Ποιοι τελικά παρανομούν; *

Μια προκήρυξη που έλαβα, γραμμένη από ομάδα με όνομα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΕΜΠ.
Την παραθέτω επειδή περιέχει μερικές φράσεις που βρίσκω εύστοχες, τις οποίες τονίζω:


Δεν έφτανε που τα Πανεπιστήμια βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού από τη ριζική μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης, την αποψίλωσή τους από εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό και την καταστροφή της οποιασδήποτε φοιτητικής μέριμνας. Χρειαζόταν και η κατεπείγουσα εφαρμογή ενός νόμου που ανατρέπει πλήρως τη λογική της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης, καθώς και το πλαίσιο εκπαιδευτικών και εργασιακών σχέσεων στο εσωτερικό του Πανεπιστημίου. Στο όνομα της ευρείας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που ψήφισε αυτόν το νόμο, εμφανίζεται ως αυταπόδεικτη ή επιβεβλημένη η εφαρμογή του. «Οι νόμοι υπάρχουν για να τηρούνται»: Σε τούτο τον ηθικό εκβιασμό σύρονται όλοι, ακόμη και όσοι καταλαβαίνουν τα καταστροφικά αποτελέσματα που η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου θα έχει στα ΑΕΙ.

Γεωπολιτικό πλύσιμο εγκεφάλων

Λένε ότι η αλήθεια είναι η πρώτη απώλεια σε κάθε πόλεμο. Φαίνεται ότι το ίδιο ισχύει και στο παρασκηνιακό γεωπολιτικό σκάκι. Η συριακή κρίση είναι ένα παράδειγμα.

Αφού οι προβολείς των ανθρωπιστών έφυγαν από το Κόσοβο, το Ιράκ και τη Λιβύη, προσπέρασαν ως συνήθως την Παλαιστίνη και εστιάστηκαν στον επόμενο στόχο, τη Συρία. Μαζί τους ξανάπιασαν δουλειά τα πλυντήρια εγκεφάλων που πασχίζουν να μας δείξουν πόσο διαβολική είναι η μία πλευρά και πόσο αγγελική η άλλη.

Φυσικά οι επίσημες πηγές ενημέρωσης μας μεταδίδουν κάθε ανακοινωθέν της "καλής" πλευράς  (της "δικής μας" φυσικά) για τις αγριότητες της άλλης, η οποία -αν πιστέψουμε τις ειδήσεις που μας σερβίρουν- προκαλεί εκατοντάδες θύματα έχοντας η ίδια ελάχιστα. Οι ισχυρισμοί των εξεγερμένων είναι αντικειμενικές αλήθειες που δεν χρειάζονται επιβεβαίωση, ενώ αντίθετα οι απόψεις του μισητού καθεστώτος είναι εξ ορισμού ψέμματα, γιαυτό και δεν χρειάζεται να μας απασχολούν. Σε αυτόν τον εμφύλιο αγώνα, μας έχουν φορέσει τα γυαλιά και τη φανέλα της μιας πλευράς. Όποιος τολμά να υποστηρίξει την άλλη είναι αιρετικός που δεν ξέρει τι του γίνεται.

Γκουρμέ Ανθρωποφάγοι *

Ένα κείμενο του Αλέξη Καζαντζίδη στο blog Intellectum 26.9.2012:


Όταν τα παλιότερα χρόνια υπέφερε κανείς, υπέφερε κατά μόνας αλλά τον βοηθούσε και ο όποιος περίγυρος.  Σήμερα η δυστυχία κι η εξαθλίωση έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος. Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τη δυστυχία του άλλου, μα ελάχιστα (;) μπορούμε να τον βοηθήσουμε.

Ο σινιέ όρος «ανθρωπιστικές τραγωδίες» είναι άλλωστε  το ακαδημαϊκό προκάλυμμα της επέλασης του «πολιτισμένου κόσμου» που τοκίζει τις δυστυχίες. Η ελεημοσύνη έρχεται να σπαράξει και το τελευταίο χιλιοστό αξιοπρέπειας. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί κάποιος να βγει απ’ την δική του τραγωδία και να ορθοποδήσει. Θα παραμένει πάντα υποχείριο του ελεήμονα  που αυτάρεσκα σκουπίζει το χνώτο της ζητιανιάς απ’ τον καθρέφτη της καλοζωίας του.

Ημείς άδομεν *

Σχόλιο αναγνώστη άρθρου της Καθημερινής 5.10.2012:

Προφανώς δεν έχετε έναν άνεργο ή συνταξιούχο που να του έχουν κόψει τη σύνταξη στην οικογένεια σας, ή κάποιον εργαζόμενο που να του έχει περικοπεί ο μισθός κατά 30%, δεν πληρώνατε το ταμείο σας ανελιπώς τα τελευταία τριάντα χρόνια και να πληρώνετε τα φάρμακα από τη τσέπη σας και να χάσετε μιά μέρα στην ουρά για να πάρετε τα λεφτά από το ταμείο σας μετά από τρείς μήνες ή έχετε καιρό να επισκεφτείτε ή να νοσηλευτείτε σε δημόσιο νοσοκομείο, δεν έχετε παιδιά ή δεν τα στέλνετε σε δημόσια σχολεία και να πληρώνετε τον ένα μισθό για φροντιστήρια, αγγλικά κλπ. ή έχετε πολύ καιρό να μπείτε σε λεωφορείο για να πάτε στη δουλειά σας και να περιμένετε μισή ώρα στη στάση να περάσει ή δεν έχετε οδηγήσει στην Ε.Ο. Κορίνθου - Πατρών τα τελευταία δύο χρόνια!
Διαφορετικά δεν εξηγούνται τα άρθρα σας εδώ και κάμποσο καιρό!
Έλεος!
Στο χθεσινό άρθρο όσον αφορά στη λίστα Λαγκάρντ σας ενόχλησε ο κιτρινισμός και σήμερα θεωρείτε ότι καταρρέουν η θεσμοί επειδή κάποιοι που έχουν να πληρωθούν έξη μήνες παραβίαδαν τον ιερό χώρο- "σύμβολο"- του ΥΠΕΘΑ!
Το σύμβολο του ΥΠΕΘΑ το καταράκωσαν αυτοί που τόσα χρόνια εκει μέσα, με την ανοχή των ΜΜΕ, υπέγραφαν τις σκανδαλώδεις συμβάσεις για να αρπάξουν τις μίζες.
Οι θεσμοί καταρρέουν, επειδή υπάρχουν εν έτει 2012 ελληνόπουλα στα δημόσια σχολεία που ζαλίζονται από την πείνα!
“Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν.”

Σχολίασε ο/η Georgios K | 15:06:57, Οκτώβριος 5th, 2012

Κλεφτοκοτάδες και κουρσάροι

Ένα σχόλιο στο ενδιαφέρον άρθρο "Σφάγια στον βωμό του πελατειακού κράτους" του Χρήστου Γιανναρά στη Καθημερινή 30.9.2012:


Παρουσιάζετε το πρόβλημά μας πολύ ελληνοκεντρικά.
Ξεχνάτε ότι το τσουνάμι από τη μετα-σοβιετική απελευθέρωση της πλουτοκρατίας ταρακουνάει και άλλα πλεούμενα στην Ευρώπη.

Ίσως το δικό μας κινδυνεύει περισσότερο γιατί είναι σάπιο και έχει ανίκανο πλήρωμα.
Όμως θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η κακή κατάσταση του σκάφους και η αδέξια αντίδραση στον κίνδυνο διαφέρουν από την προέλευση της απειλής.

Αν θέλουμε να δώσουμε μακροπρόθεσμες λύσεις θα πρέπει να σηκώσουμε το βλέμμα πάνω από τους κλεφτοκοτάδες και τους μπουγαδοκλέφτες του χωριού μας.
Και να διακρίνουμε τους μελιστάλακτους κουρσάρους που κάνουν γιουρούσι -δήθεν θεραπευτικό- σε όλο τον ανύποπτο κάμπο.

[ΘΝΣ]

Huawei, Arup, Προυντόν

Είπα να αλλάξω κινητό. Μετά από κάμποσα χρόνια με ένα i-mate JAM (πρώιμο smartphone του 2004), έφτασε η στιγμή για να απαλλαγώ από τα προβληματάκια του. Η Cosmote είχε κάποιες προτάσεις συσκευών, από τις οποίες με τράβηξε μία με το άγνωστο όνομα Huawei.

Ψάχνοντας για αυτή τη μυστήρια μάρκα στη Wikipedia, ανακάλυψα ότι πρόκειται για μια κινεζική εταιρία που έφτιαξε ένας αξιωματικός του Λαϊκού Στρατού ονόματι Ren Zhengfei, ο οποίος αποστρατεύτηκε πρόωρα και το 1988 άρχισε να φτιάχνει τηλεφωνικά κέντρα για τα χωριά της Κίνας. Σήμερα -25 χρόνια αργότερα- η εταιρία είναι ένας γίγαντας με 23 δισ. ευρώ τζίρο το 2010 (όσο το ΑΕΠ του Παναμά ή της Αιθιοπίας) και κέρδη 3 δισ. Φαίνεται ότι το πολυδιαφημισμένο 'Αμερικανικό Όνειρο' της επιτυχίας από το μηδέν δεν είναι αμερικανική αποκλειστικότητα.

Ο κολοσσός έχει 140,000 υπαλλήλους, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί (46%) ασχολούνται με την έρευνα. Πέρα από αυτό, βρήκα εντυπωσιακό και το ότι όλοι αυτοί οι υπάλληλοι είναι και μέτοχοι της εταιρίας. Σε ένα μίγμα σοσιαλισμού και καπιταλισμού που θυμίζει ιδέες του Προυντόν, η Huawei δεν ανήκει σε κάποιους πλούσιους που μαζεύουν εταιρίες αντί για πεταλούδες, αλλά στους δικούς της εργαζόμενους.

Στον δρόμο των ψευδαισθήσεων *

Του Γιάννη Ιωάννου

Άρθρο του Σταύρου Λυγερού στη Καθημερινή 30.9.2012:


Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν για το πακέτο των περικοπών και των νέων φόρων, αλλά μόνο όταν η τρόικα ανάψει το «πράσινο» φως θα ξέρουμε ότι το πακέτο οριστικοποιήθηκε. Στην Αθήνα εκφράζουν αισιοδοξία, αλλά και ότι ο δρόμος δεν είναι χωρίς εμπόδια. Δεν είναι μόνο η απαίτηση του ΠΑΣΟΚ να εξασφαλισθεί η επιμήκυνση πριν από την ψήφιση του πακέτου. Είναι κυρίως η αντίθεση μεταξύ του ΔΝΤ και του ευρωιερατείου.

Oπως κατέδειξε και η συμπεριφορά του Τόμσεν, το ΔΝΤ πιέζει για ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, αυτή τη φορά του χρέους που έχουν στα χέρια τους η ΕΚΤ και οι χώρες-μέλη. Η εκτίμησή του για τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους είναι σωστή, αλλά έρχεται σε αντίθεση με τις σκοπιμότητες που κυριαρχούν στην Ευρωζώνη. Γι’ αυτό και το ΔΝΤ εξωθεί τον κόμπο στο χτένι.

Παρότι είναι εξόφθαλμο πως η συνταγή δεν βγαίνει, το ευρωιερατείο πιέζει ασφυκτικά την κυβέρνηση Σαμαρά για την εφαρμογή της. Επιμένει στο ίδιο αδιέξοδο, επειδή δεν έχει εναλλακτική λύση για την Ελλάδα. Η δραστική συρρίκνωση του κόστους εργασίας και η κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων δεν αρκούν ούτε για να δρομολογήσουν την τριτοκοσμικού τύπου ανάπτυξη που οραματίζεται. Η ασάφεια για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ αποτρέπει σοβαρές παραγωγικές επενδύσεις.

"Ανάπτυξη"

Σύντομα και στη γειτονιά μας!

Πράξεις βίας *

Σχόλιο αναγνώστη σε άρθρο της Καθημερινής 27.9.2012:

Η χθεσινή μικρή για τα δεδομένα συγκέντρωση (40-50.000) δεν αποτελεί έκπληξη.
Προσωπικά συμμετείχα σε συγκεντρώσεις και απεργίες τα 2 προηγούμενα χρόνια.
Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο κάθε φορά. Δακρυγόνα, χειροβομβίδες, ξύλο απο τα ΜΑΤ.
Μάταιοι αυτού του είδους οι αγώνες.Τελείωναν άδοξα. Ένα καθεστώς πέφτει μόνο με ένοπλο αγώνα ή με πραξικόπημα. Επειδή και τα 2 είναι σχεδόν απίθανo να συμβούν στην Ελλάδα, ο κόσμος βρήκε άλλο τρόπο να τιμωρήσει και να απειλήσει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.
Δια αντιπροσώπων... Την Χρυσή Αυγή!
Σχολίασε ο/η Κυψελιώτης 

Τι μου έμαθαν 2,5 χρόνια κρίσης *

Το βρήκα εδώ και μου άρεσε:


(μιλάει ένα κορίτσι 33 χρονών, μετά απο 2 απολύσεις, μια παραίτηση, κάποια θαύματα, άπειρα βιογραφικά, πολλά interview και ένα μίνι start - up )

Υποθέτω - τι υποθέτω, σίγουρη είμαι - πως αν κάνεις μια ειλικρινή έρευνα στο διαδίκτυο θα βρείς πάμπολλα κείμενα απείρως αξιολογότερα απο αυτό διαβάζεις αυτή τη στιγμή. Είναι εισαγωγή ενοχική το γνωρίζω αυτό, αλλά ακουμπά στο γεγονός πως πάντα μα πάντα απεχθανόμουν τα αποφθέγματα και τις διδαχές. Νομίζω πως μπορούν να τα κάνουν μονάχα οι πολύ σπουδαίοι, ή ο Ουμπέρτο Έκο.

Με την επίφαση λοιπόν αυτή - πως και καλά γλύτωσα την αυταρέσκεια - θα μοιραστώ την εμπειρία μου και θα σου πω τι έμαθα αυτά τα 2,5  χρόνια κρίσης και ενίοτε ανεργίας.Σκέφτομαι πως ίσως σε βοηθήσουν,

1.
Είμαστε όλες οι επανηλειμμένες, παταγώδεις, ίσως και λίγο ντροπιαστικές αποτυχίες μας. Σε καμία απο αυτές δεν έχουμε ξυπνήσει την επόμενη μέρα οι ίδιοι. Γίναμε άλλοι, γίναμε λίγοι, χωθήκαμε την ματαιότητα. Είσαι εκείνος που σηκώθηκε πάλι πάνω. Ή εκείνος που έβαλε την ταφόπλακα. Εσύ αποφασίζεις.

2.
Ο μόνος τρόπος για να νικήσεις την ανεργία, είναι να εργάζεσαι συνέχεια. Σήκω το πρωί και κάνε οτιδήποτε. Βοήθα την μάνα σου να μαγειρέψει, φτιάξε τον κήπο, βοήθησε ένα φίλο που προσπαθεί, κάνε τα ψώνια στη γιαγιά, κάνε συνολάκια στο διαδίκτυο, φτιάξε κουλουράκια, επαναλαμβάνω, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Bοήθησε τον εαυτό σου να βρει σκοπό, να νιώσει υπερήφανος. Ακόμα και αν δεν ξέρεις πως θα πληρώσεις το ενοίκιο τον επόμενο μήνα. Μην ηττηθείς, κανείς δεν αγοράζει τον νικημένο. Στο λέω τόσο σκληρά.

Ο θίασος των αρχηγών *

του Γιάννη Ιωάννου

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το Έθνος 23.9.2012:

Μειδιάματα ειρωνικά. Σαρκαστικά σχόλια. Απαξιωτικές κρίσεις για τις κατά φαντασίαν συγκρούσεις. Οι θεατρικές παραστάσεις του θιάσου των πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης δεν πάνε καθόλου καλά τελευταία. Μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Φώτης Κουβέλης να νομίζουν ότι δίνουν τα ρέστα τους από πλευράς υποκριτικών δυνατοτήτων. Ενδέχεται να πιστεύουν μάλιστα ότι συμμετέχουν σε μεγαλειώδες έπος αναμέτρησης με την τρόικα των επικυρίαρχων της πατρίδας μας. Το αποτέλεσμα του θεάτρου που παίζουν όμως τους προδίδει. Ουδέποτε υπερβαίνει το επίπεδο του κωμειδυλλίου, όπως λέγαμε παλιότερα. Ελαφρά μουσική κωμωδία με αισθηματικό περιεχόμενο. Οι δεσμοί της τρόικας εσωτερικού (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) με την τρόικα εξωτερικού (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) δεν κρύβονται.

Αυτό που λέει η τρόικα των ξένων γίνεται πάντα στο τέλος. Τώρα πια το γνωρίζουν όλοι οι Ελληνες. Το πολιτικό θέατρο των αρχηγών δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μέρος της τελετουργίας πειθαναγκασμού, παραπλάνησης και τελικά υποταγής του ελληνικού λαού στα μέτρα που τον εξαθλιώνουν.

Διαπιστώσεις *

Από σχόλιο του αναγνώστη alex σε άρθρο της Καθημερινής 22.9.2012:

...Κατ αρχήν τα προβλήματα είναι πολιτικά δεν είναι οικονομικά.
Γιατί έχεις μια δεδομένη οικονομική κατάσταση (στην οποία παρεμπιπτώντως μας έφεραν πασοκ και νδ...αυτοί ακριβώς που υποτίθεται ότι θα μας σώσουν και που στη πραγματικότητα μας χώνουν καθημερινά όλο και πςερισσότερο στο βούρκο), αλλά για την επίλυσή της χρειάζονται συγκεκριμένες πολιτικές και πολιτική βούληση.
Τη μόνη βούληση που βλέπω τα τελευταία 5 χρόνια είναι να πληρώνουν μονίμως τα γνωστά υποζύγια.
Μέχρι στιγμής (και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) το 90% των βαρών το έχουν σηκώσει οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Την ίδια στιγμή η φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών βγάζει μάτια (12 δις το χρόνο έχουν υπολογιστεί), η εκκλησία εξακολουθεί να είναι στο απυρόβλητο, τα καρτέλ των σουπερμαρκετ ζουν και βασιλεύουν και πληρώνουμε τρόφιμα 700% πάνω από το κόστος παραγωγής, σκάνδαλα στις τράπεζες (βλέπε proton) και αντί να πληρώσουν αυτοί που ευθύνονται πληρώνουμε εμείς για να τις ξεχρεώσουμε), σκάνδαλα υπουργών του πασοκ και της νδ, το λαθρεμπόριο στο πετρέλαιο που ξεκινά από τα διυλισδτήρια της χωρας δεν αντιμετωπίζεται στη ρίζα του και αντ αυτού πληρώνει πάλι ο λαος με την εξίσωση πετρελαίου θέρμανσης-κίνησης (γιατί προς θεού, δεν πρέπει να αγγίξουμε τους επιχειρηματίες μας).

Οι ανομολόγητες προθέσεις της τρόικας *

Άρθρο του Σταύρου Λυγερού στη Καθημερινή 23.9.2012 που δείχνει ότι πληθαίνουν αυτοί που βλέπουν πλέον το ολοφάνερο:


Μπορεί οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι να είχαν άλλα υποσχεθεί προεκλογικά, αλλά είναι σαφές ότι η μερίδα του λέοντος θα προκύψει από τις περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων και από την επιβολή πρόσθετης φορολογίας. Η τρόικα δικαιολογεί την προτίμησή της σ’ αυτού του είδους μέτρα με το επιχείρημα ότι είναι σίγουρης απόδοσης. Αυτή, όμως, είναι λογιστική και όχι οικονομική προσέγγιση. Τα νέα οριζόντια μέτρα, που πλήττουν κυρίως μικρομεσαία στρώματα, θα συρρικνώσουν κι άλλο την αναιμική ενεργό ζήτηση, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της ύφεσης και τον περαιτέρω εγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας στο «σπιράλ θανάτου». Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι το τέλος του 2012, το ΑΕΠ θα έχει μειωθεί αθροιστικά σχεδόν κατά 25%!

Η κλιμάκωση της ύφεσης θα προκαλέσει μεγάλες αποκλίσεις και στο δημοσιονομικό επίπεδο, λόγω της μείωσης των δημοσίων εσόδων. Επιπροσθέτως, ο πολλαπλασιασμός των οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων εκ των πραγμάτων θα φέρει πιο κοντά το ενδεχόμενο μιας τυφλής κοινωνικής έκρηξης. Η εμμονή της τρόικας σ’ έναν συνδυασμό αφενός πρόσθετης φορολογίας κι αφετέρου πρόσθετων περικοπών μισθών, ημερομισθίων συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων επιβεβαιώνει τις πραγματικές προσθέσεις της. Για τέτοιου είδους μέτρα βάζει το μαχαίρι στον λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης και όχι, π. χ., για την υιοθέτηση ενός αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, για το οποίο τόσο σωστά λέει η Μέρκελ.

Οταν η τρόικα μιλάει για διαρθρωτικές αλλαγές δεν εννοεί την παραγωγική ανασυγκρότηση του δημόσιου τομέα και της πραγματικής οικονομίας. Εννοεί τις μαζικές και άνευ όρων ιδιωτικοποιήσεις και ευρύτερα το ξεπούλημα και όχι την επιβεβλημένη αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου. Η επισήμανση έχει σημασία για τη δημόσια συζήτηση. Μήπως οι δανειστές μας έχουν στόχο να νοικοκυρέψουν και να αξιοποιήσουν τα πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας για να δρομολογήσουν μια ευρωπαϊκού τύπου ανάπτυξη; Ή μήπως επιδιώκουν να τη μετατρέψουν σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το κεφάλαιο, σχεδιάζοντας μία τριτοκοσμικού τύπου ανάπτυξη; Την απάντηση τη δίνουν τα γεγονότα.

Άλλο συμφορά και άλλο κακούργημα *

Άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στη Καθημερινή 23.9.2012:

Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.

H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Τι σημαίνει ρευστότητα *

Ρευστότητα στην αγορά σημαίνει:
Τα λεφτά που εγώ ως φορολογούμενος δανείζω στην τράπεζα, αυτή να μου τα επιστρέφει με πανωτόκι 10% και να μου κάνει και τη δύσκολη, για να πληρώσω σε δόσεις τους φόρους μου που αυξήθηκαν επειδή δανείστηκα για να σώσω τις τράπεζες.

[από σχόλιο που έγραψε ο Μικρός Ήρως σε άρθρο της Καθημερινής 23.9.2012]

Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι ΕΜΠ *

Ένα κείμενο που πήρα σήμερα. Δεν ξέρω ποιοί το έγραψαν, αλλά σημειώνω μερικές φράσεις που με έκαναν να το προσέξω:

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΕΜΠ

Ποιοι είμαστε

Είμαστε συνάδελφοι της «διπλανής πόρτας», κάποιοι από τους πολλούς στο ΕΜΠ που κρατάνε ανοιχτά τα φώτα στα γραφεία, στις αίθουσες διδασκαλίας και στα εργαστήρια μέχρι αργά το βράδυ, κάποιοι από τους πολλούς που κάνουν τη δουλειά τους με βαθιά αίσθηση του καθήκοντος, μα πάνω απ’ όλα με βαθιά αγάπη. Ο Νόμος Διαμαντοπούλου και οι μεταμφιέσεις του, άλλαξε τις προσωπικές προτεραιότητες σε πολλούς από μας, έσμιξε τις προσωπικές μας διαδρομές. Η άμεση και ορατή απειλή για την διάλυση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου και, ταυτόχρονα, για την εξάρθρωση όχι μόνο του ρόλου μας μέσα σε αυτό, αλλά ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας ως εργαζομένων, γέννησε την ανάγκη της κοινής προσπάθειας. Τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, πάνω από τις ζωές μας. Η ανάγκη του συλλογικού αγώνα πρέπει να ανακαλυφθεί ξανά στις δύσκολες μέρες που έρχονται. Χωρίς τις ανούσιες ή ακόμα και κουραστικές πλευρές του, κρατώντας τον πυρήνα του: ενότητα και αλληλεγγύη, όλοι για έναν και ένας για όλους!

Η ανύπαρκτη ανάπτυξη! *

Ο Μενέλαος Τασιόπουλος σε άρθρο του στη Δημοκρατία 20.9.2012 θέτει μερικά πολύ ουσιαστικά ερωτήματα για την "ανάπτυξη" που κανένας δεν διευκρινίζει μέσα στους καπνούς του αγώνα για την ικανοποίηση δανειστών και κηδεμόνων μας:


Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση συνασπισμού, υπό την πρωθυπουργία Σαμαρά, προχωρά με αποτελεσματικούς ρυθμούς στην ψήφιση και την εφαρμογή των μέτρων των 11,9 δισ. ευρώ. Στη συνέχεια εκταμιεύεται και η δανειακή δόση των 31 δισ. ευρώ, εκ των οποίων, ας μην το αγνοούμε, τα 20 και πλέον δισ. αφορούν τις τράπεζες. Συνεχίζεται μάλιστα και η συζήτηση για επιμήκυνση, διαχωρισμό των δανείων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από εκείνα για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, που μάλλον θα καταλήξουν σε περίπου έναν χρόνο, μετά τις γερμανικές εκλογές, και έχουμε και μια αλλαγή διάθεσης στα επενδυτικά «μεγάλα σπίτια» για εισροή ξένων κεφαλαίων σε ακίνητα στην Ελλάδα, εξαγορά κρατικών επιχειρήσεων ή υποδομών. Ας υποθέσουμε, τέλος, ότι οι Ελληνες στην πλειονότητά τους υποκύπτουν στη φτωχοποίηση χωρίς να εξεγερθούν και η Ελλάδα στις αρχές του 2013 αρχίζει να έχει και πρωτογενή πλεονάσματα.

Φτάνουμε σε μια συζήτηση. Και τώρα τι κάνουμε; Ποια είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα;

Χρειάζεται ριζοσπαστικοποίηση *

Άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη στη Δημοκρατία 22.9.2012:


Οι άγριοι καιροί επιβάλλουν ρήξη με τη λούμπεν συμμαχία των αλητών, που μας έφεραν ως εδώ με την ανομία και την απληστία τους.

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσεις την κρίση.
Ο ένας είναι σαράφικος και κολωνακιώτικος. Ενα είδος «αστικής», σώφρονος ευγένειας, βασισμένης στο μπιθικώτσειο «όλοι στην ίδια σκάφη πλένουμε τα ρούχα μας». Αποφεύγοντας τις ρήξεις κάνεις μια, υποτίθεται, τεχνοκρατική διαχείριση, τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι κ.λπ. Προσπαθείς να προσεταιριστείς όλο το σύστημα που δημιούργησε η μεταπολιτευτική παράγκα.

Το σύστημα αυτό απαρτίζουν οι εκ του αποτελέσματος αποτυχημένοι τραπεζίτες. Κοστουμαρισμένοι αλήτες, επί δεκαετίες έδιναν για τόκο ψίχουλα και δάνειζαν τους πολίτες τοκογλυφικά. Ο απλός κόσμος βέβαια κατά κανόνα πληρώνει τα δάνειά του. Με κόπο, αλλά τα πληρώνει. Αυτοί βέβαια δίνανε κάτι ξεγυρισμένα δάνεια με εξωτραπεζικά κριτήρια, ενίοτε στα σόγια, στον εαυτό τους και σε υπεράκτιες εταιρίες, που τους ανήκουν, αλλά και στον άλλο μπαταρισμένο πυλώνα της παράγκας, που είναι οι νταβατζήδες - μπετατζήδες - προμηθευτές και διάφοροι «μονοπύθμενοι» ή μαικήνες του πολιτισμού, με χρήμα του λαού. Αλληλοτροφοδοτούμενοι βόθροι. Ανταλλάσσουν χρήμα, επικοινωνιακή και πολιτική υποστήριξη. Καμόρα.

Συνεκτικό στοιχείο τα κοινωνικά νταραβέρια, τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία όπου φοίτησε μεγάλο μέρος της «ελίτ» μας. Συγγενείς εξ αίματος, σπέρματος ή life style.

Η λογική αυτή λέει ότι αποφεύγουμε τις ριζοσπαστικές λύσεις, διεκδικούμε ανοχή από τους ισχυρούς και ενοχλούμε όσο γίνεται λιγότερους από αυτούς. Τους ικανοποιούμε.

Κυβερνητικές προετοιμασίες *

Από την προετοιμασία της ελληνικής κυβέρνησης για την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής του Οκτωβρίου.

Οι τράπεζες των Δαναΐδων *

Άρθρο του Λεωνίδα Στεργίου στη Καθημερινή 9.9.2012:

Στα 145 δισ. οι κρατικές ενισχύσεις στις τράπεζες

Από την αρχή της κρίσης (2008) μέχρι σήμερα, οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει κρατικές ενισχύσεις ύψους 145 δισ. ευρώ. Για την ακρίβεια, τα ποσά αυτά αφορούν κυρίως τις μεγάλες τράπεζες, καθώς οι μικρότερες προτίμησαν την ανεξαρτησία τους. Φυσικά, τη δυνατότητα αυτή την έδωσε το μικρό τους μέγεθος και τα λίγα κεφάλαια που έπρεπε να καλύψουν.

Οι μεγάλες τράπεζες δέχθηκαν κρατικές ενισχύσεις, οι οποίες όμως σε ποσοστό περίπου 90% αφορούσαν εγγυήσεις. Την ίδια περίοδο επέστρεφαν στο Δημόσιο περίπου 1 δισ. ευρώ τον χρόνο μόνο σε προμήθειες για τις συναλλαγές που αφορούσαν τις «ενέσεις ρευστότητας».

Οι τράπεζες Εθνική, Alpha, Eurobank, Πειραιώς, Αγροτική, Τ.Τ., Marfin Egnatia, Αττικής, Proton Bank και Πανελλήνια Τράπεζα δέχθηκαν σταδιακά μέχρι το 2010 άμεση κρατική ενίσχυση ύψους 5 δισ. ευρώ μέσω έκδοσης προνομιούχων μετοχών του ελληνικού Δημοσίου. Από το ποσό αυτό, τα 4,6 δισ. ευρώ αφορούσαν τις πέντε μεγάλες τράπεζες: Εθνική, Alpha, Eurobank, Πειραιώς και Αγροτική.

Πορτογαλική άμυνα *

Ένα κείμενο διαμαρτυρίας από στρατιωτική οργάνωση της Πορτογαλίας.
Αναδημοσίευση από το Defence.net 21.9.2012. Το πρωτότυπο κείμενο είναι εδώ.


ΑΠΑΤΗ

Η Ένωση Στρατιωτικών στοχεύει να απομυθοποιήσει την τρέχουσα κατάσταση την οποία αντιμετωπίζει το Πορτογαλικό Έθνος!

Παρά την αναβολή της επίλυσης των ζητημάτων που εκκρεμούν για πάνω από 15 έτη σχετικά με την επαγγελματική τους κατάσταση, με τεράστιες απώλειες για τους στρατιωτικούς και τις οικογένειές τους, η Διοίκηση της Ενωσης Στρατιωτικών συνήλθε για να αναλύσει τα νέα μέτρα λιτότητας που παρουσιάστηκαν από το Πρωθυπουργό και επιβεβαιώθηκαν από τον Υπουργό Οικονομικών.

Τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν θέλουν να παραμείνουν συνδεδεμένα με αυτή την άθλια επίθεση που διαπράττεται στους συμπολίτες μας! Μας παρακινεί η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ και των ΠΟΡΤΟΓΑΛΩΝ.

Φθονώντας τους Ισλανδούς *

Ένα άρθρο του Αλέξανδρου Ι. Κατσανεβάκη στα Αττικά Νέα 13.9.2012:

Θα πρέπει, ίσως, να διευκρινιστεί, σε εποχές που οι λέξεις έχουν χάσει πια τη σημασία τους, ότι πτωχευτική είναι η διαδικασία που εξασφαλίζει πρωτίστως την αξιοπρεπή επιβίωση του πτωχού χρεώστη και δευτερευόντως την εξασφάλιση του δανειστή. Αυτό επιτάσσει ο νομικός μας πολιτισμός, που, όπως θεωρητικά τουλάχιστον συμφωνούμε όλοι, έχει αφήσει πίσω την εποχή του σαικσπηρικού Σάιλοκ.

Θεωρώ απαραίτητη αυτή τη διευκρίνιση, γιατί ο πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Παπαδήμου, κι εταίρος της σημερινής συγκυβέρνησης,  κ. Βενιζέλος, μας έφερε από την εσπερία, όχι πολύ παλιά, τον όρο “selective default”, που σημαίνει στα ελληνικά, μας εξήγησε, επιλεκτική χρεοκοπία. Η πραγματικότητα των τελευταίων μηνών απέδειξε ότι πίσω από αυτόν τον νεολογισμό κρυβόταν το «κούρεμα» των δημόσιων χρηματικών πόρων και η αποσάθρωση των κοινωνικών δομών, η απογύμνωση των δημόσιων πανεπιστημίων, των νοσοκομείων, των λιμενικών ταμείων και, κυρίως, των ασφαλιστικών οργανισμών, από τα αποθεματικά τους.  Όπως πρόσφατα ομολογήθηκε αναιδώς και ρητά, η διαδικασία της επιλεκτικής χρεοκοπίας, ήταν η χαριστική βολή και για την δημοσίου συμφέροντος Αγροτική Τράπεζα.

Αν όμως ο Μωάμεθ ήταν γαλαζοαίματος;

Δημοσίευση #1:
Πριν λίγες μέρες έγινε θόρυβος με τις ημίγυμνες φωτογραφίες μιάς πριγκίπισσας που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικό. Η γαλλική δικαιοσύνη έδρασε κεραυνοβόλα για να προστατεύσει τη γαλαζοαίματη ιδιωτικότητα. Διαβάζουμε σχετικά στο voria:

Δημοσίευση #2:
Λίγο μετά από αυτή τη δικαστική απαγόρευση και στον απόηχο των διεθνών ταραχών για το video "Η αθωότητα των Μουσουλμάνων", το γαλλικό περιοδικό Charlie Hebdo δημοσιεύει καρικατούρες του Μωάμεθ. Παρά την προφανή πρόκληση και τις αναμενόμενες αντιδράσεις, η γαλλική Δικαιοσύνη αδρανεί. Διαβάζουμε σχετικά στο newpost:
"Ο κ. Φαμπιούς δήλωσε ότι στη σημερινή διεθνή συγκυρία, η δημοσίευση σκίτσων του Μωάμεθ «ρίχνει λάδι στη φωτιά». «Στη Γαλλία, ισχύει η αρχή της ελευθερίας της έκφρασης και δεν πρέπει να πλήττεται.» "
Διαβάζουμε και στο Βήμα:

Διακρίνει κανείς κάποια αντίφαση στην αντιμετώπιση των δύο περιπτώσεων;

Η τσούλα στο γκρεμό *

Μια απαράμιλλη φράση από σχόλιο του αναγνώστη Νίκου Μουντάκη στο TVXS 20.9.2012:

Μόλις τα ξεπουλήσουν όλα θα πετάξουν την τσούλα ελλάδα στο γκρεμό γιατί κάποτε τόλμησε και ντύθηκε ακριβά.

Η Αφρικανική μέθοδος της Τρόικας

Αποκάλυψη: 
Η μέθοδος της Τρόικας για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας αντιγράφει συνταγή από τη Μοζαμβίκη για ανακούφιση από πονοκέφαλο:

[θενκς Michalis]

"Mein Herz blutet"

Τελευταία γίνεται θόρυβος για τα τουρκικά σίριαλ που εμφανίζονται στους τηλεοπτικούς σκουπιδοτενεκέδες. Μερικοί λένε ότι δεν ταιριάζουν με τα ήθη μας. Ίσως έχουν δίκιο, επειδή μετά από δεκαετίες Dallas και Beverly Hills είμαστε πλέον πολύ πιο εξοικειωμένοι με το LA και το Manhattan παρά με τη Σμύρνη και τον Βόσπορο. Άλλωστε πού ακούστηκε γκλαμουριά σε μαχαλάδες;

Η Καθημερινή -πρωτοπόρα στη διάπλαση των σημερινών ραγιάδων- επιχειρεί να αποσπάσει την προσοχή των ευαίσθητων ψυχών από τα οθωμανικά δράματα σε εγχώρια. Μη σας παραξενεύει αυτό: Φαίνεται ότι η  έγκριτη εφημερίδα που έχει γίνει πειραματικό κέντρο κοινωνικής ψυχολογίας δοκιμάζει ποικίλες μεθόδους βοσκής. Τώρα λοιπόν εμφανίζονται στις σελίδες της σπαραξικάρδιες ιστορίες για "χειραγώγηση μέσω του θυμικού" όπως θα έλεγε ένας κουλτουριάρης.

Να ένα δείγμα θλίψης και αδικίας που προβάλλεται σήμερα με φόντο τη ταραγμένη νεοφεουδαρχική περίοδο που διανύουμε για να ανακουφίσει τις ψυχές όσων υποφέρουν από τις απανωτές πειρατικές επιδρομές που προωθεί η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της Αυριανής:

"Mein Herz blutet für die Griechen und die große Ungerechtigkeit"

Στο πρώτο μέρος του σημερινού επεισόδιου, η γυναίκα του σκληρού τσιφλικά αποκαλύπτει ότι έχει καρδιά και δηλώνει τη μεγάλη θλίψη της που αναγκάζεται άθελά της να μαστιγώνει τους κολλήγους. Μετά από αυτή την έκρηξη ειλικρίνειας οι κολλήγοι μπορούν να την αγκαλιάσουν και να της ανταποδώσουν την ανθρωπιά της λέγοντας να μην ανησυχεί, θα αντέξουν και περισσότερα για χάρη της καλής καρδιάς της.

Αμέσως μετά, αποκαλύπτεται ότι η μεγάλη αδικία που ταλανίζει τους κολλήγους οφείλεται στους χαραμοφάηδες καλαμαράδες που άρπαξαν δημόσιες σφραγίδες και κλειδιά και έκαναν το τσιφλίκι μαντάρα. Αυτό δικαιολογεί τη σκληρή επέμβαση του αυστηρού αλλά καλόκαρδου τσιφλικά και της ευαίσθητης γυναίκας του που βάζουν φωτιά σε όλο το χωράφι για να διώξουν τα ζιζάνια. Έτσι οι φίλοι τους θα το αγοράσουν καθαρό, χωρίς αγκάθια και καλικάτζαρους, και με τις στάχτες για λίπασμα.

[klaps klaps...]

Ο αόρατος πόλεμος *

H χώρα έχει περάσει πόλεμο και έχει ηττηθεί. Ο πόλεμος διεξαγόταν υπόκωφα, όσο διογκωνόταν το χρέος· η επίσημη κήρυξη του πολέμου, η διαπίστωση του χρέους δηλαδή, βρήκε τη χώρα απαράσκευη και την ηγεσία της πανικόβλητη. Σήμερα, μετά περίπου τρία χρόνια χαρακωμάτων και βομβαρδισμών, βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιστορικής ήττας με δυσβάστακτες απώλειες: το εθνικό προϊόν έχει συρρικνωθεί κατά το ένα τέταρτο, η ύφεση καλπάζει, οι νέοι μεταναστεύουν.

Πόλεμος λοιπόν. Με μάχες που δεν δόθηκαν καν. Το χρέος τύλιξε σιωπηλά σαν βρόχος τη χώρα και την έπνιξε. Πόλεμος χωρίς ορατό εχθρό, χωρίς ορατό πεδίο μάχης· άρα χωρίς σκοπό ικανό να συνενώσει και να συνεγείρει τον λαό, τις ανόμοιες ομάδες του, σε αγώνα υπέρ του κοινού καλού, υπέρ βωμών και εστιών. Ο χειρότερος πόλεμος: ο καλυμμένος, ο βουβός· οδηγεί σε υποδούλωση χωρίς αγώνα. Επιπλέον, αυτός ο πόλεμος διαιρεί αντί να ενώνει, χωρίζει, κερματίζει και τυφλώνει, στρέφει όλους εναντίον όλων, αχρηστεύοντας ζωτικές δυνάμεις και εξουδετερώνοντας λανθάνοντα δυναμικά, απογοητεύοντας τις νεότερες γενιές, ποτίζοντάς τες ηττοπάθεια.

[απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Ξυδάκη στη Καθημερινή 15.9.2012]

Ubuntu vs Zboutsam *

Μια μικρή διδακτική ιστορία που μου έστειλε ο Μιχάλης:

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής:
Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν “UBUNTU” που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!» Η λέξη “UBUNTU”στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Έγινε λοιπόν το αντίστοιχο παίγνιο και σε ένα Γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης με την διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα γυαλιστερό iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα.

Δουλέψτε για πάντα *

Από το Σοφοκλέους 10 13.9.2012:

Σώστε την οικονομία – δουλέψτε για πάντα

Είναι σίγουρο πλέον ότι η τρόικα κάνει πειράματα. Τα πειράματα αυτά σκοπό έχουν να διερευνήσουν την κοινωνική αντοχή και τη συνολική αντίδραση έναντι παραλογισμών όπως '6-μερη εργασία' και '11-ωρη ανάπαυση'. Εξάλλου το οικονομικό ώφελος που εξασφαλίζουν είναι στιγμιαίο και το 'απολαμβάνουν' μόνο οι εργοδότες.

Παρόμοιες προτάσεις έχουν αποσυρθεί από το τραπέζι των εργασιακών διαπραγματεύσεων του δυτικού κόσμου από τη βιομηχανική επανάσταση και ύστερα. Σταδιακά ακόμα και η ουραγός Ελλάδα εκσυγχρόνισε το εργασιακά της ήθη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μάλιστα πήγε ένα βήμα παραπέρα και θέσπισε κανόνες και νόμους που δεσμεύουν πλέον όλες τις χώρες μέλη έναντι των δικαιωμάτων των εργαζομένων – δικαιώματα όπως το πενθήμερο δεν θεωρούνται απλά κεκτήμενα αλλά πρακτικά δεδομένα αφού έχουν θεσπιστεί πάνω από ένα αιώνα πριν. Εντύπωση προκαλεί πως ο εκπρόσωπος της ΕΕ στην τρόικα, κος Ματθίας Μορς, δέχθηκε να προσυπογράψει τέτοιες προτάσεις σε καθολική αντίθεση με το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Ο θεός του χρέους *

Άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στη Καθημερινή 13.9.2012:

Εντελώς διαφορετικά πράγματα απ’ όσα μας τυραννούν σήμερα είχε στο μυαλό του ο Κωστής Παλαμάς όταν, στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου», έγραφε τον στίχο «Θεός αλύπητος· το Χρέος». Για άλλο Χρέος μιλούσε, των υψηλών ιδεών, όχι γι’ αυτό που μετριέται με ευρώ. Ωστόσο δεν βρίσκονται πολύ μακριά τα λόγια του απ’ όσα συμβαίνουν τώρα και όχι μόνο επειδή η σύγχυση με τη σημασία του «χρέους» κρατάει από παλιά. Πολλοί απ’ όσους «διακονούν τα κοινά» (κατά την ψευτοταπεινή ρητορική τους) συνεχίζουν να μπερδεύουν το Χρέος τους προς την πατρίδα με το χρέος που είναι βέβαιοι πως έχει η πατρίδα απέναντι στην εκλαμπρότητά τους.

Το χρέος μας, λοιπόν, αυτό, που, όπως ειπώθηκε, χάρη στην καλοσύνη των πιστωτών μας «μειώθηκε όσο ποτέ για οποιαδήποτε χώρα», ούτε «μαζί το φτιάξαμε» ούτε «μαζί το απολαύσαμε». Δεν αποφασίζαμε όλοι μαζί για τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες, που όσο πιο αχρείαστες ήταν, τόσο μεγαλύτερη η μίζα τους. Δεν μπήκαμε όλοι μαζί τρελαμένοι στο σπάταλο πανηγύρι των Ολυμπιακών. Δεν φυγαδεύαμε όλοι μαζί τα περισσεύματά μας στο εξωτερικό. Δεν φτιάχναμε όλοι μαζί οφ σορ σε μακαρίους νήσους. Δεν αναλαμβάναμε όλοι μαζί έργα του Δημοσίου, που πάντοτε κόστιζαν είκοσι φορές πάνω από το συμφωνημένο και πάντοτε παραδίνονταν σκάρτα, ώστε κάτι επιπλέον να κερδίσουν με τις «επιδιορθώσεις» οι μονίμως κερδίζοντες. Δεν λέγαμε όλοι μαζί πως «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Μια 'υποψία' *

Μια 'υποψία' του Θανάση Λυρτσογιάννη στο Έθνος 12.9.2012:

Η τρόικα σπρώχνει την κοινωνία στην εξέγερση

Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα στη μ.Μ. (μετά Μνημόνιο) εποχή ένας αντικειμενικός παρατηρητής δικαίως θα αναρωτηθεί: μα, να οικοδομήσουν τη νέα Ελλάδα ή να την γκρεμίσουν ολοσχερώς προσπαθούν όσοι επιβάλλουν τις πολιτικές; Αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο για μείωση του κόστους παραγωγής της περιφέρειας ώστε να επωφεληθούν οι ισχυροί ή με τις συνταγές που εφαρμόζονται δημιουργείται μία νέα και ανταγωνιστική οικονομία;

Αν εξαιρέσει κανείς τις παρεμβάσεις και τις περικοπές στις ζημιογόνες επιχειρήσεις ώστε να αποτραπούν τα λουκέτα και να μην αυξηθεί η ανεργία, οι γενικές, οριζόντιες και ατεκμηρίωτες παρεμβάσεις οδηγούν τον αντικειμενικό παρατηρητή να κλείνει προς το συμπέρασμα πως η χώρα μπήκε στον δοκιμαστικό σωλήνα με στόχους αλλότριους της οικοδόμησης ενός νέου και ανταγωνιστικού μοντέλου. Κι ένας από αυτούς είναι οι αντοχές των πολιτών και ο εντοπισμός του σημείου πέρα από το οποίο αρχίζει η εξέγερση.

Το γεγονός ότι δεν εφαρμόζεται ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο, το οποίο θα περιλαμβάνει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας (δημόσια και ιδιωτική) που θα εμπεριέχει τα στοιχεία της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης, αλλά επιβάλλονται αποσπασματικά μέτρα κάθε φορά που καταφτάνει η τρόικα, μόνο την ευτυχή κατάληξη του πειράματος δεν διασφαλίζει.

Οταν με τις αποφάσεις βυθίζουν την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, μόνο τις βάσεις για ισχυρή οικονομία που απαιτεί πάνω απ' όλα συνεκτική κοινωνία δεν βάζουν.

Αντιθέτως ναρκοθετούν τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας, σμπαραλιάζουν την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσο φανερά λαθεμένα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό, που οδηγούν τον παρατηρητή να αναρωτηθεί αν αυτός είναι ο στόχος.

Η ευθύνη των πολιτών *

Ένα σχόλιο που παραφράζει το άρθρο "Η ευθύνη των πολιτών" της Καθημερινής 12.9.2012:


Πέρα από το τι κάνουν "ορισμένοι πολιτικοί", και το δικό σας θράσος είναι αξεπέραστο.
Παρά το γεγονός ότι προωθείτε τη δημοσιονομική καταστροφή της χώρας, συνεχίζετε το «φιλολαϊκό» θέατρό σας παρουσιάζοντας ως μονόδρομο σωτηρίας τις θανατηφόρες συνταγές του Mνημονίου ή της τρόικας.
Η στάση σας είναι προκλητική και εφόσον δεν είστε σε θέση να ζητήσετε συγγνώμη για την εκ μέρους σας προβολή της κοινωνικής εξαθλίωσης και της αρπαγής του δημόσιου πλούτου ως δήθεν "εκσυγχρονισμού" και "αναδιάρθρωσης", θα μπορούσατε τουλάχιστον να σιωπάτε και να μην ερεθίζετε τους πολίτες με τις εξοργιστικά ολιγαρχικές τοποθετήσεις σας.

Το να επιχειρείτε να μας πείσετε ότι ο Μνημονιακός εξανδραποδισμός των Ελλήνων θα τους οδηγήσει στην ευμάρεια προσβάλλει τη νοημοσύνη ακόμη και των αφελών που καταφέρνετε να σας παίρνουν στα σοβαρά.

Σχολίασε ο/η ΘΝΣ | 10:57:19, Σεπτέμβριος 12th, 2012

"Φύγε μαλάκα πλούσιε..." *

Από το blog  ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΡΗΣ 11.9.2012:

"Φύγε μαλάκα πλούσιε..."- "Φεύγω μαλάκα λαέ..."

Όλη η Γαλλία βρήκε θέμα να ασχολείται αυτές τις μέρες.
Το θέμα λέγεται Μπερνάρ Αρνό και είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γαλλία.
Ο εν λόγω  κροίσος λοιπόν είπε ότι δεν πρόκειται να κάτσει και να πληρώσει τα ωραία του λεφτά στο Γαλλικό κράτος που έχει πρόθεση να φορολογήσει με 75% τα κέρδη άνω του 1εκ. ευρω.
Θα τα μαζέψει και θα πάει αλλού. Στο Βέλγιο ας πούμε ή όπου αλλού επιτρέπεται και δεν του κολλάνε. Δεν μπορεί, θα βρει μια λογική χώρα που να σέβεται τα δικαιώματα των πλουσίων.
Τι διάολο, Παγκοσμιοποίηση έχουμε κι ό,τι θέλουμε κάνουμε.