολύ πιο αποτελεσματικά από τους θεσμούς όπου βασίζονται συνήθως οι πολίτες και οι οποίοι έχουν οικοδομηθεί από σειρά γενεών για προστασία από την εκδίκηση της αγοράς.

Αυτός είναι ο θρίαμβος του καπιταλισμού που έχει πείσει τον κόσμο ότι ο καπιταλισμός είναι ο κόσμος.

Οδηγούμαστε στη διαγραφή 200 χρόνων αγώνα μεταξύ των απλών ανθρώπων και των υπερπλουσίων. Τα συνδικάτα δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά μια νύχτα, ήταν μια απάντηση στην εκμετάλλευση. Η ήττα τους έχει οδηγήσει στη διάδοση της επισφαλούς, και τώρα δωρεάν, εργασίας. Οι εργαζόμενοι δεν προστατεύονται στο χώρο εργασίας τους από τους καπιταλιστές, προστατεύονται από τους νόμους που κέρδισαν με αγώνες εναντίον των καπιταλιστών. Κάθε κάτεργο στη Κίνα είναι μια άμεση επίθεση όχι μόνο στα δικαιώματα του Κινέζου εργάτη, αλλά και σε εκείνα των εργαζομένων π.χ. στην Βρετανία. Ο σοσιαλιστικός διεθνισμός και αλληλεγγύη θεωρήθηκαν ως ένας τρόπος εξουδετέρωσης τέτοιων καταστάσεων. Οι γέροι δεν πεθαίνουν στους δρόμους όχι επειδή τους σώζει η φιλανθρωπία, αλλά επειδή 200 χρόνια αγώνα μας έφεραν τη σύνταξη γήρατος και τη δημόσια υγεία. Η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών αυτών είναι μια επιστροφή στον 19ο αιώνα. Δεν θα είχαμε αποκτήσει κανένα από αυτά τα δημόσια αγαθά αν ο κόσμος είχε ταυτιστεί με τους υπερ-πλούσιους το 1812. Τώρα που συνειδητοποιούμε όλα αυτά, πρόκειται να τα χάσουμε ξανά.

Τώρα βλέπουμε τον καπιταλισμό στην πιο θριαμβευτική του φάση. Η ελληνική αστυνομία χτυπά τον ελληνικό λαό προκειμένου να επιβάλει τη θέληση των τραπεζών και των επενδυτών. Τα κράτη μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ιρλανδίας, είναι οι μεσάζοντες, οι δοσίλογοι του κεφαλαίου. Αντί να δώσουμε ένα χέρι αλληλεγγύης λέμε "καλύτερα αυτοί από εμάς". Λες και οι παγκόσμιες αγορές θα προσπεράσουν την Ιρλανδία αφότου η Ελλάδα έχει καταστραφεί. Η αλληλεγγύη δεν είναι απλά συμπόνια για κάποιον συνάνθρωπο. Είναι επίσης υλιστική ιδιοτέλεια. Ένας για όλους και όλοι για έναν. Στεκόμαστε ή πέφτουμε μαζί. Η ισχύς εν τη ενώσει.

Αντί για αυτό έχουμε αποφασίσει να θυσιάσουμε τον ελληνικό λαό στην αγορά με την ελπίδα ότι η θυσία μας θα κατευνάσει τους θεούς της κερδοσκοπίας. Τον καταδικάζουμε στη μιζέρια και τη φτώχεια για να κρατήσει τη Standard & Poors μακριά από τις πλάτες μας. Αλλά δεν έχουμε υπολογίσει σωστά. Πρώτον, η κομμουνιστική αριστερά ανέρχεται σήμερα σε 42% στις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ στο 8%. Το ΠΑΣΟΚ (το μεγαλύτερο από τα κυβερνώντα κόμματα) θα εξαφανιστεί και ο συνδυασμός των πραγματικών αριστερών κομμάτων θα κερδίσει στις επόμενες εκλογές. Δεν πρόκειται να γονατίσουν ούτε να βάλουν τον λαιμό τους στον πάγκο μας.

Μου φαίνεται τώρα ότι η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ και θα κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους της. Ποιός ξέρει τι θα της συμβεί τότε, αλλά δύσκολα μπορεί να είναι κάτι χειρότερο από ό, τι τους ζητάμε, και τουλάχιστον θα είναι κάτι που επέλεξαν οι ίδιοι. Στη συνέχεια οι κερδοσκόποι θα χρειαστούν λίγο χρόνο για να εξετάσουν σε ποια από τις άλλες οικονομίες θα στοιχηματίσουν. Ίσως τότε η ιρλανδική κυβέρνηση θα μετανιώσει για την έλλειψη αλληλεγγύης. Ό, τι κι αν συμβεί, η συμπεριφορά μας όπως κι αυτή των συμπατριωτών μας στην ΕΕ ήταν επαίσχυντη.

[μετάφραση ΘΝΣ]

"Φωτιά, φωτιά!"

Να ένας τρόπος για να προκαλέσεις καταστροφή από το τίποτα:
Σε ένα στάδιο γεμάτο κόσμο, φωνάζεις ξαφνικά "φωτιά, φωτιά!".
Για μεγαλύτερη αληθοφάνεια ρίχνεις και μερικά καπνογόνα σε μια γωνιά.
Τα πλήθη πανικοβάλλονται και ορμούν προς τις εξόδους, όπου πολλοί ποδοπατούνται (π.χ. Καραϊσκάκη 1981, Χέιζελ 1985, κ.λπ.)
Εσύ προσφέρεσαι αλτρουιστικά για βοήθεια, και πάνω στην προσπάθεια "να βοηθήσεις" σουφρώνεις και μερικά τιμαλφή από τα θύματα.
Η αρχική αφορμή του ποδοπατήματος ξεχνιέται μέσα στην αγωνία για τον έλεγχο των συνεπειών του.
Τελικά κατάφερες να προκαλέσεις πραγματική καταστροφή στα καλά καθούμενα μόνο με μερικές επιδέξιες κραυγές για έναν ανύπαρκτο κίνδυνο!

Ακριβώς η ίδια τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την πρόκληση κρίσης σε οικονομίες χωρών, διογκώνοντας ορισμένες παθογένειες και εφευρίσκοντας άλλες.
Κι εδώ το μόνο που χρειάζεται για αρχή είναι μια δραματική δήλωση τύπου "βοήθεια, χανόμαστε!" -κατά προτίμηση από επίσημα στόματα...

Παράδοξα

Ένα σχόλιο στο άρθρο της Καθημερινής "Να αναλάβει την ευθύνη":

Ο αναγνώστης Αποστολος προτείνει "συγκρότηση επιτροπής απο ειδικούς που θα επεξεργασθούν 2 συγκεκριμένα πλάνα δράσης".

Προφανώς δεν γνωρίζει ότι ορισμένοι ειδικοί "άλλου τύπου" (μεταξύ των οποίων η Καθημερινή) έχουν επιλέξει τον κ. Παπαδήμο για αυτή τη δουλειά, και συνεπώς δεν χρειάζονται άλλοι ειδικοί. Ο κ. Παπαδήμος ξέρει καλύτερα απ' όλους.

Αν και ο κ. Παπαδήμος ήταν σαφώς αντίθετος με την αναδιάρθρωση του χρέους, του ανατέθηκε (από τους ειδικούς "άλλου τύπου") η προώθηση ακριβώς του στόχου που αντιμετώπιζε αρνητικά.

Αυτό δεν είναι βέβαια το μόνο παράδοξο της κρίσης που ξεκίνησε λίγο μετά το "Λεφτά υπάρχουν". Έχουμε για παράδειγμα το παράδοξο του πρωθυπουργού που λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης και αμέσως παραιτείται. Έχουμε την άνοδο των τιμών παρά την πτώση μισθών και ζήτησης. Έχουμε τον αρχηγό της ΝΔ που διαγράφει όσους ψήφισαν το Μνημόνιο 1 και μετά μερικούς μήνες όσους καταψήφισαν το Μνημόνιο 2. Έχουμε αυτούς που εκπλήσσονται σφόδρα όταν μαθητές μουντζώνουν στις παρελάσεις. Έχουμε υπουργό να προασπίζεται κάτι σημαντικό που δεν διάβασε. Έχουμε βαρύγδουπους ειδικούς που επιμένουν ότι η πολιτική ύφεσης οδηγεί στην ανάπτυξη παρά το πασιφανές αντίθετο.

Και φυσικά έχουμε το παράδοξο η χώρα μας να συνεχίζει να ονομάζεται "Δημοκρατία" τη στιγμή που εξαιρετικά κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από ένα κοινοβούλιο το οποίο συντηρείται εν ζωή με το ζόρι, παρόλο που όλοι ξέρουν ότι δεν έχει καμία σχέση με τη τρέχουσα λαϊκή βούληση.

Βουλή των Ελλήνων (όχι όλων βέβαια)

Από το "ΤΕΥΧΟΣ Υπαλλήλων Ειδικών Θέσεων και Οργάνων Διοίκησης Φορέων του Δημοσίου και Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα (Υ.Ο.Δ.Δ.)" αρ. 48/2.2.2012:

Διαβάζω σχετικά εδώ:


"ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ !!!!
Δεν καταλαβαίνουν Χριστό, τι άλλο να πώ...


Δηλ., αν εγώ κατάλαβα καλά:

1. Υπάρχει και λειτουργεί στη Βουλή ακόμα ''Γραφείο του πρώην Προέδρου της Κ.Ο. του «Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας», Νίκου Κωνσταντόπουλου΄΄, με κάμποσες (πόσες ???) οργανικές θέσεις, που κάποια είναι τώρα κενή
2. Ο πάλαι ποτέ Πρόεδρος της Κ.Ο. του Συνασπισμού (Ν. Κωνσταντόπουλος, έχει κατά νόμο (άρθρο 41 παρ. 1Θ΄ του Κανονισμού της Βουλής (Μέρος Β΄, ΦΕΚ 51/Α΄/97) δικαίωμα να προτείνει, και πρότεινε, την κάλυψη αυτής της κενής θέσης με κάποιον δικό του
3. Ο πρόεδρος της Βουλής έκανε ασμένως δεκτή την πρόταση του πρώην προέδρου μιας πρώην Κ.Ο. και διόρισε τον προστατευόμενο του ''Προέδρου''
4. Ερώτηση(μία από τις πολλές) : Πόσα ακόμα γραφεία πρώην προέδρων κοινοβουλευτικών ομάδων υπάρχουν???
5. Ο Πρόεδρος της Βουλής αλλά και ο πρώην Προεδρος της Κ.Ο. του Συνασπισμού της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας, προφανώς ενστερνίζονται, τη Βουλγαράκειον απόφανση ''Το νόμιμον έιναι και ηθικόν'' ακόμα και τούτες τις μαύρες ώρες !!!

Τα υπόλοιπα, σχόλια ή ερωτήματα, προσθέστε τα εσείς.
Εγώ αρχίζω να κουράζομαι, παρ' 'ολο που δεν πρέπει..."


Με βάση αυτά, στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον σύντροφο Νίκο Κωνσταντόπουλο που -έστω και όντας στα πολιτικά χρονοντούλαπα- φροντίζει για την ενίσχυση του εισοδήματος τουλάχιστον μερικών εργαζομένων παρά το σφυροκόπημα που δέχονται.

Επιπλέον αξίζουν συγχαρητήρια στους εκπροσώπους του Έθνους, οι οποίοι εν μέσω κρίσης αγωνίζονται για την απρόσκοπτη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών (όπως τα πολύτιμα γραφεία τέως πολιτικών αρχηγών).

Είμαι πραγματικά υπερήφανος για τέτοιους Εθνοπατέρες -και μάλιστα του προοδευτικού χώρου που θα φέρει σύντομα την αναγέννηση του τόπου!

Μόλις €28-34 δισ. η δημόσια ακίνητη περιουσία; *

[Αναδημοσίευση από το RE+D Magazine, 14.2.12]

"Είτε έχουν πέσει έξω στις προβλέψεις τους είτε κάποιοι υπολογίζουν να πάρουν την ακίνητη περιουσία του δημοσίου για ένα κομμάτι ψωμί. Διότι, σύμφωνα με πληροφορίες, ο σύμβουλος αποτίμησης της περιουσίας του κράτους, η αμερικανική Axia προχώρησε σε μια εκτίμηση των ακινήτων που περνούν στα χέρια του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, η οποία κυμαίνεται από €28 - €34 δισ.

Αν ο αριθμός αυτός δεν είναι κανένα λάθος τότε αποτελεί μύθο η... αμύθητη περιουσία του δημοσίου, που για κάποιους, κάποτε, ξεπερνούσε τα €300 δισ.

Προφανώς, το νούμερο αυτό είχε να κάνει με μια πιθανή πώληση των ακινήτων της χώρας σε καλή τιμή, όταν η αγορά είναι σε άνοδο και όταν όλα τα ακίνητα είναι ώριμα και ξεκάθαρα.

Διότι, η αμερικανική εταιρεία στην αποτίμησή της συνεκτιμά ότι ουσιαστικά δεν έχουμε σήμερα αγορά, τα περισσότερα ακίνητα είναι μπλεγμένα και αδύνατο να αξιοποιηθούν και φυσικά κανείς δε μπορεί να βάλει την υπογραφή του για να πουληθούν έναντι πινακίου φακής. Την ίδια ώρα, η αβεβαιότητα για το μέλλον της ελληνική οικονομίας, απομειώνει την πραγματική αξία των ακινήτων."

------
ΥΓ: Αφού είναι έτσι, λέω να αγοράσω καμιά παραλία. Με τέτοιες τιμές, μου φτάνουν τα λεφτά μου...

Περί επιλεκτικής αρχιτεκτονικής ευαισθησίας *

Ένα απόσπασμα από το άρθρο "Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ", με αναφορά στη διαδήλωση και τα επεισόδια της Κυριακής 12.2.12:

"...Έγινε τόση συζήτηση για τα κτήρια του Τσίλερ που κάθε κυράτσα φωνάζει για τον Τσίλερ λες και τον ήξερε κι από χθες. Τα ίδια κανάλια που κατηγορούν τους πολίτες ως λαμόγια και ως μέλη της κοινωνίας του μαζί τα φάγαμε, και ξέρουν πολύ καλά πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο δεν δίνουν δεκάρα για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία της πόλης τους (μάρτυρας η εκτρωματική δόμηση της Αθήνας, τα αυθαίρετα και το κλείσιμο των ημιυπαιθρίων), καλούν τον κόσμο να πει όχι στους βανδαλισμούς ιστορικών κτηρίων. Τα ίδια κανάλια με τους αμόρφωτους δημοσιογράφους της πλάκας ή με τους ημιμαθείς κατευθυνόμενους δημοσιογραφίσκους ανακαλύπτουν την εγκατάλειψη ιστορικών κτηρίων μόνο όταν αυτά κατοικούνται από μετανάστες και «αποτελούν εστία μόλυνσης», ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό κάνουν μόκο για να κάνουν τις δουλειές τους τα λαμόγια του real estate. Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες κτήρια που ανήκουν στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και στην Εκκλησία ρημάζουν και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι δεκάδες οι φορές που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους τα καταστρέφουν σιγά σιγά ώστε να μην καταστούν διατηρητέα και να μπορέσουν να χτίσουν πολυκατοικία. Τα απαξιώνουν με υπόγειους τρόπους και μόλις φτάσουν στο σημείο να είναι μισογκρεμισμένα (σιγά σιγά και νύχτα), τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και κατεδαφιστέα και μετά σηκώνουν πολυκατοικίες.

Ολόκληρες πόλεις όπως η Πάτρα και άλλες, γκρέμισαν εν μία νυκτί επί χούντας και Καραμανλή, διάφορα νεοκλασικά κι έχτισαν πολυόροφα εκτρώματα. Δημόσια κτήρια κατασκευάζονται με ελλιπείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και άλλα βουλιάζουν με την πρώτη βροχή στο βούρκο που χτίστηκαν (όπως πρόσφατα το Νοσοκομείο Πύργου) γιατί κάποιος κονόμησε χοντρά από την πώληση του οικοπέδου ή γιατί δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες στήριξης. Δρόμοι καινούργιοι γίνονται θρύψαλα και δεν κουνιέται φύλλο. Ολυμπιακά έργα που στοίχισαν μια περιουσία συνεχίζουν να απαξιώνονται για να πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στους δικούς τους. Μια κοινωνία που αδιαφορεί ολοκληρωτικά για το δομημένο χώρο σήμερα ανακάλυψε ότι οι αναρχικοί καταστρέφουν «ιστορικά κτήρια». Και όλο αυτό βύθισε στην αφάνεια το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στην εξαθλίωση που επιφυλάσσουν οι καλοαναθρεμμένοι κυβερνήτες του..."

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις (από το ίδιο):

Μπαρμπούτσαλα

Υπάρχει μια χώρα με άφθονο πετρέλαιο, με ανάπτυξη 6.9% το 2011, με δημόσιο χρέος μόλις 17.6% του ΑΕΠ, και με δημοσιονομικό έλλειμμα 3.3% [CIA].
Αν είχαμε τέτοια νούμερα εδώ, τότε η Ελλάδα θα ήταν παράδεισος.
Ή τουλάχιστον έτσι μας λένε.
Γιατί σε αυτή την ονειρεμένη χώρα "το 60.9% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες απόλυτης ένδειας".
Και όσο "αναπτύσσεται", η φτώχεια ανεβαίνει: το 2004 το ποσοστό ένδειας ήταν 54.7%.

Βρε μήπως τα ποσοστά ανάπτυξης, χρέους, κ.λπ. που έχουμε κάνει εθνικά λάβαρα είναι μπαρμπούτσαλα?

"Υπεύθυνη στάση"

Ένα σχόλιο στο άρθρο "Υπεύθυνη στάση" της Καθημερινής 12.2.2012:

Αυτοί που είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια θέλουν να βάλουν και τη τελική υπογραφή τους στο 'πατριωτικό' επίτευγμά τους.
Έτσι, με το σημερινό κύκνειο άσμα τους, βάζουν στα κάτεργα τα κορόιδα που τους δεχόντουσαν για προύχοντες τόσα χρόνια, και βγάζουν την Ελλάδα στο σφυρί.
Με μια σιχαμερή παρωδία 'δημοκρατίας', ανοίγουν την πόρτα της ξενιτιάς για πολλούς και στερούν τη χώρα από τους υπόλοιπους.
Ένας ολόκληρος λαός εξανδραποδίζεται για να μη χάσουν κάποια κέρδη μερικοί αεριτζήδες.
Και η Καθημερινή, με την "υπεύθυνη στάση" της, χειροκροτεί...

Μνημονιακό χάι-κάι

Ναι, χρειαζόμαστε ένα μνημόνιο.
Όχι ξενόφερτο. Δικό μας.
Για τη διάσωση της δημοκρατίας.

Ένα μήνυμα προς βουλευτές

Ένα μήνυμα που έστειλα σήμερα στους βουλευτές που υπάρχουν σε αυτόν εδώ τον κατάλογο:

Εκλέχτηκες το 2009 ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων.
Το πρόγραμμα του κόμματός σου βάσει του οποίου εκλέχτηκες δεν περιείχε τίποτε από όσα μεθοδεύονται τη τελευταία διετία.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.
Ξέρεις βέβαια ότι άλλα είχαν ζητήσει οι ψηφοφόροι σου και άλλα εσύ, ο εκπρόσωπός τους, ψήφιζες στην Βουλή.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.
Το κόμμα σου σε έσπρωξε σαν πρόβατο σε αποφάσεις που ίσως δεν ενέκρινες.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.
Ξέρεις πλέον καλά ότι οι αποφάσεις σου εντείνουν την ύφεση και οδηγούν σταθερά στην εξαθλίωση της χώρας.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.
Βλέπεις να γελοιοποιούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί και διαδικασίες επί 2 χρόνια.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.
Βλέπεις να κατεδαφίζεται το κοινωνικό κράτος, να πολλαπλασιάζονται ραγδαία οι άνεργοι και τα λουκέτα, να απλώνεται το σκοτάδι στη χώρα.
Όμως εσύ δεν παραιτήθηκες.

Απλά οχυρώθηκες πίσω από τη συνταγματική τετραετία της θητείας σου, όσο κι αν χαλάει ο κόσμος έξω από το βουλευτικό κάστρο σου.

Τώρα πρόκειται να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις την ίδια πορεία.
Αν θα γίνεις συνένοχος στο ξεπούλημα της κοινής περιουσίας που κληρονομήσαμε.
Αν θα σπρώξεις κι άλλους να ξενιτευτούν.
Αν θα βγάλεις κι άλλους να κοιμούνται στο πεζοδρόμιο, δίπλα σε ερημωμένα μαγαζιά.
Αν θα φέρεις πίσω τα τσιφλίκια και τους κολλήγους "για χάρη του ανταγωνισμού".
Αν θα στερήσεις την ελπίδα από αυτούς που σε έκαναν βουλευτή.
Αν θα καταπιείς το επίσημο παραμύθι ότι για να γιατρέψουμε τη χώρα πρέπει να τη σκοτώσουμε και να πουλήσουμε το πτώμα.

"Κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιούς θα πας και ποιούς θ' αφήσεις."

Να είσαι σίγουρος ότι πολλοί Έλληνες θα θυμούνται με ποιούς πήγες.
Και μη νομίζεις ότι το "δεν το διάβασα" θα είναι ελαφρυντικό.

:::

Ο Farage για την Ελλάδα *

Με διαμαρτυρία Γερμανού Ευρωβουλευτή.

Σεμίνα προς Κάρολο *

Ένα γράμμα που βρίσκω ενδιαφέρον, με πολλά εύγλωττα υπονοούμενα 
[από το Mediasoup 6.2.12]:

Ανοιχτή επιστολή της Σεμίνας Διγενή στον Κάρολο Παπούλια

Κάποτε ήμουν πραγματικά ηλίθια. Αθώα, ευκολόπιστη, Κάποτε πίστευα με τη μία τους ανθρώπους, μ έπειθαν τα λόγια. Τώρα θυμώνω εύκολα, γιατί μάλλον ξύπνησα, βγήκα από το λήθαργο, μαζί με όλους, ξαφνικά. Εξοργίζομαι λοιπόν, όταν με κοροιδεύουν.

Ο Κάρολος Παπούλιας, υπήρξε πολύ φίλος μου. Έχουμε κάνει μαζί από τσιπουρομαχίες και συνεντεύξεις σε βάρκα στη λίμνη Παμβώτιδα, μέχρι καταβάσεις σε γκρεμούς του Μετσόβου. Έχω απολαύσει αποκαλυπτικές εξομολογήσεις πολιτικού περιεχομένου και εντυπωσιακά περιστατικά με αρχηγούς κρατών και πιπεράτα παραλειπόμενα, που εννοείται θα κρατήσω μόνο για τον εαυτό μου. Τότε πίστευα, ότι στη μεγάλη σοσιαλιστική επανάσταση, ο Παπούλιας θα κρατούσε αυτοδικαίως το λάβαρο..

Τόσα χρόνια μετά, αγαπητέ Κάρολε, αισθάνομαι απελπιστικά προδομένη από σας, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ όσα σχεδιάζατε εκεί στην ψαροταβέρνα της Αναβύσσου, ΔΕΝ πραγματοποιήσατε.

ΙΚΕΑ και άρμεγμα (2)

Είχα γράψει παλιότερα για τις διαφορές τιμών του ΙΚΕΑ μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας.
Μια πρόχειρη σύγκριση μερικών προϊόντων επιλεγμένων τυχαία είχε δείξει τότε ότι οι Έλληνες πλήρωναν για τα ίδια πράγματα 17% περισσότερο από τους Ιταλούς.

Πέρασαν 4 χρόνια από τότε, και είπα να κάνω την ίδια σύγκριση.
Επειδή τελευταία ακούμε πολλές συγκρίσεις με τους μισθούς Πορτογαλίας και Ισπανίας, είπα αυτή τη φορά να συγκρίνω τις τιμές στην Ελλάδα με αυτές τις 2 χώρες, οι οποίες απέχουν λίγο παραπάνω από την έδρα του ΙΚΕΑ στη Σουηδία σε σχέση με την Ελλάδα, και πολύ περισσότερο από το Σουέζ για τις θαλάσσιες μεταφορές από τα εργοστάσια της Άπω Ανατολής.

Έτσι λοιπόν, διάλεξα πάλι εντελώς τυχαία 10 προϊόντα από τους σημερινούς καταλόγους κάθε χώρας στο διαδίκτυο (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και έφτιαξα τον ακόλουθο πίνακα για σύγκριση των τιμών:

Το παιχνίδι αλλάζει στις διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος *

[Άρθρο της Stephanie Flanders στο BBC 26.1.12]

Ο χρόνος για την επίτευξη μιας συμφωνίας για το ελληνικό χρέος εξαντλείται γρήγορα. Αυτό είναι κάτι που βρίσκει όλους σύμφωνους εδώ στο Νταβός.
Αυτό όμως που παρατηρείται λιγότερο είναι ότι η ισορροπία δυνάμεων γύρω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχει μετατοπιστεί τελευταία: σε βάρος των οργάνων της Ευρωζώνης και των πολιτικών που επείγονται να δουν μια συμφωνία, και προς όφελος των Ελλήνων.
Υπάρχουν τρεις λόγοι γι' αυτή την αλλαγή.
• Πρώτον, η ανάγκη για μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας έχει γίνει ακόμη πιο προφανής.
• Δεύτερον, έχει καταστεί σαφές ότι πρέπει να συνεισφέρουν και θεσμικοί φορείς ώστε η ελάφρυνση να συμβεί πολιτισμένα.
• Τέλος, και πιο διακριτικά, η ελληνική κυβέρνηση πέτυχε με τον τρόπο της ένα πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού: από τώρα και στο εξής δανείζεται χρήματα μόνο για την αποπληρωμή του χρέους. Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει αρκετά τα πράγματα.

Το δικαίωμα στη διαφορά *

[Παλαιό άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου που βρήκα στο Αντίβαρο χάρη στον Στάμο]

Μόλις πρωτοανοίξαμε τα μάτια μας ως ξαναγεννημένο ελληνικό κράτος, μας δείξανε το είδωλο της Δύσης. Εκεί ήταν οι κυρίαρχοι του σύγχρονου κόσμου και, αν θέλαμε να προοδεύσουμε, στα δυτικά κράτη έπρεπε να προσκολληθούμε και σ' αυτά να μοιάσουμε.
Η Δύση έγινε ο μόνος προορισμός μας.

Έκτοτε, από το 1830 μέχρι σήμερα, οι ξένοι και οι ντόπιοι παιδονόμοι μάς επιτηρούν σχολαστικά. Και, κάθε φορά που προσπαθούμε να ξεφύγουμε και να κάνουμε το δικό μας, μας μαλώνουν -δεν αρκεί να "ανήκομεν στη Δύση", πρέπει να αντιγράψουμε τους Δυτικούς σε όλα τα σουσούμια τους.

Ιδίως τελευταία, με τη φούσκα της παγκοσμιοποίησης, κάποιοι ντόπιοι κράχτες του ολοσχερούς εκδυτικισμού κατάντησαν υστερικοί.
Πολιτικοί ταγοί και δημοσιολογούντες συγχύζονται υπέρμετρα με κάθε γηγενές έθος που επιβιώνει ακόμη. Αν στον Λαγκαδά αμολάγαμε ταύρους στους δρόμους όπως στην Παμπλόνα, θα ήταν περισσότερο ανεκτό από τα Αναστενάρια. Αν φοράγαμε σκοτσέζικο κιλτ σαν τον Σον Κόνερι στις επίσημες στιγμές, θα ήταν πιο αποδεκτό από τη φουστανέλα.

Χρέος ηθικής και οικονομίας *

Τηλεοπτική συνέντευξη του ομότιμου καθηγητή ΕΜΠ Θεοδόση Τάσιου.

Εθνικός μαζοχισμός *

[του Απόστολου Διαμαντή στο Protagon 26.11.11 ]

Είναι απορίας άξιον πως γίνεται μια μερίδα δημοσιογράφων, αλλά και απλών πολιτών, να πιστεύουν ακόμη και να υπερασπίζουν με θρησκευτικό φανατισμό το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, δηλαδή το περίφημο Μνημόνιο. Όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι διεθνώς, ο Κρούγκμαν, ο Στρίγκλιτς, ο Γκαλμπρέϊθ, ο Ρουμπινί, αλλά και οι περισσότεροι έλληνες καθηγητές της Πολιτικής Οικονομίας, όλοι ανεξαιρέτως, μέχρι και το Ζακ Ντελόρ, ακόμη και ο ίδιος ο Σόϊμπλε μόλις χθες, συμπεραίνουν με μια φωνή ότι είτε τα μέτρα για την Ελλάδα ήταν εντελώς λάθος, είτε ακόμη και η ίδια φιλοσοφία του προγράμματος προσαρμογής ήταν εντελώς λάθος. Παρόλα αυτά, εδώ στην Ελλάδα, από έναν περίεργο ίσως εθνικό μαζοχισμό, μετά από δύο καταστροφικά χρόνια, με την ανεργία στο 1 εκατομμύριο, μετά την κατάρρευση της αγοράς και των εισοδημάτων και την διάλυση του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν ότι όλα αυτά οφείλονται στον κακό μας χαρακτήρα και στην τάση μας για διαφθορά, ακόμη και στον λαϊκισμό μας ή στον εθνικισμό μας!

Η Ελλάδα θα μπορούσε να κηρύξει άμεσα στάση πληρωμών *

Η Ελλάδα θα μπορούσε να κηρύξει άμεσα στάση πληρωμών,
ίσως και να έπρεπε, αφού τώρα έχει πρωτογενές πλεόνασμα
Άρθρο του Tim Worstall στο περιοδικό Forbes 28.1.2012

Οι διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος μπαίνουν πραγματικά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση. Ενδιαφέρουσα επειδή, αν δεν ανησυχείτε για το τι μπορεί να συμβεί, τότε δεν έχετε δώσει τη δέουσα προσοχή.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει το βάρος του χρέους της. Προβλέπεται λοιπόν ένα κούρεμα για μερικούς από τους κατόχους ομολόγων. Οι πληροφορίες για δημόσια κατανάλωση λένε ότι την απώλεια θα πρέπει να αναλάβουν μόνο οι ιδιώτες κάτοχοι. Στο παρασκήνιο η άποψη είναι ότι αυτό δεν αρκεί, μερικοί δημόσιοι φορείς θα πρέπει επίσης να αποδεχτούν απώλειες, διαφορετικά το ελληνικό συνολικό χρέος δεν θα πέσει αρκετά ώστε να είναι βιώσιμο.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο νέα σημεία που κάνουν την όλη διευθέτηση πολύ πιο δύσκολη -συναρπαστική αν προτιμάτε. Η πρώτη είναι η εξαιρετικά εντυπωσιακή απαίτηση προς την Ελλάδα όπως γράφουν οι Financial Times:

"Δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα" (μόνο κουτόχορτο)

Διαβάζω ξανά και ξανά ότι "Στην Ελλάδα πλέον δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα" (π.χ. εδώ, εδώ, εδώ). Αυτό το 'επιχείρημα' έχει ήδη προκαλέσει διάφορα ερωτήματα και σχόλια (π.χ. αυτό και αυτό, καθώς και μια πρόσφατη Αντιλογία), αλλά δεν παύει να διαδίδεται σαν επιδημία και να επηρεάζει τη σκέψη πολλών.

Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε αυτή η άποψη, βλέπω όμως ότι πολλοί τη θεωρούν δεδομένη και την αναμασούν σε ποικίλα κείμενα, ακόμη και σε μερικά τα οποία υποτίθεται ότι αντιμάχονται τη Μνημονιακή εισβολή στη χώρα. Σαν φιλέτο με λίγο δηλητήριο για ανύποπτους (διαφημιστική μέθοδος που χρησιμοποιείται πολύ και στην πολιτική), λένε τα γνωστά αντιμνημονιακά προσθέτοντας και μια μικρή δόση από το παραμύθι "Η Ελλάδα εξαρτάται από την φιλανθρωπία των δανειστών της, γι' αυτό σκύψτε".

Προχθές πήρα (ξανά) ένα email που απαριθμούσε πολλά Ελληνικά προϊόντα που βρίσκουμε στα σουπερμάρκετ, προτείνοντας να προτιμάμε αυτά αντί τα εισαγόμενα. Μετά τον βομβαρδισμό από επώνυμους και ανώνυμους "δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα", αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να αγοράσουμε δικά μας προϊόντα αφού δεν τα παράγουμε.

Τι Καντόνα, τι Δραπετσώνα!

Στο κύριο άρθρο της Καθημερινής 24.1.2012 με τίτλο "Το παράδειγμα μιας επένδυσης" διαβάζουμε:

Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει πολύ διαφορετική εικόνα από τη σημερινή. Απόδειξη, η μεγάλη επιτυχία της κινεζικής επένδυσης στο λιμάνι του Πειραιά. Η επένδυση πολεμήθηκε από συνδικαλιστές, λαϊκιστές πολιτικούς και την ελληνική γραφειοκρατία. Οι συνεχείς απεργίες προς όφελος μιας μικρής ομάδας εργατοπατέρων παρ' ολίγον να την υπονομεύσει πλήρως. Παρ' όλα αυτά, τα προβλήματα ξεπεράσθηκαν και σήμερα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν μάλιστα εκπλήξει τους υπεύθυνους της επένδυσης με την παραγωγικότητά τους και την αίσθηση ευθύνης που επιδεικνύουν. Ας σκεφτούμε, λοιπόν, πώς πραγματικά θα έμοιαζε η χώρα μας αν ξεπερνούσαμε τα εμπόδια του άλογου συνδικαλισμού και βάζαμε τέλος στον πόλεμο κατά της επιχειρηματικότητας.

Στα σχετικά σχόλια των αναγνωστών, αρκετοί βγάζουν το δηλητήριο που συνοδεύει τον βολεμένο κρυπτοφασισμό: "ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΧΩΡΑ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ" κραυγάζει με κεφαλαία ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ν., ο δε DK αποφαίνεται "η 'συνδικαλιστική δημοκρατία' στρέφεται κατά του 60%-80% του συνόλου".