Η Πάπισσα Αλεξάνδρα

Στις πρώτες εκλογές με την Παπαρήγα για γ. γραμματέα (1993), το ΚΚΕ πήρε 4.5%.
Μετά από 20 χρόνια κατάφερε να διπλασιάσει το ποσοστό σε 8.5%!
Αυτό σημαίνει ότι σε 10 χρόνια το ΚΚΕ θα φτάσει το 11% που πήρε με τον Φλωράκη το 1981, και σε άλλα 10 το πρόσφατο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η Παπαρήγα γίνει 100 ετών (2045), το ΚΚΕ θα πανηγυρίζει για το 36% υπό την εμπνευσμένη καθοδήγηση της αιωνόβιας ηγέτιδάς του, η οποία θα έχει ξεπεράσει σε διάρκεια ακόμη και την ηγεμονία Στάλιν!

Γύρω στο 2060, το ΚΚΕ θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία και τότε οι προλετάριοι θα νικήσουν!
Μπροστά στο 51% των λαϊκών δυνάμεων, τα άλλα κόμματα θα δώσουν συγχαρητήρια στην Αλέκα και θα αποσυρθούν με την ουρά στα σκέλια.
Μόνο τότε η Μεγάλη Αρχηγός θα δεχτεί να παραχωρήσει τη θέση της σε κάποιον άλλον (μάλλον στον Μπογιόπουλο που τότε θα έχει τη κατάλληλη ηλικία έχοντας περάσει τα 90).

Συμπέρασμα: Η επανάσταση είναι θέμα χρόνου. Υπομονή λοιπόν...

Απεξάρτηση και εξουσίνη *

Ένα δηκτικότατο μετεκλογικό άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στη Καθημερινή 10.5.12:

Εχει τις δυσκολίες της η ζωή. Ωσπου να ξαναγίνουν εκλογές λοιπόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς Παπουτσή και Ρέππα στο τιμόνι της πατρίδας, χωρίς Πετσάλνικο και Παπακωνσταντίνου, χωρίς Πρωτόπαπα και Διαμαντοπούλου καθεβραδινούς γυάλινους επισκέπτες μας. Αλλά και χωρίς Δούκα, Ανδρεουλάκο και Αντώναρο (φοβερό το ρεύμα Καραμανλή, η αλήθεια να λέγεται). Χωρίς Ροντούλη και γομαρολογία. Κι εντάξει. Εμείς θα τα κουτσοκαταφέρουμε. Με τη βοήθεια κάποιων βετεράνων βέβαια, κάποιων σταθερών αξιών που ξανατιμήθηκαν από τη λαϊκή ψήφο, όπως ο λατινιστής Πολύδωρας, ο αειθαλής Γιακουμάτος, ο κενοβρόντης Ντινόπουλος. Αλλά και με τη συνδρομή των νέων φιντανιών που έστειλαν στη Βουλή οι λιγοστές οικογένειες από τζάκι που διαθέτουμε. Για τους σκοτειναυγίτες, εν οις πρώην τρόφιμοι φυλακών και ποινικώς διωκόμενοι, ας φροντίσει ο λαός, τώρα που μαθαίνει το ποιόν τους.

Ο Θεός της Ελλαδάρας *

Απόσπασμα άρθρου του Τάκη Θεοδωρόπουλου:


"...Δεν χρειάζεται όμως να είσαι κοινωνιολόγος για να δεις αυτό που στεκόταν μπροστά στα μάτια τους, αλλά δεν το έβλεπαν γιατί δεν ήθελαν να το διαβάσουν. Αναφέρομαι στον αποδεκατισμό της μεσαίας τάξης. Της πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας, τα δύο μεγάλα κόμματα της οποίας φλέρταραν, αγκάλιαζαν, κολάκευαν και καθαγίαζαν, και της οποίας οι μετακινήσεις καθόριζαν και το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ανεξαρτήτως ιδεολογίας, σε αυτή συγκαταλέγονται δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, επιχειρηματίες, μικροί, μικρομεσαίοι και μικρομέγαλοι, αγρότες, όσοι είτε έχουν βάλει λουκέτο στα μαγαζιά τους είτε, ακόμη κι αν δεν έβαλαν λουκέτο, έχουν χάσει την πελατεία τους, όσων οι μισθοί έχουν μείνει στο μισό, ενώ οι τιμές των αγαθών ευημερούν, όπως ευημερεί και η βαριά τους φορολόγηση, ασχέτως ικανότητας των εισπρακτικών μηχανισμών. Αυτοί που εμπιστεύθηκαν την ευμάρεια την οποία τους παρείχε ο δικομματισμός και τώρα είναι καταχρεωμένοι. Αυτοί που αντιμετωπίζουν καθημερινά ένα αδηφάγο Δημόσιο, άχρηστο και γερασμένο, το οποίο, προκειμένου να περισώσει τα συντρίμμια του, τους έχει εξουθενώσει. Αυτοί είναι τα κατεξοχήν θύματα των δύο ετών του Μνημονίου.

Προσβλέπουν στην Ευρώπη, Ευρώπη ακούνε, αλλά βλέπουν μόνο Ελλαδάρα.

Προσωπικά, και δεν είμαι ο μόνος, δεκάρα τσακιστή δεν δίνω για την κατάρρευση του δικομματισμού. Με τη λίγη ιστορία όμως που ξέρω, είμαι σε θέση να πω πως η μεσαία τάξη, και όχι μόνο στη Γαλλική Επανάσταση, υπήρξε ο πυλώνας της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και όποτε αποδεκατίστηκε, παρέσυρε μαζί της και τους δημοκρατικούς θεσμούς."

Η ταφόπλακα *

Απόσπασμα άρθρου που μου άρεσε:

"Οι προχτεσινές εκλογές ήταν η ταφόπλακα της μετά ΠΑΣΟΚ εποχής, και όχι της μεταπολίτευσης, που ξεκίνησε το 1981 και, ενώ έβγαλε από την αφάνεια τα μεγάλα στρώματα του λαού, που ήταν υποβαθμισμένα οικονομικά και πολιτικά, τα οδήγησε σε μια νοοτροπία διαφθοράς, πλιάτσικου, παντελούς έλλειψης σεβασμού για το δημόσιο χρήμα και τους νόμους, σε έλλειψη σεβασμού για τη Δημοκρατία, σε διασυρμό κάθε έννοιας κοινωνικότητας με θεοποίηση του φιλοτομαρισμού, και τελικώς στη δημιουργία μιας κοινωνίας απολιτικών καταναλωτών με σχεδόν παντελή υποτίμηση κάθε έννοιας ιδεολογίας και αξιών. Με άξιο συνοδοιπόρο τη ΝΔ, ήταν το σύστημα,που μας έφερε εδώ."

Πρόβα Ιστορίας *

Tου Νικου Γ. Ξυδακη στη Καθημερινή 7.5.2012

Η εντυπωσιακή αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη αποτυπώνει τον σπασμό ενός κοινωνικού σώματος πληγωμένου και έμφοβου που μετασχηματίζεται βίαια. Οι εκλογές διεξάχθηκαν σε φόντο οικονομικής και και κοινωνικής καταστροφής: 21% άνεργοι, ένας στους δύο νέους άνεργος, 18% του ΑΕΠ χαμένο από την αρχή της κρίσης. Η αριθμητική είναι απλή: πόσες ψήφοι απελευθερωμένες ή απεγνωσμένες αντιστοιχούν στο 1,1 εκατομμύριο των καταγεγραμμένων ανέργων; Είναι ακριβώς οι ψήφοι που συνέτριψαν τον κυρίαρχο δικομματισμό της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας. Ψήφοι που κατευθύνθηκαν στην Αριστερά πρωτίστως, αλλά και στον νεοπαγή ποπουλισμό της Πάνω Πλατείας και στους μελανοχίτωνες νεοναζί, μια άγρια συμμορία που διεκδικεί τώρα από τη Δημοκρατία βουλευτική ασυλία.

Το Βερολίνο και οι Bρυξέλλες μετέτρεψαν απερίσκεπτα την Ελλάδα σε πεδίο πειραματισμών για την εφαρμογή συνταγών εσωτερικής υποτίμησης προς αντιμετώπιση της κρίσης χρέους και των ασυμμετριών της Ευρωζώνης. Πίεσαν αφόρητα τα ελληνικά αστικά κόμματα· πρώτα, το ΠΑΣΟΚ, που υπέκυψε αμαχητί, και, μετά την καθαίρεση του Γ. Παπανδρέου, τη Ν.Δ. Η κατάληξη ήταν η καταστροφή τους. Ο λαός, σοκαρισμένος από μια διετή πληβειοποίηση χωρίς καν υπόσχεση ανάσχεσης, βγήκε στους δρόμους πολλές φορές και αποσύρθηκε ηττημένος - εντέλει αντέδρασε με το τελευταίο όπλο του: διέσπειρε την ψήφο του σε πολλά μικρά μερίδια, τιμωρώντας κυρίως τον δικομματισμό, τον ίδιο που τόσα χρόνια ψήφιζε από ιδιοτέλεια και αδράνεια.

Ο μεγάλος νικητής είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι αξιωματική αντιπολίτευση υπερτριπλασιάζοντας το ποσοστό του και υπερσκελίζοντας το ΠΑΣΟΚ. Η εκλογική του επίδοση ίσως αποτελέσει τη μήτρα για μια νέα αριστερόστροφη παράταξη, η οποία θα καταλάβει τον χώρο που καταλείπει το συστημικό ΠΑΣΟΚ. Στο κλείσιμο ενός νέου ιστορικού κύκλου, που αρχίζει το 1944-45, η Αριστερά αποσπάται από τη συνθήκη της ήττας και του κομπάρσου και διεκδικεί θέση στην κεντρική σκηνή. Η ευθύνη είναι βαριά ασφαλώς και ενώπιον εθνικού ακροατηρίου ο λόγος και η πράξη του θα στρογγυλέψουν και θα αποκτήσουν βάρος.

Η εκλογική αποτύπωση της 6ης Μαΐου αποτελεί το πρελούδιο ενός μείζονος κοινωνικού και πολιτικού μετασχηματισμού, στην Ελλάδα οπωσδήποτε, αλλά και στην Ευρώπη, που παρακολουθεί με προσοχή τα συμβαίνοντα στο μελλοντολογικό εργαστήριο του Νότου. Η Ελλάδα προβάρει την Ιστορία του 21ου αιώνα.

Σε «βρώμικη» ομηρία η χώρα... *

Της Ζεζας Ζηκου, από τη Καθημερινή 6.5.2012

Με τα Μνημόνια και τον διχασμό του λαού και των κομμάτων σε «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά», η Ελλάδα εισήλθε στη δική της εποχή των άκρων μιας «βρώμικης» ομηρίας. Ο όρος έχει επινοηθεί από τον μαρξιστή ιστορικό Ερικ Χόμπσμπαουμ και αφορά στον «μικρό 20ό αιώνα», με αφετηρία το 1917 και τέρμα το 1989. Τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., έχουν δεσμευτεί ώστε οι διατάξεις του νέου Μνημονίου να κατοχυρωθούν και από το νέο Σύνταγμα που θα προκύψει από την εντός του 2012–2013 υποχρεωτική αναθεώρηση και τροποποίηση του υπάρχοντος.

Τα νέα δάνεια δεν θα χρησιμοποιηθούν για τη στήριξη της ανάπτυξης και του μεσαίου επιχειρηματικού κόσμου, η ύπαρξη του οποίου είναι προϋπόθεση επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά, για τη μετάλλαξη του προηγούμενου χρέους σε μια νέα μορφή εθνικού χρέους προστατευόμενη από το αγγλικό δίκαιο, με την επιπλέον δυνατότητα άμεσα της κατάσχεσης του δημόσιου πλούτου. Με το άρθρο 1 του υπογραφέντος νέου Μνημονίου δημιουργείται ταμείο με την επωνυμία «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.», το οποίο διοικείται κατ’ ευθείαν από την τρόικα και τους διεθνείς δανειστές, απαλλάσσεται από κάθε μορφή φορολογίας και η λειτουργία του βαρύνει μόνον το ελληνικό Δημόσιο. Και τα έσοδα από την πώληση της δημόσιας περιουσίας θα πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στους δανειστές και όχι στο ελληνικό κράτος.

Αν, λοιπόν, υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί την τρέχουσα ιστορική κρίση από τις προηγούμενες αυτό είναι ένα «έλλειμμα» οποιασδήποτε ελπίδας και προοπτικής. Επειδή δεν φαίνεται να υπάρχει απολύτως κανένα περιθώριο ρεαλιστικών προτάσεων για την έξοδο από τα εφιαλτικά αδιέξοδα της χώρας. Aλλαγές στον καθολικό τρόπο του βίου, δηλαδή στον πολιτισμό, δεν εκβιάζονται ούτε με την επιβολή ιδεολογιών ούτε με μνημονιακές προστακτικές «επικοινωνιακής» ή όποιας άλλης αφηρημένης λογικής.

Οι κρίσεις του 20ού αιώνα οδήγησαν, ευθέως ή εμμέσως, σε θεαματικές μεταλλαγές όχι μόνο των πολιτικών ισορροπιών, αλλά και του περιεχομένου των πολιτικών διακηρύξεων. Για εκείνους που ακόμη τρέφουν αυταπάτες, η «υποταγή» του ελληνικού κράτους και της πολιτικής του στους δανειστές με το πρόσχημα της «διάσωσης» της χώρας αναδεικνύει την υποταγή της εθνικής πολιτικής στην οικονομική εξουσία του Βερολίνου, της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Αλλά, για την άρχουσα γνώμη των ελίτ, η ιδέα της προστασίας και περιχαράκωσης της εθνικής οικονομίας και μαζί της η ιδέα της εθνικής πορείας προς την ανάπτυξη και την προκοπή οφείλουν να εγκαταλειφθούν ως ανιστόρητες χίμαιρες. Ομως –είτε το θέλουν είτε δεν το θέλουν– όλες οι χώρες της Ευρωζώνης καλούνται να προδιαγράψουν το μέλλον τους πάνω στην αποκλειστική βάση της άμεσης ανταγωνιστικής μεγιστοποίησης της παραγωγικότητάς τους.

Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχουν πια εθνικοί Ρουβίκωνες. Το πολιτικό φαίνεται να συνοψίζεται –και να εξαντλείται– στη δήθεν «ρεαλιστική» αναγνώριση της αδυσώπητης ισχύος των Μνημονίων... Η «αναγκαία» υποταγή σηματοδοτεί το τέλος, είτε βιαστικά είτε προφητικά, της κοινωνίας με την παραγωγή «τοπικών» μορφών ανεργίας, εξαθλίωσης ή βίαιης προλεταριοποίησης των παραδοσιακά αυτοαπασχολούμενων μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα, τα πρόσωπα, οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία θα καταφέρουν κάτι καλύτερο στο μέλλον; Επειδή θα το επιβάλουν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η Ενωση; Οχι βέβαια. Η αύξουσα ενσωμάτωση και αλληλεξάρτηση των επιμέρους εθνικών οικονομιών στη νομισματική ένωση, η θεσμοποίηση δεσμευτικών υπερεθνικών κανόνων και κανονισμών όχι μόνο σε ευρωπαϊκή αλλά και σε υπερεθνική κλίμακα, η συνακόλουθη βαθμιαία αποψίλωση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας και η πλήρης σχεδόν επικράτηση της μονοδιάστατης μονεταριστικής οικονομικής ορθοδοξίας έχουν συρρικνώσει δραματικά την πολιτική ευχέρεια των κρατών να επιλέξουν εθνικές στρατηγικές εξόδου από την κρίση.

Αν δεν μας πεθάνει και δεν πεθάνει και η ίδια, η χώρα στην οποία θα ζήσουμε θα είναι διαφορετική από εκείνη που γνωρίζαμε. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το ιστορικό νόημα της «υποταγής» μπορεί να συνοψισθεί στην προώθηση της παραγωγικής ανταγωνιστικότητας με την υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου εις βάρος των οποιωνδήποτε κοινωνικών κατακτήσεων και αδιαφορώντας για την επιβίωση της κοινωνικής συναίνεσης. Είναι προφανές πως οι ιθύνουσες ομάδες δεν δέχονται αλλαγές που θίγουν την εξουσία τους και τα συμφέροντά τους, η ιστορία των «εθνικών δανείων» και της ξένης βοήθειας είναι ακριβώς ιστορία κατασπατάλησης προς όφελος αυτών των κυρίαρχων ομάδων –για να διαιωνίζεται ο τρόπος που κυβερνούν και πλουτίζουν–, γιατί άλλον δεν ξέρουν. Από την εποχή της UΝRΑ μέχρι τα πακέτα Ντελόρ και τα ΕΣΠΑ, για να μείνουμε στα πρόσφατα παραδείγματα, αυτό συμβαίνει.

Aπομένει, λοιπόν, να δούμε σήμερα τι επιφυλάσσουν οι εκλογές για όσους έχουν υπογράψει ιδεολογική σύμβαση με την «εποχή των Μνημονίων»... Ομως, η Ελλάδα σύρεται σε μια ιστορική καταστροφή… που ανατρέπει πλήρως κάθε ατομική ή συλλογική βεβαιότητα που ίσχυε τα τελευταία 38 χρόνια. Δίχως ίχνος αυτοκριτικής, δίχως συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης, δίχως φιλότιμο τελικά, επιδίδονται οι πολιτικοί σε μια ακόμα επικοινωνιακή διαχείριση, προκειμένου να διασωθούν πολιτικά. Για ποια «αναδιαπραγμάτευση» μιλάνε; Αν δεν αλλάξει πολιτική, η χώρα θα στραγγίξει. Θα εξυγιανθεί πεθαίνοντας.

Στοχασμοί περί δημοκρατίας και …Vodafone! *

αναδημοσίευση από το blog politiki krisi

Χθες έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο του «Economist» σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα και δη την προεκλογική κατάσταση. Ο "πάντα έγκυρος" Economist λοιπόν περιέγραφε την κατάσταση λίγο πολύ όπως την ξέρουμε. Όλο όμως το κατά τ’ άλλα περιγραφικότατο άρθρο διαπνεόταν από τη λογική ότι οι εκλογές είναι «άκαιρες και άσκοπες» και από τη γενικότερη απαξίωσή τους. Πιο συγκεκριμένα, το εναρκτήριο σχόλιο του αναφέρει σε ελεύθερη μετάφραση πως: «Αν οι δανειστές έλεγχαν την κατάσταση στην Ελλάδα, οι πολιτικοί της θα συγκεντρώνονταν στις μεταρρυθμίσεις (δηλαδή στην εφαρμογή του Μνημονίου, όχι οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις) και δεν θα σπαταλούσαν χρόνο και 30 εκατομμύρια για τις εκλογές.» Ενώ ο παράτιτλος τονίζει με έντονα γράμματα ότι « Οι ψηφοφόροι μπορεί να απογοητευτούν, αλλά οι εκλογές δεν θα αλλάξουν πολλά».

Φαίνεται η πολλή για τα δεδομένα μου τηλεόραση που είδα το Πάσχα με επηρέασε: «Ά έχς ξεφύγ!» αναφώνησα, ενθυμούμενος  τη γνωστή και κατ’ εμέ κακόγουστη διαφήμιση της Vodafone. Πραγματικά όμως έχουν ξεφύγει. Τι σημαίνει «αν οι δανειστές είχαν τα πράγματα υπό έλεγχο»; Οι δανειστές είναι υπεύθυνοι για μας; Ή απ’ την άλλη γιατί «οι εκλογές να μην αλλάξουν πολλά»; Μήπως από εμάς δεν εξαρτάται η ψήφος μας; Έτσι, ανάλογο με αυτήν, ή μάλλον με αυτές (δηλαδή τις ψήφους) είναι και το αν θα αλλάξουν πολλά ή τίποτα.

Τι ψηφίζουμε εν καιρώ πολέμου *

Άρθρο του Στέλιου Κούλογλου στο TVXS

Αλλοτε από τα πρωτοσέλιδα των περισσότερων σημερινών εφημερίδων,άλλοτε από τον Σόιμπλε το Σαββατο το βράδυ, η ίδια απεγνωσμένη προσπάθεια. Να βρεθούν οι πολίτες της χώρας, για μια ακόμη φορά, αντιμέτωποι με τα ίδια εκβιαστικά διλλήμματα που τίθενται κάθε φορά που είναι να περάσει ένα ακόμη επαχθές μνημόνιο: ή υποταγή ή χρεοκοπία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σημερινές εκλογές είναι οι κρισιμότερες από τη μεταπολίτευση του 1974. Αλλά αυτό ισχύει μέχρι τις επόμενες, που θα είναι οι αποφασιστικές και δεν θ’ αργήσουν πολύ. Οι τωρινές είναι μεταβατικές για δύο λόγους: πρώτον, διεξάγονται στo πλαίσιo ενός πολιτικού συστήματος που ψυχορραγεί, αλλά δεν έχει καταρρεύσει πλήρως. Και δεύτερον, πραγματοποιούνται σε συνθήκες ενός ακήρυχτου πολέμου, με αβέβαιη έκβαση.

Ο πόλεμος αυτός είναι οικονομικός. Είναι η επίθεση των αγορών εναντίον των λαών, της ολιγαρχίας που θέλει να αναδιανείμει τον παγκόσμιο πλούτο προς όφελός της και σε βάρος των πιο αδύνατων. Δεν προκαλεί τόσα θύματα όσα ο συμβατικός πόλεμος. Αλλά είναι και πιο δύσκολο γι’ αυτούς που δέχονται την επίθεση να καταλάβουν ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός, ώστε να τον αντιμετωπίσουν.

Νοσταλγία

Για τους νοσταλγούς των ισχυρών αυτοδύναμων κυβερνήσεων:
Η Βουλή το 2004, όταν άρχισε η "οικονομική ανασύνταξη της χώρας και η επανίδρυση του κράτους" από τον Καραμανλή #2.

Memorandum Shopping

Απλώνεται η νέα εμπορική αλυσίδα 'Memorandum' με καταστήματα σε όλη την Ελλάδα.
Η επιτυχία της οφείλεται στις εξαιρετικά προσιτές τιμές και το πρωτοποριακό σύστημα αφορολόγητων αγορών NCC (No Cash and Carry) που διαδίδεται ραγδαία και στη χώρα μας.
Η αλυσίδα έχει αμέριστη κυβερνητική υποστήριξη καθώς εντάσσεται στην πολιτική για βιώσιμη ανάπτυξη και προστασία του περιβάλλοντος μέσω της ανακύκλωσης.

Περιμένουμε σύντομα κι εσάς στο Memorandum της γειτονιάς σας!

Αγορές και δημοκρατία *

Από ένα σχόλιο στο άρθρο του blog Σχολιαστής "21η Απριλίου- Γιώργος Σεφέρης για τη δικτατορία":


Λέγοντας "αγορές" και "ανταγωνισμό" δεν πρέπει βέβαια να ταυτίζουμε τον Σόρος με τον μανάβη της λαϊκής αγοράς.
Από ένα μέγεθος και μετά, ο πλούτος γίνεται πολιτική δύναμη που προσπαθεί να διογκωθεί καταργώντας (ή μασκαρεύοντας) τις δημοκρατικές αρχές.
Σήμερα μια ελάχιστη μειοψηφία τζογαδόρων παγκόσμιας εμβέλειας συγκεντρώνει όλο και περισσότερη δύναμη, δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με την ουσιαστική προσφορά της στο σύνολο.
Καλυμμένη πίσω από εύηχα συνθήματα ("ελευθερία", "αγορές", "ανταγωνισμός", "εκσυγχρονισμός") και χρησιμοποιώντας έξυπνα όπλα υπνωτισμού αντί για τη μπανάλ βία, παίζει ένα διεθνές είδος Monopoly όπου ως γνωστόν ο τελικός στόχος είναι να κερδίσει μόνο ένας εκτοπίζοντας όλους τους άλλους.

Οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν διαγνώσει τους κινδύνους για τη δημοκρατία από τη δύναμη του χρήματος.
Γι' αυτό και είχαν εισάγει θεσμούς με στόχο τη διάχυση της εξουσίας σε όλο τον λαό και όχι μόνο σε μια πλούσια μειοψηφία που μπορούσε να επηρεάσει συνειδήσεις και να εξαγοράσει ψήφους (π.χ. τη κλήρωση και τη μοναδική θητεία δια βίου).
Στις μέρες μας η δημοκρατία δεν έχει τέτοιες ασπίδες, και γι’ αυτό βλέπουμε να προωθείται με δήθεν "δημοκρατικές διαδικασίες" η υποταγή και εξαθλίωση των πολλών κατά τις επιταγές των ιερών "αγορών", οι οποίες αν τις δεις στο βάθος δεν είναι παρά μια δράκα άπληστων υπερπλούσιων.

Η νέα βουλή *

Ένα σχόλιο στο άρθρο του TVXS "Η νέα βουλή θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη":

Δεν καταλαβαίνω γιατί "ο περιορισμός των βουλευτών σε διακόσιους, εκ των πραγμάτων θα ανεβάσει την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού".
Το πιθανότερο είναι ότι θα ενισχύσει περισσότερο τη ρουσφετοδύναμη των κατ' επάγγελμα βουλευτών, μειώνοντας παράλληλα την εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων.
Θα ήταν προτιμότερο να ΔΙΠΛΑΣΙΑΣΤΕΙ ο αριθμός των βουλευτών, μειώνοντας στο ΜΙΣΟ τις απολαβές τους.

Ανεξάρτητα από τον αριθμό τους, κάτι απόλυτα απαραίτητο είναι η απαγόρευση επανεκλογής σε συνεχόμενες βουλευτικές περιόδους, ή -ακόμη καλύτερα- πριν περάσει χρόνος ίσος με όλες τις προηγούμενες θητείες τους.
Έτσι εξαφανίζεται το ρουσφέτι ως εργαλείο επανεκλογής.

Ένα άλλο σημαντικό δεδομένο είναι ότι οι περισσότεροι "αντιπρόσωποι του Έθνους" έχουν κάνει το βουλευτιλίκι συντεχνιακό επάγγελμα (συχνά οικογενειακό) χωρίς αυτό να οδηγεί σε θετικά αποτελέσματα -παρά μόνο για τους ίδιους.
Γι' αυτό είναι σκόπιμο να εξετάσουμε μια λύση παραπλήσια μιας πολύ διαδεδομένης μεθόδου στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία που θαυμάζουμε τόσο: την επιλογή μέρους των βουλευτών μέσω ετήσιας ΚΛΗΡΩΣΗΣ μεταξύ όσων ενδιαφέρονται και έχουν συγκεντρώσει π.χ. 100 ή 1000 υπογραφές.

Αντίθετα με τον περιορισμό των αντιπροσώπων, η ΔΙΑΧΥΣΗ της εξουσίας σε όσο γίνεται περισσότερους πολίτες και θεσμικές ομάδες είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης της δημοκρατίας.
Τα υπόλοιπα είναι σπασμοί πριν τον θάνατό της.

Γράμμα ενός Νενέκου

Μεταφέρω από ένα σχόλιο στο TVXS την υπερήφανη επιστολή υποταγής του Αντώνη Σαμαρά προς τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι σε ελεύθερη απόδοση από το Αγγλικό κείμενο.
Υπενθυμίζεται ότι η επιστολή καθυστέρησε γιατί αρχικά θεωρήθηκε προσβλητική η παροχή γραπτών εγγυήσεων για εφαρμογή του Μνημονίου (στο οποίο αρχικά ο κ.Σαμαράς ήταν αντίθετος).
[για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν τι σημαίνει το Νενέκος του τίτλου εδώ]


Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2012.


Αγαπητέ πρόεδρε Ντράγκι,


Όπως έχω δηλώσει με την επιστολή μου προς εσάς την 23η Νοεμβρίου του 2011, το κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, δεσμεύεται στην επίτευξη των στόχων και την επιτυχημένη εφαρμογή των πολιτικών του προγράμματος σταθεροποίησης. Το ίδιο ισχύει, φυσικά, για τα MoU/MEFP τα οποία υπερψήφισε στην βουλή την περασμένη Κυριακή, η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών. Συγκεκριμένα, το κόμμα μου δεσμεύεται:
• Να προωθήσει την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη, να υποστηρίξει βαθιές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών, και το φιλόδοξο σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων του προγράμματος. Η συμφωνημένη ρύθμιση των παραμέτρων της αγοράς εργασίας, ευελπιστώντας θα προσδώσει έντονα αυξανόμενη δυναμική στην προώθηση της εργασίας και την οικονομική δραστηριότητα. Αυτό θεωρείται ιδιαίτερα αληθές για μια οικονομία που βρίσκεται ήδη σε βαθιά ύφεση επί πολλά χρόνια, της οποίας ο δείκτης ανεργίας υπερβαίνει αρκετά το 20%.
• Να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των αγορών και την δημοσιονομική βιωσιμότητα, προστατεύοντας παράλληλα τα αδύναμα μέλη του πληθυσμού. Υποστηρίζουμε την εφαρμογή μέτρων δομικής περιστολής των δαπανών και την συνέχιση των προσπαθειών για τον έλεγχο και την πρόληψη του ελλείμματος, το οποίο ήδη υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ. Πράγματι, ριζικές φορολογικές μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε να κατανείμουν δικαιότερα τα φορολογικά βάρη, και να συστηματοποιήσουν το σύστημα συλλογής φόρων.
• Για την υποβοήθηση της οικονομικής σταθερότητας: Υποστηρίζουμε την εφαρμογή του αναλυτικού σχεδίου στρατηγικής για τον τραπεζικό τομέα, μέσω της εντονότερης επίβλεψης και οικονομικής επιτροπείας, του σχεδίου ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, στοχεύοντας τόσο στην διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος, όσο και της αυτονομίας των τραπεζών.

Στο δάσος

"Ψηφίστε μεγάλο κόμμα, γιατί χανόμαστε!" είπαν οι τυραννόσαυροι.
"Αυτό θέλουμε, να χαθείτε!" απάντησαν τα ζώα του δάσους.
"Μα έχουμε κάνει συμβόλαια με μεγάλες εταιρίες που θα κάνουν γήπεδα γκολφ στο δάσος μας" είπαν ανήσυχοι οι τυραννόσαυροι. "Έχουμε πάρει και προκαταβολή μάλιστα."
"Μας ρωτήσατε πριν υπογράψετε;" ρώτησαν ψυχρά τα ζώα. "Και πού είναι η προκαταβολή;"
"Μα δεν χρειαζόταν να σας ρωτήσουμε, μας είχατε δώσει εντολή να κάνουμε ότι νομίζουμε. Και την προκαταβολή τη δώσαμε πίσω γιατί είχαμε πάρει καπάρο πιο πριν" είπαν αναστατωμένοι οι τυραννόσαυροι.
"Ε αφού είναι έτσι, τώρα σας δίνουμε εντολή να εξαφανιστείτε" απάντησαν οργισμένα τα ζώα του δάσους. "Θα αποφασίσουμε χωρίς εσάς τι θα κάνουμε στο δάσος, αλλά το γκολφ ξεχάστε το -να το κάνουν σε άλλη αποικία, εδώ δεν θέλουμε να μαζεύουμε τα μπαλάκια τους για απασχόληση."
Οι τυραννόσαυροι συνέχισαν να λένε για τον ουρανό που θα πλακώσει το δάσος αν δεν γίνει γκολφ. Τα ζώα απτόητα συνέχισαν να τους λένε "Βρε ουστ από 'δω!"
Ο διάλογος συνεχίζεται...

Una faccia, una razza *

"Τα κόμματα κατέλαβαν το κράτος και όλους τους θεσμούς του, αρχή κάνοντας από την κυβέρνηση. Κατέλαβαν την τοπική αυτοδιοίκηση, τους φορείς πρόνοιας, τις τράπεζες, τις δημόσιες επιχειρήσεις, τα πολιτιστικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τη τηλεόραση, κάποιες μεγάλες εφημερίδες. Τέλος πάντων, όλα είναι ήδη χωρισμένα σε μερίδια και μοιρασμένα ή θα ήθελαν να τα χωρίσουν σε μερίδια και να τα μοιραστούν. Και το αποτέλεσμα είναι δραματικό. Όλες οι «ενέργειες» που οι διάφοροι θεσμοί και οι σημερινοί διευθυντές τους καλούνται να εφαρμόσουν είναι κυρίως υπό την οπτική του συμφέροντος του κόμματος ή του ρεύματος ή της φατρίας στην οποία οφείλουν το αξίωμά τους. Μια τραπεζική πίστωση χορηγείται εάν ωφελεί αυτό τον σκοπό, εάν παραχωρεί προνόμια και πελατειακές σχέσεις. Μια διοικητική άδεια δίνεται, μια εργολαβία κατακυρώνεται, μια πανεπιστημιακή έδρα ανατίθεται, ένας εργαστηριακός εξοπλισμός χρηματοδοτείται, αν οι δικαιούχοι δηλώσουν την πίστη τους στο κόμμα που παραχωρεί αυτά τα προνόμια, ακόμη και όταν πρόκειται απλά για οφειλόμενες αναγνωρίσεις."

Λόγια του Ενρίκο Μπερλίνγκουερ για τη κατάσταση στην Ιταλία, από συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 'Repubblica' πριν 31 χρόνια. Τότε που εδώ είχαμε τον θρίαμβο της "Αλλαγής" με το σύνθημα "το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία".

Άραγε η  Ελλάδα θα ακολουθήσει και στη συνέχεια τα χνάρια της Ιταλίας μετά τον 'δικομματισμό' Σοσιαλιστών-Χριστιανοδημοκρατών που οδήγησε στον Μπερλουσκόνι;
Ή έχουμε γίνει κάπως σοφότεροι;

[Ολόκληρη η συνέντευξη στο Red Notebook.]

Ο καρκίνος του κέρδους

Αυτό το εντυπωσιακό video παρουσιάζει τη χρήση κάνναβης για θεραπεία καρκίνου [με επιλογή γλώσσας υπότιτλων].

Ένα μεγάλο ερώτημα στο θέμα είναι όχι μόνο ο λόγος της νομικής ταύτισης της κάνναβης π.χ. με την ηρωίνη και τις παρεμφερείς ουσίες, αλλά και ο ρόλος των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών στη σημερινή κατάσταση της παγκόσμιας υγείας.

Ο Dr. Matthias Rath είναι γνωστός πολέμιος του φαρμακευτικού συμπλέγματος και έχει πολλά να πει για αυτό,  με ξεκάθαρες πολιτικές προεκτάσεις όπως π.χ. σε αυτή την πρόσφατη μαχητική ομιλία του όπου αναφέρεται και στη τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση:

Πώς να πιάσετε δουλειά *

Ετοιμαστείτε για την αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό της οικονομίας...

Ανάμεσα στον αργό και τον ακαριαίο θάνατο *

Ένα άρθρο του Βασίλη Στεφανακίδη στο Πρώτο Θέμα 8.4.12:


Αυτό που δεν κατανοώ με αρκετούς Ελληνες πολιτικούς είναι που, ενώ ξέρουν τι περιμένει τον ελληνικό λαό στο άμεσο διάστημα, επιμένουν να μένουν μέσα στο κάδρο και δεν αποχωρούν και επιδιώκουν να μας «σώσουν» για πολλοστή φορά!

Και αναφέρομαι στους σημερινούς πρωτοκλασάτους υπουργούς και τους αρχηγούς τους που από τις συνεχείς επαφές τους με την τρόικα, την Task Force αλλά και τους άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους γνωρίζουν πολύ καλά ποια άλλα μέτρα μάς ζητούν, επιμένουν χωρίς τσίπα και διαγκωνίζονται να παραμείνουν στο πολιτικό παιχνίδι για να εφαρμόσουν και τα νέα επώδυνα μέτρα.

Γνωρίζουν, με άλλα λόγια, πολύ καλά την κρυφή ατζέντα της επόμενης μέρας και παρά ταύτα συνεχίζουν να μας παραμυθιάζουν με πομπώδεις ρητορικές περί εθνικής ανεξαρτησίας, επαναδιαπραγμάτευσης και διασφάλισης των συμφερόντων του Ελληνα πολίτη.

Και οι προεκλογικές συζητήσεις που ξεκίνησαν γίνονται ωσάν οι συνομιλητές να ζουν σε μια άλλη χώρα και παρουσιάζουν προγράμματα και ιδέες  για την Ελλάδα που ξέραμε πριν από τα μνημόνια.

Προφανώς δεν τους συμφέρει να ανοίξουν συζητήσεις και να τοποθετηθούν για τον 13ο και 14ο μισθό, που θα είναι το πρώτο χτύπημα αμέσως μετά τις εκλογές. Οπως δεν εξυπηρετεί τους κομματικούς τους στόχους να γίνει κουβέντα για την απαίτηση της τρόικας να καταργηθούν οι αποζημιώσεις λόγω απόλυσης, που είναι αποφασισμένο και θα μας έρθει από το φθινόπωρο. Πολύ δε περισσότερο για την κατάργηση της δωρεάν υγείας, σχέδιο που ήδη επεξεργάζονται τα καλόπαιδα του Ράιχενμπαχ και ήδη ξένοι όμιλοι είναι έτοιμοι να αναλάβουν τη διαχείριση των περισσότερων δημόσιων νοσοκομείων.

Ολα αυτά θα είναι οι εκπλήξεις της επομένης των εκλογών. Μέχρι τότε οι δανειστές μάς κάνουν τη χάρη και σιωπούν για να γιορτάσουμε μέσω των εκλογών τη δημοκρατία μας!

Πρώτα απαλλαγή, μετά αλλαγή

Οι επόμενες εκλογές ότ-αν γίνουν (βλέπε εδώ ένα πονηρό ενδεχόμενο) θα δικαιώσουν τις προβλέψεις Σαμαρά: Θα χρειαστούν και άλλες αμέσως μετά.

Ο λόγος είναι ότι το εκλογικό σώμα -όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις- γνωρίζει πολύ καλά ΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ, αλλά είναι διστακτικό και πολυδιασπασμένο στο ΤΙ ΘΕΛΕΙ. Το "Όχι στον παλαιοκομματισμό" των σιαμαίων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι βροντερό, αλλά οι εναλλακτικές προτάσεις είναι κατακερματισμένες ανάμεσα σε διάφορα παλιά και νέα πολιτικά σχήματα.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι το 'Όχι' στο πρασινογάλαζο δίδυμο σημαίνει "Όχι στο ευρώ". Μάλιστα κάποιες πονηρές εγκεφαλοπλύστρες που ταυτίζουν τη σπέκουλα της Ευρωζώνης με την ευρωπαϊκή ιδέα μας λένε ότι σημαίνει και "Όχι στην Ευρώπη". 

Μπούρδες! Οι χατζηαβάτηδες που έχουμε στον σβέρκο αδυνατούν να καταλάβουν ότι το θεμελιώδες ζήτημα σήμερα δεν είναι "ευρώ ή όχι". Είναι αν θα συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια κλίκα στην εξουσία ή όχι. Όσο επιμένουν να συνδέουν τον άθλιο θίασό τους με το ευρώ τόσο το μετατρέπουν σε 'παράπλευρη απώλεια', προκαλώντας σε πολλούς ανακλαστικά του τύπου "αφού οι λωποδύτες ταυτίζονται με το ευρώ, ας πάνε στα σκουπίδια μαζί".

Στην ουσία οι επικείμενες εκλογές θα είναι απλά η πρώτη πράξη της συνέχειας, με πρωταρχικό θέμα όχι το ευρώ και τα συναφή, αλλά την απαλλαγή από τη δικομματική μαφία του παρελθόντος, αφού η ίδια αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει το αναπόφευκτο και να αποσυρθεί μόνη της.

Πέρα από την πτώση των δύο απροσάρμοστων τυραννόσαυρων της Μεταπολίτευσης και ένα ξεκαθάρισμα της απήχησης των νέων παρατάξεων, η πολυδιάσπαση της ψήφου δεν θα επιτρέψει τη μακροβιότητα του νέου κυβερνητικού σχήματος. Έτσι σύντομα θα έρθει η δεύτερη πράξη υπό μορφή νέων εκλογών. Μετά την εκτόπιση της παλαιοκομματικής σαπίλας, αυτές θα έχουν πλέον ως κύριο ερώτημα την πορεία της χώρας στο μέλλον σε ένα εντελώς νέο πολιτικό τοπίο. Τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για 'αναδιάρθρωση' και 'εκσυγχρονισμό' της Ελλάδας χωρίς να παίζουμε με τις λέξεις όπως τώρα.

Και οι δύο πράξεις θα είναι ιδιαίτερο ενδιαφέρουσες, έχοντας βέβαια ως προϋπόθεση ότι οι αδίστακτες βδέλλες και οι ξένοι κηδεμόνες τους δεν θα επιχειρήσουν να παρατείνουν τη ζωή τους "λόγω εκτάκτων συνθηκών".

Οι προτεραιότητες των κανίβαλων

Το κούρεμα του PSI παρέσυρε και τα αποθεματικά διαφόρων ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία με συνωμοτικό τρόπο είχαν μετατραπεί σε ομόλογα. Με άλλα λόγια, θυσιάστηκαν στον βωμό του ιερού Χρέους οι οικονομίες χιλιάδων εργαζομένων, από τις οποίες περίμεναν περίθαλψη στην ανάγκη και σύνταξη στα γηρατειά.

Βέβαια το αδηφάγο τέρας τραυμάτισε και τις τράπεζες, τους στυλοβάτες του θαυμαστού συστήματός μας που αναδιανέμει τον πλούτο από τους φτωχούς στους πλούσιους. Αλλά φαίνεται ότι οι τράπεζες (το εργαλείο των αρχιτζογαδόρων από Κοσκωτά μέχρι Λαυρεντιάδη) για κάποιο λόγο είναι πιο σημαντικές από τα κοινωνικά ταμεία. Γι' αυτό η ζημιά των ιδιωτικών τραπεζών θα καλυφθεί με δημόσιο χρήμα, το οποίο θα πληρώσουν βέβαια τα γνωστά πειθήνια υποζύγια.

Αν τυχόν σας φαίνεται υπερβολικό κάτι τέτοιο, τότε μάλλον δεν παρακολουθείτε το ξεδιάντροπο στριπτίζ των νεοφιλελεύθερων κανίβαλων που πετάνε το ένα φύλο συκής μετά το άλλο κατά τη τελευταία διετία, προσπαθώντας να διακοσμήσουν τις ανθρωποθυσίες τους με θεατρικές αερολογίες.

Βέβαια μερικές φορές τους ξεφεύγει η αλήθεια. Για παράδειγμα, ακούστε τον ("σοσιαλιστή") αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Φ. Σαχινίδη να δηλώνει ευθέως και δημόσια ότι "οτιδήποτε θα χάσουν οι τράπεζες απ το PSI, θα πρέπει να το πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι".

Απελπισία και εντιμότητα *

Μια αναδημοσίευση, σαν ελάχιστο χρέος:

Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά την δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μία αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωσα γι’ αυτή.

Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή μου.

Πιστεύω πώς οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι. (πιάτσα Πορέτο του Μιλάνου)».


[από το Real.gr]

[φωτογραφία από Washington Post]

Η αγοραία δημοκρατία και στην Ελλάδα *

Η Ναόμι Κλάιν για τη δημοκρατία, τις αγορές, και την Ελλάδα.
Μια παραγωγή του catastroika.com με ελληνικούς υπότιτλους.

Γιατί δεν είδα τη ταινία για τη Θάτσερ *

Ο σκηνοθέτης Ken Loach εξηγεί γιατί δεν είδε τη ταινία "The Iron Lady" που αναφέρεται στη Μάργκαρετ Θάτσερ. Η ταινία πήρε 2 Όσκαρ (το ένα η Μέριλ Στριπ για πρώτο γυναικείο ρόλο).
Μια παραγωγή του catastroika.com με ελληνικούς υπότιτλους.

Μια ευρύτερη ματιά

Ένα σχόλιο στο άρθρο του Δημήτρη Σεβαστάκη "Οι προϋποθέσεις μιας βαθιάς αλλαγής" στο Βήμα:

Τα πράγματα πάνε λίγο πιο πέρα από τις ανούσιες κομματικές ανακυκλώσεις και την φορσέ αλλαγή νοοτροπίας των αγελαίων μικρών 'εγώ' μας:
Τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη η εικόνα ενός ταξικού παγκοσμίου πολέμου (κάτι αναμενόμενο μετά την πτώση του Αντίπαλου Δέους), με την Ελλάδα σαν ένα από τα τρέχοντα πεδία μάχης.
Ίσως λοιπόν ένα καλό που μπορεί να γεννηθεί από τους τωρινούς πόνους είναι η συνειδητοποίηση ότι βιώνουμε ένα αγώνα επικράτησης μεταξύ των Πολλών και των Ολίγων που θα έχει καίριες επιπτώσεις στη κοινωνική οργάνωση και προτεραιότητες, ανάλογα με την έκβασή του.
Μετά τον εφησυχασμό της Κοινωνίας της Αφθονίας, μήπως έφτασε ξανά η εποχή της συλλογικής αφύπνισης και δράσης σε αντικατάσταση του πλαδαρού μικροκομματισμού?

Μια σύντομη οικονομική ανάλυση *

Με το λαό ή τις αγορές; *

Του Γιώργου Στάμκου, από το TVXS:

«Η αγορά είναι αποτελεσματική, αλλά δεν έχει ούτε εγκέφαλο, ούτε καρδιά». Paul Samuelson, Νομπελίστας οικονομολόγος

Ένα μαγικό ραβδί που κινείται από το «αόρατο χέρι» των Αγορών μοιάζει να έχει μαγέψει, εδώ και τρεις δεκαετίες, την ευρωπαϊκή ήπειρο. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 αρχικά τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, το ένα μετά το άλλο, άρχισαν να υπνωτίζονται από το «αόρατο χέρι» των Αγορών και να υποκύπτουν, συχνά αμαχητί, σε μια νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού, που αποθέωνε τις χρηματαγορές και την ελευθερία κινήσεως των κεφαλαίων, ενώ ήταν εχθρική προς τις δυνάμεις της εργασίας και προς το Κράτος-Πρόνοιας.

Θιασώτες αυτής της τεκτονικής στροφής προς τη «φλόγα μιας ανόθευτης εκδοχής του καπιταλισμού» (Μίλτον Φρίντμαν) υπήρξαν αρχικά οι πολιτικές δυνάμεις του συντηρητικού και νεοφιλελεύθερου χώρου, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, που ξεθεμελίωσε την οικονομία της παραγωγής, αποβιομηχανοποιώντας τη Μεγάλη Βρετανία και συντρίβοντας τα συνδικάτα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Η Σιδηρά Κυρία οραματίζονταν μια νέα κοινωνία ατομικής ευθύνης λέγοντας πως «δεν υπάρχει κοινωνία. Μόνο άτομα και οι οικογένειες τους». Το παράδειγμά της ακολούθησαν και άλλες νεοσυντηρητικές κυβερνήσεις, που επέλεξαν ως μονόδρομο την απελευθέρωση των αγορών και την καταστροφή της κοινωνίας της αλληλεγγύης. Το καθοριστικό σημείο για την τελική επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού υπήρξε ο «μεγάλος συμβιβασμός», στα μέσα της δεκαετίας του 1980, της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τις Αγορές.

Πάμε στοίχημα?

"Κλείδωσαν οι εκλογές για τέλη Απριλίου-αρχές Μαΐου" ανακοινώνει ο Σκάι. "Στις 6 Μαΐου οι εκλογές στην Ελλάδα" προφητεύει το Reuters. Ωστόσο αναρωτιέμαι: Άραγε θα επιτραπούν οι εκλογές παρά τα όσα δείχνουν όλες οι (φανερές και μη) δημοσκοπήσεις?

Ας μη ξεχνάμε ότι η "εκτροπή" του 1967 έγινε ένα μήνα πριν από τις προγραμματισμένες εκλογές όπου το φαβορί ήταν η Ένωση Κέντρου, ούτε καν η ΕΔΑ. Εδώ έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε ότι ο πρώτος πρόεδρος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας Κ. Τσάτσος (τι ειρωνεία!) έλεγε λίγο καιρό πριν: "Εισηγούμεθα, λοιπόν, παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μίαν προσωρινήν δικτατορίαν -ίσως ενός έτους."

Απαντώντας ο σοφός Καραμανλής παρατηρούσε: "Εχει δημιουργηθεί κρίσις νομιμότητος, εφ' όσον καλώς ή κακώς πιστεύεται, ότι η επικράτησις ωρισμένης πολιτικής παρατάξεως θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπήν των πάντων. Υπό τας συνθήκας όμως αυτάς, όπως το λέγει η λογική και το διδάσκει η Ιστορία, ομαλή δημοκρατική εξέλιξις αποκλείεται. Γιατί είναι φυσικόν ν' αντιδράσουν, πριν παραδοθούν, και το καθεστώς και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι απειλούνται." [αποσπάσματα από το άρθρο της Ελευθεροτυπίας στις 21.4.2009 "Ποιοι ήθελαν το 1967 εκτροπή και όχι εκλογές"]

Λοιπόν τι λέτε, θα γίνουν εκλογές στις 6 ΑΥΤΟΥ του Μαΐου???


ΥΓ 
Ένα σχόλιο της φίλης μου Στέλλας, μου υπέδειξε πώς μπορεί να γίνει μια 'εκτροπή' για αναβολή των εκλογών σε μια 'δημοκρατική' χώρα της εξίσου 'δημοκρατικής' ΕΕ, όπου τα τανκς έχουν ξεπεραστεί από πιο ραφινάτες μεθόδους πολιτικού ελέγχου:
Με την πίεση να αυξάνεται σε πολλά μέτωπα σαν 'τεστ αντοχής' διαφόρων κοινωνικών ομάδων, κάποια από αυτές θα προκαλέσει μια αυθόρμητη έκρηξη όπως π.χ. τον Δεκέμβριο του 2008, η οποία θα δώσει βέβαια χρυσή αφορμή για "συνθήκες έκτακτης ανάγκης"...

.

"Ελεγχόμενη χρεοκοπία"

Ο υπαρκτός καπιταλισμός εν δράσει

Ένα σχόλιο στο άρθρο "Υπάρχει η Δημοκρατία των φτωχών;" του Γιάννη Πανούση:

Είναι ειρωνικό το ότι μιλάμε για "φτώχεια" στη χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη του σήμερα, όταν ο συνολικός πλούτος έχει φτάσει σε πρωτόγνωρα ύψη.
Στην πραγματικότητα η αύξουσα φτώχεια υποδηλώνει μια ακόμη πιο αύξουσα ανισοκατανομή πλούτου, η οποία τείνει να εδραιωθεί ιδεολογικά και θεσμικά.
Πρόκειται ίσως για μια επανάληψη της μετάλλαξης του Χριστιανισμού από μια θεωρία αγάπης και ισότητας στην αντίθεση μεταξύ χρυσοντυμένων επισκόπων και εξαθλιωμένου ποιμνίου.
Τότε ήταν "Θέλημα Θεού", τώρα "Θέλημα των αγορών"...

Ανάπτυξη, αλλά τι ανάπτυξη; *

Άρθρο του Σταύρου Λυγερού από τη Καθημερινή 16.3.2012

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει υποστεί μείωση του ΑΕΠ που υπερβαίνει το μέσο οικονομικό κόστος ενός εμφυλίου πολέμου. Το 2011 η ύφεση ήταν της τάξεως του 7%, ενώ η πρόβλεψη της Κομισιόν για το 2012 είναι πρόσθετη ύφεση 4,5%. Η πρόβλεψη θεωρείται αισιόδοξη(!), αλλά ακόμα και εάν αποδειχθεί ακριβής η Ελλάδα θα έχει σημειώσει αρνητικό ρεκόρ. Η μετεξέλιξη της κρίσης χρέους σε οικονομική - κοινωνική τραγωδία δεν ήταν απροσδόκητη παρενέργεια. Ηταν το αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής που επέβαλε η τρόικα.

Δεδηλωμένος στόχος αυτής της πολιτικής δεν ήταν μόνο η δραστική μείωση του ελλείμματος. Ηταν και η ύφεση, επειδή μέσω αυτής γίνεται η εσωτερική υποτίμηση, μέσω της οποίας η ελληνική οικονομία θα γίνει ανταγωνιστική. Η ύφεση, όμως, προσέλαβε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από τις προϋπολογισθείσες. Αυτό δεν ήταν έκπληξη για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς την ελληνική οικονομία. Εξ ου και υπήρξαν έγκαιρες προειδοποιήσεις.

Ευρισκόμενη στην πλεονεκτική θέση του εντολοδότη, η τρόικα δεν αναγνώρισε τις δικές της ευθύνες. Ισχυρίζεται ότι δεν έφταιξε η δική της συνταγή, αλλά ο τρόπος που εφαρμόστηκε. Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου επέδειξε και ολιγωρία και ασυνέπεια, αλλά δεν είναι αυτές οι κύριες αιτίες που προκάλεσαν την ύφεση. Θα αντιτείνει κανείς ότι οι της τρόικας συστήνουν μείωση του κράτους, πάταξη της φοροδιαφυγής, εκσυγχρονισμούς κ.λπ. Αυτό είναι αληθές, αλλά όλες αυτές οι συστάσεις τους ουσιαστικά ήταν ευχές.

Για την επιβολή ποσοτικών μέτρων, για πρόσθετους φόρους, για την περικοπή μισθών και συντάξεων, για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, για τη μείωση του κατώτατου μισθού και την αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων οι της τρόικας έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν της το έβαλαν, όμως, για να πραγματοποιήσει ποιοτικές παρεμβάσεις, όπως π.χ. ένα αποτελεσματικό επιχειρησιακό πρόγραμμα εναντίον της φοροδιαφυγής.

Το κρίσιμο μέτωπο είναι το μέτωπο της ανάπτυξης. Είναι κοινός τόπος ότι αλλιώς δεν πρόκειται να υπάρξει φως στην άκρη του τούνελ. Γι’ αυτό και όλοι πια μιλάνε για ανάπτυξη. Δεν την εννοούν, όμως, με τον ίδιο τρόπο. Οπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, η τρόικα αντιλαμβάνεται την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας με όρους βίαιης απαξίωσης. Προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Στο πλαίσιο αυτό, αλλά και για την εξυπηρέτηση του χρέους, απαιτεί τη μαζική εκποίηση σε πολύ χαμηλές τιμές δημόσιων ακινήτων και επιχειρήσεων (λόγω της κρίσης θα ξεπουλήσουν και οι ιδιώτες), υποθηκεύει κρατικά δικαιώματα και βεβαίως ζητάει την κατάργηση κάθε προστασίας της εργασίας.

Η προοπτική αυτή βολεύει τους δανειστές - εταίρους μας, αλλά δεν συμφέρει τους Ελληνες. Η χώρα, άλλωστε, δεν πρόκειται να γίνει ανταγωνιστική με βάση το χαμηλό κόστος εργασίας. Δίπλα της βρίσκονται η Αλβανία, η FYROM, η Βουλγαρία, η Τουρκία και πιο πέρα η Αίγυπτος. Η Ελλάδα είναι προνομιούχο οικόπεδο. Μπορεί να αναπτυχθεί εκμεταλλευόμενη τα σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Το πρόβλημα είναι πως το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα αποδεικνύεται ανίκανο να αξιοποιήσει τις πολλές λιμνάζουσες αναπτυξιακές δυνατότητες.



Και ένα σχόλιο αναγνώστη:

Για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί ως προς τα μεροκάματα από τις γειτονικές χώρες, θα πρέπει να επανέλθουμε στο δουλοκτητικό καθεστώς. Αλλά ας μην δίνουμε ιδέες στους τροϊκανούς αφέντες μας, γιατί δε θέλουν και πολύ!
Σχολίασε ο/η ΓΙΑΝΝΗΣ Κ. | 15:57:16, Μάρτιος 16th, 2012

"Elementary my dear Watson" *

Απόσπασμα από το κατά Ιωάννου Gulag (κλικ για μεγέθυνση):

Ένα σύνθημα *

Ένα "σύνθημα γραμμένο σε δρόμο στις Βρυξέλλες" που μου έστειλε ένας φίλος:

Οn ne peut pas se serrer la ceinture 
et baisser son pantalon au même temps


Δε γίνεται να σφίγγεις το ζωνάρι και να κατεβάζεις ταυτόχρονα τα παντελόνια

Τα ομόλογα του θανάτου *

Του Γιάννη Ιωάννου

Αντιγράφω από τα Νέα 9.2.2012:

Τα ομόλογα του θανάτου
Του Μιχάλη Μητσού


Η σύλληψη είναι απλή. Διαλέγεις μια ομάδα 500 Αμερικανών ηλικίας 72 ώς 85 ετών, συγκεντρώνεις με τη συναίνεσή τους πληροφορίες για την υγεία τους, αξιολογείς με επιστημονικό τρόπο το βιώσιμο ζωής τους και ποντάρεις στο πότε θα πεθάνουν. Οσο πιο γρήγορα αποχαιρετήσουν τα εγκόσμια τόσο πιο πολλά κερδίζεις. Οσο περισσότερο ζουν πέρα από την προβλεπόμενη ημερομηνία του θανάτου τους, αντίθετα, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος της τράπεζας. Με άλλα λόγια, το συμφέρον του επενδυτή είναι να τα τινάξει ο γέρος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.


Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα «ομόλογα του θανάτου», η τελευταία κατηγορία των λεγόμενων τοξικών χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Πίσω τους δεν βρίσκονται κάποιοι άθλιοι κερδοσκόποι ή κάποια σκοτεινά hedge funds, αλλά η έγκυρη και αξιοσέβαστη Deutsche Bank. Το προϊόν ονομάστηκε Kompass Life 3. Και η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Σύμφωνα με το «Σπίγκελ», τα χρήματα που έχουν μέχρι στιγμής επενδυθεί από ιδιώτες στο προϊόν αυτό ξεπερνούν τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Υπάρχει όμως πάντα κάποιος που προσπαθεί να χαλάσει τη δουλειά. Απαντώντας στην προσφυγή ενός επενδυτή που παραπονιόταν ότι δεν ήξερε πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό το σχήμα, ο μεσολαβητής της Ενωσης Γερμανικών Τραπεζών παραδέχθηκε ότι το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό προϊόν «δεν συμβιβάζεται εύκολα με τις αξίες μας σε ό,τι αφορά το απαραβίαστο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Κατόπιν αυτού, θα κληθεί να αποφασίσει η δικαιοσύνη για το κατά πόσον το ποντάρισμα στη διάρκεια ζωής ενός δείγματος ανθρώπων παραβιάζει τον ηθικό κώδικα της Γερμανίας. Κι αν η απόφαση είναι καταφατική, το προϊόν θα απαγορευτεί. Κρίμα, γιατί τόσοι άνθρωποι θα χάσουν τα λεφτά τους.


Για να σοβαρευτούμε: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η ανθρώπινη ζωή γίνεται κι αυτή μέρος της αγοράς σαν να είναι οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο τζόγος αφορά την τρίτη ηλικία, ανθρώπους δηλαδή που στις μέρες μας γίνονται θύματα όλο και μεγαλύτερων διακρίσεων. Οπως γράφει ο Στέφανο Ροντοτά στη «Ρεπούμπλικα», οι ηλικιωμένοι δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως πρόσωπα, αλλά ως αναλώσιμα προϊόντα. Ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και τον κόσμο των πραγμάτων δεν υπάρχουν πλέον όρια, αλλά μια διεστραμμένη συνέχεια. Οι Γερμανοί θα έπρεπε ομολογουμένως να προσέχουν λίγο περισσότερο: πριν από λίγες μόνο δεκαετίες, οι Ναζί έθεταν τα «μη άτομα», και πρώτα απ' όλα τους Εβραίους, στη διάθεση της πολιτικής και ιατρικής εξουσίας. Σήμερα, η εξουσία του κεφαλαίου θεωρεί ότι έχει αντίστοιχα δικαιώματα στη ζωή των ηλικιωμένων.


Το 2004, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι ο σεβασμός της εθνικής αξιοπρέπειας συνιστά ένα όριο που δεν μπορεί να παραβιαστεί από την ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία. Με την οικονομική κρίση που γνωρίζουμε, βέβαια, εκείνη η απόφαση ισοδυναμεί πλέον με κουρελόχαρτο.


Σημείωση:
Η λαμπρή επενδυτική ιδέα κυκλοφορεί εδώ και 2 χρόνια, πριν γίνει ευρέως γνωστή.
Σχετικά είναι τα άρθρα του Spiegel στις 5.2.2012 και 8.9.2010.
Ο Ριζοσπάστης είχε δημοσιεύσει άρθρο για αυτό το θέμα ήδη από τις 18.10.2009.